Bliskie spotkania trzeciego stopnia... czyli dwa "zawały" jednego dnia

Na prawdę zaczynam mieć dosyć tutejszego zwierzyńca. Wychodząc w sobotę z domu, mało nie dostałam zawału. Zamknęłam drzwi i już wchodziłam po schodkach na podjazd dla samochodów, gdy z drzewa zaraz obok mnie zerwało się z wrzaskiem wielkie ptaszysko. Ale NA PRAWDĘ - OLBRZYMIE ! Piotr i dzieciaki siedziały już w samochodzie i widzieli tylko, jak ja odruchowo kurczę się na szczycie schodów i zaraz potem nad moją głową śmignęła olbrzymia sowa. Później śmiał się, że sowa chciała mnie upolować na śniadanie, mnie nie było jednak do śmiechu - byłam tak wystraszona, że serce jeszcze długo waliło mi jak oszalałe.

Drugi raz mało nie "zeszłam" późno w nocy. Ptysiek wymiotował i miał gorączkę, więc poszłam do kuchni po wodę, tylko zapaliłam światło, gdy nagle spod moich nóg śmignęło coś wielkiego z ogonkiem i ruszyło w kierunku kuchenki. Nie znam nikogo, kto śpi w okularach, ja również nie miałam  w tej chwili ani soczewek ani okularów, ale bydle było na tyle duże, że je zauważyłam. Starałam się krzyczeć, ale ponieważ mam akurat zapalenie krtani, wyszedł mi tylko cichy skrzek "Piotr, Piotr", którego mój ślubny nie miał nawet szans usłyszeć. Byłam przekonana, że to nie mysz a raczej szczur. Do końca nocy nie zmrużyłam już oka. Rano Piotr rozmawiał z Thierr'ym i ten mu powiedział, że tutaj jest POŁUDNIE Stanów, karaluchy, myszy to norma, dlatego zgodnie z prawe każdy właściciel ma obowiązek co 3 miesiące robić eksterminację. Poza tym sowiedzieliśmy się również, że najpewniej była to mysz, bo tutaj myszy są wielkości szczurów, a szczury wielkości kotów... To ja już dziękuję... Przestaje mi się tutaj podobać.

Teraz siedzę w kuchni i co chwila walę w gary, telewizor ryczy na cały regulator, tupię, chrząkam. Dzieci są w szkole i przedszkolu, Piotr w pracy w Dettroit, więc teoretycznie jestem sama. Teoretycznie, bo w praktyce dookoła mnie jest cały nieproszony zwierzyniec, który doprowadza mnie do szału. Ja chcę wracać do Kanady albo do Polski, tam wszystko jest bardziej normalne.

już niedługo nowy blog

Juz niedługo przeprowadzamy się do Stanów Zjednoczonych, a co za tym idzie zmieni sie adres bloga na:


pamietnikizestanow.blogspot.com

a u nas śnieg

W życiu pogoda mnie tak nie zaskoczyła jak dzisiaj. Jest koniec kwietnia, prawie maj, wiosna w pełni, niekiedy nawet powyżej 25 stopni, a tu dzisiaj nagle temperatura spadła poniżej zera i przez cały dzień padał śnieg i śnieg z deszczem. Dzieciaki zachwycone, ja w sumie też, bo strasznie mi tego śniegu brakowało.

niedługo zakończę pisanie

Niedługo zakończę pisanie tego bloga. Ponieważ są to pamiętniki pisane w Arabii, a my jesteśmy już w Kanadzie - nie ma sensu dłużej go prowadzić. Chyba że wydarzy się coś i zmienią nam compound i że zdecydujemy się tam wrócić. Piszę "my" czyli Pyza, Ptyś i ja. Piotr najprawdopodobniej wróci tam za 2-3 tygodnie, ale sam. Na razie zostało mi trochę zdjęć do opublikowania, więc powinno jeszcze kilka postów powstać.

długa droga do domu

Na reszcie w domu ! Aż trudno mi opisać jak bardzo szczęśliwa tutaj jestem. W Rijadzie miałam wrażenie, że jestem stuletnią, grubą, nieszczęśliwą i sfrustrowaną kobietą. Jak tylko przekroczyłam wczoraj próg naszego prawdziwego domu, poczułam jakby mi ktoś nagle odjął 70 lat, jakbym zrzuciła 100 kg i jakby to był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu.

Ale miało być o podróży do domu....

No więc 01.04. o 22-ej z minutami opuściliśmy nasz wstrętny, brudny, śmierdzący, cały w piachu i kurzu apartament. Przyjechał nasz pyskaty taksówkarz i jego kolega i tak dwoma samochodami dotarliśmy na lotnisko King Khalid Airport w Rijadzie. Przed lotniskiem kłębił się tłum podróżujących, "walizkowych", kierowców i cała masa innych ludzi. Jeden z walizkowych zapakował nasze bagaże na wózek i przeprowadził nas przez tłumy podróżnych, security aż do stanowiska odpraw. Sama odprawa trwała dość długo, nawet "pyskaty" zdążył odstawić taksówkę na parking i odnaleźć nas przy check-inie Lufthansy. W końcu udało się i skierowaliśmy się do kolejnego stanowiska security. Tam Ptyś i Piotr z bagażami podręcznymi, wózkiem i fotelikiem samochodowym na kółkach przeszli przez bramkę normalnie, a ja z Pyzą zostałam skierowana do pomieszczeń dla Pań, gdzie bardzo miła, gruba Arabka w mundurze (one mają w mundurach spódnice do samej ziemi !!!) sprawdziła czy czegoś nie przemycamy i puściła nas dalej. To jest standardowa procedura, nie żebym wyglądała na jakąś terrorystkę (a tym bardziej Pyza). Na samym lotnisku czekaliśmy około 2 godzin, aż w końcu około 2-ej w nocy wsiedliśmy na pokład samolotu Lufthansy lecącego do Frankfurtu. Dzieciaki były potwornie zmęczone i szybko padły, chociaż nie tak szybko jak Piotr, który chrapał zanim jeszcze samolot wystartował. Sam samolot był nowiuteńki - Airbus A340-600, czyli łazienki były na dolnym pokładzie, co mi się strasznie podobało. Niestety w samolocie był komplet pasażerów, więc siedzieliśmy ściśnięci jak sardynki w puszce w środkowym rzędzie. Mając Pyzę na rękach i Ptyśka wciśniętego pod prawą pachę, nie miałam jak się ruszyć żeby ich nie zbudzić, więc przez prawie 6 godzin lot-u co chwila dostawałam skurczy poszczególnych mięśni, nawet tych, których nie podejrzewałam o istnienie u siebie ;). W między czasie stewardesy zaserwowały "pyszne" germańskie śniadanko. Rety - co to było ! Miałam do wyboru naleśniki albo omlet, naleśników nie zaryzykowałam naiwnie myśląc, że przecież omletu nie można schrzanić. Dostałam słoną pulpę z czymś w rodzaju zdechłego szczypiorku w środku. Na szczęście i godzinie 7:20 wylądowaliśmy w cywilizacji ;) Szybko przeszliśmy pod bramkę B42, spod której odlatywał samolot Air Canad'y do Montrealu i już o 10:45 wystartowaliśmy w kierunku domu :) Trochę się stresowałam, bo okazało się na lotnisku w Rijadzie, że samolot jest overbooked (czyli sprzedano więcej biletów niż miejsc) i jesteśmy znowu rozsadzeni po różnych rzędach, ale kanadyjskie stewardesy okazały się jak zwykle super uprzejme i nie dość, że posadziły nas wszystkich razem, to jeszcze osobę, która siedziała z nami w rzędzie przesadziły w inne miejsce, żebyśmy mieli dla siebie więcej przestrzeni. Pyza znowu zmęczona oczekiwaniem na samolot szybciutko padła mi na rękach, ale Ptysiek całą drogę się trzymał, aż zasnął dopiero 30 minut przed lądowaniem. Podczas tego lotu bardzo zaskoczyły mnie posiłki, które zaserwowała nam AirCanada. Przede wszystkim Pyza dostała ogromny worek z 4 wielkimi słoiczkami z jedzeniem dla niemowląt, pieluchami, talerzykami, łyżeczkami itd. Ptysiek dostał specjalny posiłek dla dzieci - pieczone ziemniaczki z kurczakiem i pysznym szpinakiem (całe liście nie miksowana pulpa) w białym sosie. Nie za słone. Do tego czekoladki i mus waniliowo-czekoladowy Piotr zdecydował się też na kurczaka (chyba myślał, że też się załapie na takie pyszności jak Ptysiek), ale zamiast pieczonych ziemniaków dostał puree ;) a zamiast musu ciasto, no i ku jego wielkiej rozpaczy nie dostał czekolady ;) Ja zamówiłam danie z rybą i byłam zachwycona. Ryba genialnie doprawiona w pysznym, białym sosie, do tego ryż i słodkie groszek. Pychotka. Zupełnie inne jedzenie, niż w Lufthansie. Po 3 godzinach od obiadu podano gorące kanapki, Piotr połakomił się na tą z baraniną i znowu nie był zadowolony, bo baranina waliła chemią :) Ja zamówiłam kanapkę z serkiem ricotta i szpinakiem, całkiem nie złą, tylko strasznie słoną. Przy okazji mój małżonek błysnął wiedzą i powiedział mi z dumą w głosie, że "Pustynia Błędowska jest jedyną prawdziwą pustynią w Europie", jak się później okazało, taka informacja była wydrukowana na pudełku od jego kanapki jako ciekawostka ;) Na szczęście całe 7,5 godziny lotu w końcu minęło i o 12:35 czasu wschodniego wylądowaliśmy w Montrealu. Z tego najbardziej ucieszył się Piotr, bo jak się okazało w całym samolocie tylko on jeden siedział na miejscu przy którym nie działał telewizor :) Bardzo sprawnie przeszliśmy przez kontrolę i wszystkie odprawy i w hali przylotów przywitała nas ciocia Krysia (siostra Piotra). Poszliśmy do jej auta, a tam niespodzianka. Krysia zapomniała wypakować rzeczy z bagażnika i musieliśmy wziąć spod lotniska dodatkowo taksówkę. Piotr wpakował bagaże na siedzenia w samochodzie Krysi, nas do limuzyny i pojechaliśmy do domu.
W domu czekała na nas niespodzianka - Krysia zmieniła nam pościel na łóżkach, posprzątała, zrobiła zakupy i na dodatek w lodówce zostawiła gotowy obiad. Piotra ulubioną pomidorową i Ptyśka ukochane pate-chinoise, a Maya przywiozła własnoręcznie pieczony domowy chleb. To było na prawdę wspaniałe co one zrobiły dla nas.

To wszystko wydarzyło się wczoraj. Teraz u nas jest świt. Dzieciaki po jednej nocnej pobudce, dostosowują się do tutejszego czasu i ładnie chrapią w pokoju Pyzy (TAK ! Pyza śpi sama w swoim łóżeczku !). Za oknem słychać świergot prawdziwych ptaków ! Niesamowicie głośny, nawet można wyróżnić z tego harmidru dzikie gęsi kanadyjskie, które zamieszkują jezioro nad którym mieszkamy. W domu unosi się zapach świeżo zmielonej kawy, którą kochany mężuś właśnie mi zaserwował.Jest cudownie !

p.s.
Na zdjęciu widać nasz dom, ale nie robiłam go wczoraj, to jest stare zdjęcie z zeszłej zimy.

pytanie odnośnie nosa

Od chwili zabiegu ciągle coś mnie łaskocze w nosie i jak niedawno odkryłam, są tam nadal... szwy, których końcówka jest tak długa, że lekko wystaje z nosa. Czy to jest normalne ? Czy one nie powinny albo się rozpuścić albo zostać usunięte przez lekarza ? Po zabiegu byłam jeszcze chyba 3 razy na kontrolach i żaden lekarz nic nie wspominał, żebym przyszła to usunąć. Co robić ? Już mam dosyć chodzenia po szpitalach, zwłaszcza że dzieciaki teraz są na antybiotykach: Pyza ma jakieś bakterie w pęcherzu, a Ptysiek załapał się na szkarlatynę podczas ostatniej burzy piaskowej. To w sumie już dwa miesiące od zabiegu i boję się, żeby te szwy tam nie wrosły na dobre.

nie ma, nie ma wody na pustyni....

tak mi się skojarzyło z dzisiejszą awarią. Mąż miał to szczęście, że po raz pierwszy posłuchał swoje mądrej żony i wykąpał się zanim dzieci wstały, jeszcze przede mną. No i okazało się, że wykorzystał całą wodę, która była w bojlerze. Jak sama chciałam się wykąpać, z prysznica poleciało kilka kropli wody, a w rurach usłyszałam znajome bulgotanie. Zaryzykowałam i szybko wskoczyłam pod prysznic. Ledwo zdążyłam włosy umyć i opłukać ciało. Jak się teraz okazuje, postąpiłam ryzykownie ale słusznie, bo w tej chwili w kranie nie ma już ani kropli. Jak dobrze, że do picia i gotowania używamy wody z baniaków.

W pierwszych dniach naszego pobytu tutaj musieliśmy się zaopatrzyć w dystrybutor wody i trzy 20 litrowe baniaki z wodą zdatną do picia. Ta co jest w kranach nie nadaje się do celów spożywczych dla normalnego "człowieka z zachodu". Nawet do mycia zębów używamy tej z butli. Woda w kranach jest wodą morską, odsalaną i nie jest zbyt dobra jakościowo z tego co słyszałam. Słyszałam też opinię, w którą trudno mi uwierzyć, no ale może... że woda w kranach jest wodą z odzysku z oczyszczalni, specjalnie oczyszczoną i bezpieczną. Jest też możliwość kupienia całego beczkowozu (nie mówię o kupnie auta, ale tego co ono przewozi) i to kosztuje około 100 SAR (około 100 PLN ), woda ta jest podobno zdatna do picia i przechowuje się ją w dużych zbiornikach na dachach domów. Poza tym jeśli z jakiś powodów w domu jest dostęp do wody, która płynie rurami, to zawsze ta woda jest bardzo ciepła bez ogrzewania w bojlerze. Po prostu na dworze jest tak gorąco, że rury są cały czas nagrzane. Tak więc, jeśli ktoś oparzy rękę np podczas gotowania, to nie ma sensu wkładać jej pod "zimną" wodę z kranu, bo tylko sobie pogorszy ;)

londyńskie taksówki w Rijadzie

Nareszcie ! W końcu udało nam się przejechać londyńską taksówką. Już od prawie dwóch miesięcy (może trochę krócej), widzieliśmy pod niektórymi centrami handlowymi samochody marki LTI. Za każdym razem jak nasz pyskaty i wścibski taksówkarz miał innego klienta zamiast na nas czekać, próbowaliśmy złapać taką taksówkę, ale zawsze trafialiśmy na takie kolejki "batmanów", że rezygnowaliśmy z czekania i braliśmy zwykła taksówkę. Kilka dni temu jednak nam się poszczęściło i po raz pierwszy się przejechaliśmy. Dzieciakom tak się spodobało, że teraz jest płacz, gdy wsiadają do normalnej taksówki. 

Przede wszystkim w londyńskiej taksówce z tyłu jest dużo więcej miejsca niż w normalnej (kosztem bagażnika, którego londyńska taksówka nie ma), a dzieciaki siedzą na przeciwko nas, tyłem do kierunku jazdy na dodatkowych, rozkładanych siedzeniach. (Zdjęcia wnętrza, ściągnęłam ze strony http://www.auto-motor-i-sport.pl).  Mnie jednak najbardziej się spodobało:

- cena, u "pyskatego" za kurs z Granada Mall do naszego compoundu płacimy około 25 SAR, w londyńskiej 15 SAR !!!! plus ewentualny napiwek dla kierowcy.

- sposób płacenia - zanim taksówka ruszy podchodzi "kierownik zmiany" i ustala z nami trasę przejazdu i na jej podstawie wylicza cenę, czyli płacimy przed kursem i nie ma żadnych niespodzianek,

- tutejsze taksówki są wyposażone w GPS - za pierwszym razem jak jechaliśmy , facet pomylił drogę i musiał zrobić spore kółko, żeby nas dowieźć do celu, a w połowie zawracania miał telefon, gdzie "szef" go zaczął ochrzaniać, gdzie on jeździ, bo powinien jechać do compoundu Granada a nie gdzieś dalej. Biedak musiał się nieźle tłumaczyć, że pomylił drogę.

- kierowca jest od pasażerów oddzielony szybą (pancerną ?) i nie ma szans na pogaduszki z pasażerami. Nie ma żadnych docinków, komentarzy, uwag ze strony kierowcy - taką szybę wstawiłabym "pyskatemu" do samochodu.

- kierowcy są ubrani w firmowe koszule, krawaty i spodnie, co dodaje elegancji i uprzyjemnia podróż - mam już dość pakistańskich "piżam"  "pyskatego".

Jest tylko jeden minus tych taksówek - wszyscy chcą nimi jeździć. Żebyście widzieli rozpacz naszych smyków, jak widzą że podjeżdża "pyskaty" a nie londyńska taksówka.

czarne mydło

Jakiś czas temu natknęliśmy się w sklepie z kosmetykami naturalnymi na dość dziwnie wyglądającą czarną kostkę do mycia ciała. Ponieważ Piotr jest pierwszy do tego typu eksperymentów, zaczął mnie namawiać, żeby spróbować tego specyfiku. W końcu kupiliśmy... . Od razu zaznaczę, że nie jest to produkt saudyjski, tylko marokański. Trochę  pobuszowałam po internecie i znalazłam takie oto wiadomości:

- zrobione jest z popiołów liści i kory takich drzew jak palma, platan, kakaowiec i shea. Popioły te zmieszane są z wodą, olejem kokosowym, masłem shea i kakao.

Właściwości: 

- polecane do każdego rodzaju cery/skóry od młodzieńczej przetłuszczającej się, po bardzo wrażliwą, suchą, odwodnioną a nawet z problemami naczynkowymi,

- działa jak piling enzymatyczny,

- nawilża, nie wysusza,

- polecane jest do kąpieli niemowląt i dzieci,

- ze względu na dużą zawartość witaminy E, działa przeciwzmarszczkowo,

- używane jest w hammannach (łaźniach tureckich) i ośrodkach spa,

- bogate w naturalne filtry przeciwsłoneczne,

- leczy: - trądzik, wszelkiego rodzaju wysypki, rozstępy, egzemy, poparzenia słoneczne, odparzenia, drobne ranki, suchą i popękaną skórę stóp, odmrożenia, otarcia, swędzące miejsca po ukąszeniach owadów, alergie skórne po kontakcie roślinami typu pokrzywa czy trujący bluszcz itd. Leczy nawet zmęczone mięśnie i ścięgna.

To, które można kupić w krajach arabskich nie zawiera żadnych konserwantów dlatego używając go (mówię akurat o tym w paście, nie w kostce) należy pobierać go z pojemnika suchą ręką, albo wcześniej przełożyć potrzebną ilość do osobnego pojemnika, tak żeby nawet odrobina wody nie dostała się do pasty w pudełku oryginalnym.

Ja po pierwszej kąpieli byłam zachwycona tym mydłem. Skóra po zwykłym umyciu była jak po dobrym pilingu i porządnym nakremowaniu, miękka, świeża i super czysta.

Tokyo - japońska restauracja

Mam cichą nadzieję, że pod tym postem pojawi się jakiś większy komentarz od Robin, która dla mnie jest najlepszym źródłem wiedzy o Japonii i wszystkim co z tym krajem jest związane. Kilka dni temu wybraliśmy się do japońskiej restauracji, która w różnych poradnikach internetowych była oceniana bardzo wysoko i jak wynikało z komentarzy ma grono stałych klientów. Ponieważ od ponad 5 miesięcy nie jadłam, nie wąchałam, na oczy nie widziałam sushi, które wprost uwielbiam, zdecydowaliśmy, że koniec cierpień - idziemy do japońskiej knajpki. Oczyma wyobraźni widziałam naszą szczęśliwą rodzinkę siedzącą na ziemi, w jasnych pomieszczeniach i zajadającą się różnego rodzaju sushi, rybami, warzywami, aż do bólu.

Niestety cała wyprawa od początku źle przebiegała. Jeszcze przed wyjazdem z compoundu, gdy czekaliśmy na taksówkę, Ptysiek zauważył przez okno swoje koleżanki-murzynki Lorne i Loreen. Oczywiście koniecznie chciał się z nimi pobawić. Pozwoliłam mu jednocześnie ostrzegając, że jak tylko przyjedzie kierowca, wychodzimy do restauracji na lunch. Ptysiek trochę się pobawił, ale ponieważ było gorąco przyszedł z dziewczynkami pod drzwi i zapytał czy może iść pobawić się z nimi do ich domu. Powiedziałam, że nie, bo zaraz wychodzimy. No to zaczęły się pytania: a dlaczego nie może przyjść, a gdzie idziemy, a co będziemy jedli, a dlaczego tak wcześnie itd. Jednocześnie dziewczyny przesuwały się tak bardzo w kierunku wejścia, że szybko znalazły się na progu domu i Piotr nie mógł zamknąć drzwi (Lorna stanęła na progu pokoju). Piotr jest mało asertywny i nie potrafił po prostu wyprosić dziewczyn za drzwi, ani zmusić Ptyśka żeby wszedł do domu. Po 10 minutach "odbijania piłeczki" i odpowiadania na głupie pytania murzynek, poprosiłam Piotra, żeby po prostu powiedział żeby dziewczyny poszły już do domu i zamknął drzwi. Piotr stał akurat przy drzwiach, a ja składałam pranie wyjęte wcześniej z suszarki. W końcu nie wytrzymałam, wrzasnęłam na Ptyśka tak, że murzynki odruchowo cofnęły się za drzwi, wciągnęłam syna siłą do domu, a dziewczynom trzasnęłam drzwiami przed nosem. Wiem, że to nie było zbyt kulturalne ale i Piotr (swoim brakiem zdecydowania) i Ptysiek ciągłymi prośbami i murzynki ciągłymi pytaniami doprowadzili mnie do szewskiej pasji. W końcu udało się i pierwszy krok w stronę wyjścia na lunch został zrobiony - rodzina w komplecie czekała na taksówkę. Po chwili przyjechał nasz pyskaty kierowca i wszyscy mogliśmy na reszcie wyjść.   

 Około 12:30 zajechaliśmy pod restaurację. Na pierwszy rzut oka wyglądała nie źle. Po 10 minutach oczekiwania restaurację otworzyli i mogliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia i tutaj przeżyłam pierwszy szok. Japonia kojarzyła mi się zawsze z nieskazitelną czystością i porządkiem, a tutaj cały wystrój sprawiał wrażenie starego i zużytego, jak w domach wypoczynkowych FWP z lat 70-tych w Polsce. Pomyślałam, że na razie nie ma co szaleć zobaczymy dalej. Miły Hindus zaprowadził nas do osobnego pokoiku gdzie na środku stał stół do pokazów gotowania, a stoliki stały dookoła. Szok drugi - dlaczego nie siedzimy na ziemi ???? Piotr zapytał o pokój japoński, ale okazał się że ten pokój otwierają tylko jak jest mały ruch... dziwne wytłumaczenie. Trudno - lecimy dalej, dostaliśmy karty i pan kulturalnie się zmył. Pojawił się drugi pan - Filipińczyk (od razu mi się skojarzyło z wizytą w Lufthansie ;)) przyniósł ciepłą, mokrą szmatkę do rąk i odebrał zamówienie na napoje. Po chwili przyszedł i tu trzecie niemiłe zaskoczenie - nie mieli zwykłego soku jabłkowego, tylko jakąś farbowaną wodę z bąbelkami. Zamówiłam więc dla dzieci zwykłą wodę do picia. Ponownie przyszedł Hindus i przyjął w końcu zamówienie na jedzenie.Jako przystawkę podali nam japońską zupkę (na prawdę nie wiem co to było), coś jakby cienki rosołek z zieleniną i dwiema kostkami białego sera, który Ptysiowi smakował jak masło, do tego surowe warzywa w sosie sojowym. Pyza była zachwycona, bo od wszystkich mogła wyżebrać kukurydzę.

Po chwili pojawiły się zamówione dania. Piotr jak zwykle puścił wodze fantazji i zamówił chyba połowę dań z menu:

sushi special, crab kani, eel, saa,, special crab temaki, squid/ika

(wybaczcie mi ewentualne błędy ale na prawdę nie byłam w stanie zapamiętać wszystkiego ca zamówił, choć bardzo się starałam.

Ptysiowi zamówiłam kurczaka w tempurze (chicken caraque), który na zdjęciu w karcie nie wyglądał jakoś specjalnie, ale w rzeczywistości był to chyba jeden z najlepiej zrobionych kurczaków jakie tutaj jadłam. Ptysiek oczywiście nie zjadł wszystkiego, z czego skorzystał Tatuś i "pomógł" Ptysiowi w dokończeniu lunchu.

Moje danie wyglądało najskromniej, ale nie było takie złe. Zamówiłam po prostu sushi z łososiem (salmon maki). Niestety nie mogę powiedzieć (a jednocześnie podzielić opinii którą znalazłam na internecie), że było to jakieś nadzwyczajne sushi. Ot zwykłe, takie samo, jakie można kupić w każdym prawie Metro (sieć sklepów spożywczych w Kanadzie) z równie twardymi nori jak tam.

Z restauracji wyszliśmy po około godzinie. Podsumowując nie jest to nasza ulubiona restauracja, na pewno nie zastąpi miejsca Mirage. Jedzenie jak dla mnie serwowane zbyt szybko, żeby było przygotowywane na życzenie klienta, chociaż miły był fakt, że nie musieliśmy czekać na posiłek. To bardziej taki japoński fast food jak dla mnie. Jedzenie w miarę dobre i za bardzo przyzwoite pieniądze. Wystrój i atmosfera restauracji kiepska. Brudno, chociaż nie tak brudno jak w innych tego typu miejscach. Przez przypadek na końcu korytarza trafiłam na toaletę i byłam lekko zdegustowana, oba "pokoje dla pań" były bardzo stare i zniszczone, drzwi wyglądały na takie, które trudno domknąć, może dlatego dodatkowo wisiała tam brudna kotara.Wróciliśmy do domu. Nikt nie umarł, nikt się nie pochorował - więc jedzenie musiało być w miarę świeże. Jedną osobą która cierpiała po powrocie do domu, był mój mąż, ale to wina ilość zjedzonych potraw niż ich jakości. Dokładnie to samo było po powrocie z restauracji Mirage. Następnym razem będę musiała zrobić kontrolę jego zamówienia przed przyjściem kelnera ;)