pytanie odnośnie nosa

Od chwili zabiegu ciągle coś mnie łaskocze w nosie i jak niedawno odkryłam, są tam nadal... szwy, których końcówka jest tak długa, że lekko wystaje z nosa. Czy to jest normalne ? Czy one nie powinny albo się rozpuścić albo zostać usunięte przez lekarza ? Po zabiegu byłam jeszcze chyba 3 razy na kontrolach i żaden lekarz nic nie wspominał, żebym przyszła to usunąć. Co robić ? Już mam dosyć chodzenia po szpitalach, zwłaszcza że dzieciaki teraz są na antybiotykach: Pyza ma jakieś bakterie w pęcherzu, a Ptysiek załapał się na szkarlatynę podczas ostatniej burzy piaskowej. To w sumie już dwa miesiące od zabiegu i boję się, żeby te szwy tam nie wrosły na dobre.

a gdzie marmury ?

Tak sobie przypomniałam dzisiaj... Kiedy Ptysiek w noc sylwestrową zachorował i musiał pojechać z Piotrem do szpitala, zdecydowaliśmy że powinni wybrać szpital najbliżej naszego compoundu, żeby dziecka nie męczyć podróżą do centrum miasta. Wybraliśmy szpital Sultan Abdul Aziz  Humanitarian City Hospital. Piotr przyzwyczajony do wyglądu naszego "starego" szpitala, gdy wszedł do normalnej kliniki pierwsze pytanie jakie zadał:

- a gdzie marmury ?

Cały czas się z tego śmieję. A na dowód, jak tutaj wyglądają niektóre szpitale i ich okolice, zamieszczam kilka zdjęć:

Boczna klatka schodowa z wyjściem ewakuacyjnym:

chodnik przed jednym z budynków (okulistyka i dermatologia) naszego szpitala:

korytarz przed salami operacyjnymi:

Al-Hammadi Hospital - inny szpital, nowe doświadczenia

Dzięki osobie, którą tutaj nazwę powiedzmy... Nieznajoma, dowiedziałam się o istnieniu innego szpitala, zaraz obok naszego Dr Suleiman Al-Habib w centrum Rijadu. Szpital ten ma dość duży oddział pediatryczny i jest rekomendowany przez Kanadyjskie Ministerstwo Zdrowia, ponieważ spełnia ich normy. Jak wcześniej pisałam, stan zdrowia dzieci bardzo się pogorszył i nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy znowu zawitać do lekarza. Doszłam do wniosku, że lepiej pójść do nowego, może nowy lekarz wymyśli coś innego, a nawet jeśli nie, to  przynajmniej z innego źródła dowiemy się, że jednak antybiotyk jest konieczny. Tak więc w czwartek rano, pojechaliśmy do szpitala Al-Hammadi. Sam szpital przy wejściu bardziej przypomina luksusowy hotel, z 3 dużymi recepcjami/informacjami. Niestety nie dostaliśmy się do polecanego nam doktora Haddada. Pan z rejestracji bardzo nas przepraszał, ale jedyny lekarz, który nie ma jeszcze kompletu pacjentów to dr Hala i niestety są przed nam AŻ dwie osoby. Straszne ;) Usiadłam z Pyzą na krzesełkach przed gabinetem, a Piotr z Ptysiem poszli zwiedzać szpital. Nagle otworzyły się drzwi i filipińska pielęgniarka wyczytała nasze nazwisko. Weszłam sama z Pyzą i przeprosiłam panią doktor, że będzie musiała trochę zaczekać, bo mąż jak zwykle się zgubił :) Pani zaczęła od badania Pyzy. Byłam pozytywnie zaskoczona, bo w tym szpitalu (albo może u tej lekarki) wyjątkowo była tylko jedna pielęgniarka i nie wyrywała mi dziecka z rąk do ważenia i mierzenia. Pozwoliła mi samej na spokojnie posadzić Pyzę na wadze i delikatnie pobrała wszystkie potrzebne dane. W między czasie odnalazła się zguba razem z moim synem. Pani doktor dokładnie osłuchała i Pyzę i Ptysia, bardzo dokładnie oglądała ich gardła, uszy i nosy i potwierdziła, że Pyza ma zapalenie górnych dróg oddechowych i oboje mają astmę w tym najcięższym stadium. Jednocześnie podawała pielęgniarce jakieś kody, która ta wpisywała do komputera. I tak przy wyjściu dostaliśmy recepty w dwóch egzemplarzach (dla nas i dla aptekarza) wypisane czytelnie na komputerze, łącznie z wydrukowaną informacją, jakie jest rozpoznanie i jak stosować leki. Bosko ! Z gabinetu od razu poszliśmy do apteki, gdzie kupiliśmy antybiotyk, syropy na kaszel i nebulizator razem z lekami do wdychania. Jeszcze tylko zahaczyliśmy o miejsce, gdzie można kupić coś do zjedzenia (Ptysiek nagle ozdrowiał jak zobaczył kebab-twister i nie było mowy, żeby wyjść stamtąd nie kupując mu tego !!!! Tak, tak ten Ptysiek który je jak wróbelek). I pojechaliśmy do domu. 

W domu troszkę mi mina zrzedła jak zobaczyłam ile mamy tych inhalacji - wychodzi w sumie około 5 godzin na dobę pod aparatem. Ale na szczęście to tylko 4 dni, w tym dwa weekndowe więc Piotr mi trochę pomoże z dziećmi.

Update z piątku:

Wygląda na to, że inhalacje troszkę pomagają - Pyza nadal ma świszczący oddech, ale nie jest on już tak donośny jak dwa dni temu, a u Ptyśka z kolei prawie wcale nie słychać już tych "organów" na oskrzelach. Ufffff... tylko dlaczego mnie tak ucho, gardło i ślinianki bolą ?

dzieci znowu chore

Rozumiem, że to taki okres jak dziecko ma 3-4 latka i zaczyna chodzić do przedszkola, to zaczynają się choróbska. Ale Ptysiek już to przechodził w przedszkolu u Nathalie, myślałam że się już uodpornił, bo od jakiegoś czasu był spokój... dopóki nie przyjechaliśmy tutaj. Trzy dni temu skończył dwutygodniową kurację antybiotykami i od przedwczoraj znowu gorączka 40,5, nie był w stanie nawet siedzieć. To znowu zabraliśmy go do pediatry. Jeszcze jak niosłam go na rękach do taksówki, to mi chyba coś się naruszyło w nosie, bo znowu krew zaczęła lecieć. Można oszaleć. Na szczęście przyjmował akurat nasz ulubiony dr Khaled. Bardzo dokładnie zbadał oba szkraby i przepisał Ptysiowi inny antybiotyk na zapalenie ucha i gardła - widocznie ten pierwszy mu nie służył (chociaż po pierwszych  dawkach czuł się dużo lepiej, więc może to po prostu nowe zakażenie). A Pyzie nie przepisał nic, chociaż ucho wygląda też jakby był tam stan zapalny, ale gorączki nie ma więc wolał na szczęście antybiotyku nie podawać. Zresztą w szpitalu na pediatrii było bardzo dużo dzieci z dużą gorączką, większość była trzymana tak jak Ptysiek na rękach i ledwo kontaktowała. Nawet jeden Arab zrobił przy rejestracji straszną awanturę, bo musiał czekać z chorym dzieckiem w kolejce, tak jak cała reszta. Jak ten facet się darł na tych mężczyzn w rejestracji - rety ! Chociaż nie bardzo wiem po co, bo zarejestrowali go razem z nami, a my od razu wchodziliśmy do gabinetu, więc jak widać lekarzy było na tyle dużo, że każdego obsługiwali bez czekania. Martwię się tylko, że musimy Ptysiowi zwiększyć dawkę leku na astmę z 2 do 4 dawek jednorazowo i podawać nie raz a 4 razy dziennie, bo lekarz od razu odkrył, że Ptyś ma bardzo zwężone oskrzela i z trudem oddycha, Pyza zresztą też. 

Musimy stąd uciekać, to nie jest kraj dla nas. Prawdopodobnie problemy z oddychaniem to wina ostatniej burzy piaskowej, która była kilka nocy temu i dała się we znaki większości dzieciom.

Boję się też czy Ptysiek nie zarazi mnie tymi bakteriami. Niby po operacji czuję się już troszkę lepiej, chociaż cała twarz boli mnie jakby mnie ktoś stłukł na kwaśne jabłko. Opuchlizna powoli schodzi. Dzisiaj jedziemy na wyjęcie tych plastikowych rurek i może mi szwy usuną. Środków przeciwbólowych nie biorę, bo nadal karmię Pyzę i nie chcę jej zaszkodzić, więc cierpię po cichu. Cieszę się też, że wytrzeszcz oka zniknął po usunięciu tej masy.
A przy okazji mam pytanie do osoby, która miała taki zabieg - czy to jest normalne, że masę którą wyciągnęli z zatok poddaje się badaniom histopatologicznym ? Mam nadzieje, że to jest standardowa procedura i nie mam powodów do obaw. Zastanawia mnie też co oni mi wycinali ze ściany gardła, że mam takie rany tam i kilka szwów za łukiem podniebiennym.

zabieg - czyli kolejna porcja zachwytów nad tutejszą służbą zdrowia

Jeśli możecie mnie teraz czytać, to znaczy że jestem już w domu i mam na tyle sił, żeby usiąść przed komputerem. Co prawda chciałam się położyć, ale wiem, że Mama bardzo się niepokoi, więc postanowiłam ją trochę uspokoić tym postem.

Do szpitala przyjechaliśmy o 8 rano całą czwórką. Piotruś mnie zarejestrował i poszliśmy na drugie piętro, gdzie wykonują wszystkie operacje. Tam od razu podeszła do mnie szefowa pielęgniarek i zapytała:

- Czy Madame Aniska (oni mają zawsze problem z moim imieniem) życzy sobie apartament dwu pokojowy czy wystarczy zwykły pokój prywatny. Tak mnie zaskoczyło to pytanie, że odpowiedziałam że apartament może być, ale na szczęście szybko się zorientowałam i uzgodniłam, że dwa pokoje nie są mi do szczęścia potrzebne i że "zwykły" pokój prywatny może być. Jak sobie przypomnę 7 lat temu mój pobyt w gdyńskim szpitalu miejskim, gdzie operowali mi kolano i gdzie musiałam na początku leżeć na sali 8-o osobowej, to po prostu mi wstyd, że tutaj w takich luksusach jestem.

Ponieważ zbliżała się pora pierwszej drzemki u Pyzy, wygoniłam moje trzy skarby do domu i sama usiadłam w poczekalni. Około 9 zaczął się ruch na korytarzu. Nawet zaczęłam się śmiać, bo pokoje w których czeka się na operację są po jednej stronie klatki schodowej, a sale operacyjne po drugiej i właśnie o godzinie 9 zrobił się mały korek na korytarzu. Trzy osoby na trzech łóżkach były wiezione do sal operacyjnych. Jedną z nich była kobieta i jak zobaczyła na pozostałych dwóch łóżkach mężczyzn, to spanikowana po czubek głowy zakryła się prześcieradłem (widocznie jej bardzo brakowało niquabu). Zaraz potem podszedł do mnie młodziutki, filipiński pielęgniarz i poinformował, że mój prywatny pokój już czeka i że "Madame Aniska" może się już przygotowywać do operacji. Przebrałam się w szpitalny fartuch (czegoś takiego w życiu nie widziałam, to taka zielona abaja z grubej bawełny sięgająca mniej więcej kostek jeśli jest się wysoką osobą. Grzecznie położyłam się na łóżku i korzystając z okazji, że nikt mnie nie woła, nie płacze, nie domaga się mojej uwagi, zaczęłam czytać książkę. Po pół godzinie przyszedł ten sam pielęgniarz ze swoją opiekunką - starszą pielęgniarką i zapytali czy on może mi założyć wenflon w ramach szkolenia zawodowego. Każdy pielęgniarz musi zacząć uczyć się swojego zawodu w praktyce, więc nie było to dla mnie problemem, że akurat ja będę jednym z królików doświadczalnych. Niestety moje żyły są bardzo słabo widoczne i dość cienkie, a facet robił to po raz pierwszy i ręce trzęsły mu się tak bardzo, że plastry którymi miał przymocować wenflon do mojej skóry na dłoni, posklejały mu jego jednorazowe rękawiczki. Po kilku minutach szarpania się z igłą, rękawiczkami i plastrami, pielęgniarka stwierdziła, że sama to dokończy. Po kolejnych 30 minutach przyszedł "mój" pielęgniarz i zabrał mnie na salę operacyjną. A tam trzech lekarzy złapało się za głowę jak zobaczyli ten nieszczęsny wenflon, który jak się okazało przeszedł przez żyłę z drugiej strony. Założyli więc drugi, na drugą rękę, przyłożyli mi maseczkę do twarzy i odpłynęłam.

Ledwo przymknęłam oczy, a już słyszałam "Madame Aniska, madame Aniska pobudka" - kurcze nawet się wyspać człowiekowi nie dadzą - zupełnie jak moje dzieci. Byłam tak nafaszerowana środkami usypiającymi, że czułam się jak ćpun na dworcu centralnym i nie byłam w stanie oczu otworzyć, nie wiedziałam gdzie jestem i dlaczego oni do mnie po angielsku mówią.

Jak tylko doszłam do siebie na tyle, żeby przypomnieć sobie jak obsługuje się komórkę, zadzwoniłam po mężusia. Moje Słońce przyjechało do szpitala razem z dziećmi 30 minut później. Pyza na początku bardzo się mnie bała, bo pod tymi tamponami i rurkami nie była w stanie mnie rozpoznać. Około 17:00 przyszedł ordynator, który mnie operował i poinformował nas, że mogę już iść do domu ale... podczas operacji natknęli się na bardzo dużą masę w zatokach i musieli oddać to do badania histopatologicznego. Niestety wyniki będą znane dopiero w sobotę, jak przyjdę na wyjęcie rurek z nosa. Tak więc mamy jeszcze 3 dni nerwówki, ale jestem dobrej myśli. Boże jak dobrze, że się zdecydowałam na ten zabieg, nie chcę myśleć co by to było gdybym z tym "czymś" w zatokach chodziła przez kolejne lata.

Co do samej operacji, to nic nie czułam bo spałam. Po zabiegu też nic mnie nie boli. Tampony z nosa wyjęli mi 4 godziny po zakończeniu operacji, zostawili tylko te plastikowe rurki. Więc dopóki krew nie zaczęła lecieć (poleciała jak wzięłam Pyzę na ręce) mogła swobodnie oddychać. Teraz co pół godziny muszę zmieniać sobie opatrunki, bo strasznie przeciekają.

Jestem bardzo zadowolona, cieszę  się że mam to już za sobą, że nic mnie nie boli.

końcowe odliczanie

Niestety nie piszę teraz o naszym powrocie do domu - a bardzo bym chciała. Otóż dzięki Waszym radom, zdecydowałam się pójść jeszcze na konsultacje do ordynatora laryngologii, o których wspomniała moja pani doktor. I jak zwykle zaskoczenie - chociaż już nie powinnam się dziwić, że tutaj na nic prawie się nie czeka. Nawet na wizytę u samego "guru" laryngologii. Facet przyjmuje tylko 1 raz w tygodniu i prawdopodobnie zajmuje się samymi konsultacjami. Piotr zadzwonił i dostaliśmy spotkanie w ciągu tygodnia (tak dobrze czytacie, żadnych kolejek, żadnych rezerwacji miejsca z rocznym wyprzedzeniem). Przyszliśmy z godzinnym wyprzedzeniem, bo jak już zauważyliśmy, to w "naszym" szpitalu, jeśli spóźnisz się 5 minut - to wypadasz z kolejki, ale jak przyjdziesz wcześniej, przyjmują cię przed czasem. Spodziewałam się staruszka, wywyższającego się (na zasadzie "kim on to nie jest") - tak kojarzył mi się ordynator. A okazało się, że to nie taki bardzo stary pan, który w wolnej chwili bawił się z Pyzą w chowanego, bardzo sympatyczny człowiek. Jeszcze przed wejściem instruowałam Piotra, żeby spróbować podyskutować z lekarzem o ewentualnej innej metodzie leczenia zatok (antybiotyk, punkcja, płukanie cokolwiek, żeby mnie nie trzymali w szpitalu). Pan doktor wypytał mnie dokładnie co tam z tymi zatokami jest, kazał usiąść na fotelu i jak tylko zajrzał do nosa, powiedział, że to nawet nie podlega dyskusji, bo zabieg jest niezbędny. Potwierdził to co napisały tutaj Misfits i Robin, zabieg trwa do 2 godzin, kilka godzin po zabiegu wypuszcza mnie do domu (do dzieci !!!) i co najważniejsze będę mogła karmić już 12 godzin po zabiegu - hurrrrrrraaaaa ! Czy po takich informacjach, mogłabym się nie zgodzić ? TAK !  Jeśli by wyznaczyli mi termin zabiegu za pół roku. Niestety pan doktor zapytał (teraz uwaga będzie hardcore! ;)

- "na kiedy chcę zabieg ?" - wyobrażacie sobie, że tutaj samemu wybiera się dzień i godzinę ? 

Powiedziałam, że najlepiej w środę rano (tutaj środa jest ostatnim dniem pracującym przed weekendem, więc wymyśliłam, że zabieg zrobimy w środę, w czwartek i piątek (weekend) będę miała pretekst żeby odpocząć w domu, a Piotrek nie będzie musiał brać wolnego (tylko ten jeden dzień - środa). Pielęgniarka od razu zadzwoniła i ustaliła, że zabieg będzie w najbliższą środę o 11 rano. Zapytali czy nam to odpowiada i wszystko zostało ustalone. Była godzina 20:30 i myślałam, że będziemy mogli pójść już do domu, położyć maluchy spać, a tu kolejna niespodzianka. O tej porze laboratorium jest jak najbardziej czynne (w sumie to czynne jest 24h/dobę) i od razu zrobili mi badania krwi przed zabiegiem. Później krótki wywiad z panią anestezjolog (bez kolejki oczywiście), która już czekała na nas w swoim gabinecie. Jak stąd wyjedziemy, to chyba tej służby zdrowia będzie mi brakowało najbardziej.

Cieszę się, że decyzję już podjęłam, że to będzie tak szybko i że w reszcie będę mogła swobodnie oddychać, że skończą się potworne bóle głowy, nocne wstawanie żeby przepłukać nosek. Jestem bardzo, bardzo zadowolona !

litości - znowu choróbsko

W życiu Ptysiek tyle nie chorował co tutaj. Od 3 dni ciągle leci mu z nosa i nie najlepiej się czuje, ale to co zdecydowało, że wybraliśmy się z nim do lekarza to kaszel. Okropny, mokry kaszel. Ponieważ niedawno w przedszkolu widziałam dziewczynkę z "katarem do pasa", postanowiliśmy odwiedzić "nasz" szpital-przychodnię, a ponieważ na dzisiaj mieliśmy wizytę kontrolną u okulisty (Ptysiek znowu zezuje), odwiedziliśmy dwóch lekarzy za jednym zamachem. Najpierw poszliśmy do pediatry - tzn poszłam ja z Ptyśkiem, bo Piotrek z Pyzą gdzieś się zapodziali po drodze. A wszystko przez to, że oni tu zbyt szybko obsługują pacjentów. Ledwo się zarejestrowaliśmy, a już nas wezwali do mierzenia i ważenia. Piotr został z Pyzą przed salą pielęgniarek (Pyza strasznie się boi tej sali, bo te Filipinki są mało delikatne). Od razu po sprawdzeniu Ptyśkowi ciśnienia (tak, tak, dobrze widzicie - tutaj takim maluchom standardowo mierzą ciśnienie) pielęgniarka poprosiła nas do gabinetu lekarskiego i w tym momencie Piotrek się zgubił, bo nawet on się nie spodziewał tak szybkiego obrotu sprawy. Pan doktor bardzo dokładnie obejrzał Ptyśkowi gardło, uszy i nos i okazało się, że ma zapalenie ucha i migdałków. Przepisał mu antybiotyk i coś na katar, bo zaczyna mu się zapalenie... zatok. Od pediatry poszliśmy do okulisty, w między czasie wpadliśmy jeszcze na laryngologię zapytać o mój zabieg. Tam też się Piotrek zgubił. Stanął przy recepcji żeby zapytać o zgodę z ubezpieczalni na zabieg, gdy mnie pielęgniarka poprosiła do pokoju lekarskiego i już nas znaleźć nie mógł. Przy okazji upewniłam się, że dobrze że nie wzięłam tych lekarstw, które mi przepisała, bo nie wolno ich brać gdy się karmi. Jak już znaleźliśmy "nasza zgubę" (nie wiem co się z Piotrusiem ostatnio dzieje), poszliśmy w końcu na okulistykę. Tam oczywiście nie było ludzi - przyjęli nas od razu po rejestracji. Bardzo miła pani okulistka stwierdziła, że Ptysiek będzie musiał nosić okulary, chociaż wada wzroku nie jest duża, ale ponieważ zez postępuje, trzeba coś zacząć robić żeby to zatrzymać. Od razu zaznaczę, że Ptysiek nie siedzi przed telewizorem, nie ogląda bajek - lekarka doszła do wniosku, że to może być wina zabawy, nauki czytania i pisania. Okulista wkropliła mu krople, zbadała jeszcze raz, wypisała receptę na okulary i zaprosiła na wizytę za 2 miesiące. Po wyjściu od lekarza Piotruś mógł się dzisiaj wykazać po raz trzeci - wziął Pyzę i poszli zarejestrować mnie do innego lekarza, ale... nie znalazł właściwego budynku.

Tak więc Ptysiek jutro na pewno nie idzie do przedszkola. Podejrzewam, że za kilka dni do pediatry pojedziemy tym razem z Pyzą, która już ma katar i jest marudna. A mój zabieg będę musiała przesunąć, bo od wczoraj mam znowu zapalenie zatok i gardła. Jak widać Ptysiek bardzo skutecznie "sprzedaje" swoje wirusy i bakterie .

proszę o radę - operować się czy nie

Wczoraj w końcu udało mi się dotrzeć do mojej laryngolog na kontrolę zatok i okazało się, że antybiotyk nic nie pomógł. Dla pewności pani doktor włożyła mi taką małą kamerkę przez nos do gardła i stwierdziła, że jest w 100% pewna, że muszę poddać się operacji ustawienia przegrody nosowej i oczyszczenia wszystkich zatok, bo są kompletnie zatkane. Nawet pokazał mi tą "kość" na skanie i faktycznie, jest bardzo krzywa. Zresztą o tej operacji mówił mi już laryngolog w Polsce, u którego ciągle te zatoki leczyłam. No i teraz nie wiem co robić. Czy pójść i mieć to "z głowy" czy zostawić na kiedy indziej. Kiedyś będę musiała to zrobić, ale wolałabym zoperować się jak Pyza będzie starsza i jak już wrócimy do Kanady (jeśli wrócimy). A z drugiej strony, tutaj na taką operację będę czekać maksymalnie 2 tygodnie, gdy w Kanadzie od 3 lat leczę zatoki i żaden lekarz nie wpadł na to, żeby zrobić skan głowy i w końcu definitywnie pozbyć się tego stanu zapalnego. Nie wiem absolutnie co robić. Czy ktoś z Was zna jakąś osobę, która miała oczyszczane zatoki endoskopowo i prostowaną przegrodę nosową ? Najbardziej boję się tych pierwszych kilku dni po operacji, jak się chodzi z bandażami na twarzy i rurkami i tamponami w nosie. Jak ja się będę dziećmi zajmować przez ten czas, skoro trzeba leżeć, żeby nie było krwawienia ? Aha - za operacją tutaj przemawia jeszcze fakt, że przez te 6 tygodni noszenia ochraniacza na nosie, mogłabym normalnie wychodzić, bo zasłoniłabym całą twarz, tak jak to robią muzułmanki, a w Kanadzie to czy z zasłona na twarzy, czy z ochraniaczem na nosie - i tak i tak będą się ze mnie śmiali. 
Do internetu już zaglądać nie będę, bo już mam dosyć tych opisów o litrach przelanej krwi, laryngologach mordercach i bólu. Nie daję rady czytać takich opowieści, z których połowa na pewno jest i tak na wyrost.
Jeśli wiecie coś na temat tej operacji, to proszę o podpowiedź - co robić ?

pechowy dzień

Dzisiejszy dzień na pewno nie możemy nazwać dniem udanym. Zaczęło się już z samego rana. Piotr w czasie pracy pojechał do szpitala na badania kontrolne i odbiór wyników i co się okazało ? Że jego wyniki wsiąkły, a dokładnie mówiąc nie ma śladu, żeby jakiekolwiek badania krwi robił. Po południu z kolei sama miałam wizytę u lekarza, była to wizyta, którą mi przekładano już 3 razy, a ponieważ Pyza ma od kilku dni jakąś alergię na skórze w okolicy pieluchy, stwierdziliśmy że załatwimy dwie wizyty za jednym razem. Więc po popołudniowej drzemce dzieci, zaczęłam się zbierać do wyjścia. Ustaliliśmy z Piotrem, że najrozsądniej będzie jak wezmę taksówkę i z compoundu podjedziemy po niego do pracy i  stamtąd już wszyscy razem pojedziemy do szpitala. Wychodząc z domu w kierunku taksówki Ptysiek się tak wywrócił, że myślałam że ma złamaną rękę. Fijaz (taksówkarz) spóźnił się 20 minut, jak dojechaliśmy pod Piotra biuro, musieliśmy z kolei czekać na niego, bo mężusiowi zachciało się oglądać sklep spożywczy od środka. Jak już dojechaliśmy do kliniki, mieliśmy tylko godzinę żeby załatwić wizytę u pediatry, bo później miałam swojego lekarza umówionego. Pech chciał, że akurat była kolejka i przed nami były aż 3 osoby ! Czekaliśmy 45 minut, aż w końcu zostawiłam Pyzę z Piotrem, zabrałam Ptyśka i poszłam na moją wizytę. Ale żeby nie było tak łatwo okazało się, że ten oddział na który miałam pójść jest w innym budynku. W budynku głównym zapytałam o nazwisko lekarza (podali mi nazwisko: Mubarak) i kazali pójść do budynku B. Jakimś cudem przedostałam się przez zapchaną ulicę na drugą stronę (nasz szpital jest w centrum miasta, w części gdzie są same biurowce i ani jednego parkingu, a na dodatek były godziny szczytu) i wpadłam do recepcji, a tam po krótkiej pogawędce okazało się, że tak tutaj jest taki oddział, ale ja mam spotkanie z doktor Hila a nie Mubarak, a dr Hila przyjmuje w budynku C. Więc ja z powrotem na drugą stronę ulicy z Ptyskiem i wpadam do budynku C, a tam do informacji kolejka. Odczekałam swoje i pytam gdzie przyjmuje doktor HIla. Na 6-tym piętrze - uffff jestem coraz bliżej. Wpadliśmy do windy, wypadamy na 6-tym, a tam siedzi jakaś zblazowana murzynka i czeka aż jakaś półanalfabetka przede mną poskłada literki w ankiecie. Jak już sobie poszła, powiedziałam na jednym wydechu, że mam spotkanie z doktora Hila, ze przepraszam za spóźnienie itd. A ona do mnie po arabsku z jakimiś słówkami które chyba miały być angielskim, że ona nie mówi po angielsku i czy chcę przełożyć spotkanie. Na co odpowiedziałam, że nie, że spóźniłam się tylko 2 minuty. To jakoś wydukała, że owszem mogę przyjść na spotkanie ale w innym terminie albo do innego lekarza, bo dr Hila nie ma teraz w szpitalu. To poprosiłam o spotkanie na inny dzień. No tak, ale od jutra dr Hila jest na urlopie.     To poprosiłam o spotkanie z innym lekarzem. Taaaak... ale żeby umówić się na wizytę, to trzeba pójść do budynku... A. Myślałam, że babsztyla uduszę. Pobiegłam z powrotem do budynku A, gdzie na nas czekał już Piotruś z Pyzą. Tam doszłam do wniosku, że nie ma mowy, żebym jeszcze teraz załatwiała kolejne spotkanie, idziemy na kawę. Na szczęście obok kliniki jest Starbuck's. Dochodzimy do Starbuck'a a tam... "prayer time" (czas modlitwy) i drzwi zamknięte przed nosem. Piotr zdecydował, że pojedziemy do domu, bo dzieci są już zmęczone i nie ma sensu czekać. Zadzwonił po Fijaza, a ja w między czasie dałam dzieciom przekąski do pochrupania, które przezornie zabrałam z domu. Przyjechał Fijaz, ale ponieważ nie było miejsca żeby zaparkować, postawił samochód po drugiej strunie ulicy i wtedy właśnie .... po raz ostatni widziałam moją komórkę.  Musiała wypaść jak pakowaliśmy wózek i torby do samochodu. No cóż - szkoda, na szczęście nie była droga (najtańsza wersja NOKII), ale za to musieliśmy jechać do operatora zablokować numer i przetransferować nadpłatę na nowy numer. Wracając od operatora Fijaz znowu się spóźnił.

Ufffff - ten dzień na reszcie się kończy, miejmy nadzieję że jutro będzie lepiej :)

chyba koniec choróbska

Noc z 01 na 02.01 była kryzysowa, jeśli chodzi o zdrowie dzieci. Nawet Piotr był przerażony i chciał w środku nocy jechać do szpitala. Ptysiek dalej wymiotował, do tego nie mogliśmy zbić temperatury 39,6, a Pyza odwrotnie - miała rozwolnienie i temperaturę 35,4 i ledwo oddychała. Postanowiliśmy zaczekać do rana i wtedy pojechać do lekarza pediatry. Piotrek wziął dzień wolny (za który oczywiście mu nie zapłacą, ale to nie miało znaczenia). Jak tylko dzieci się obudziły z porannej drzemki, wsiedliśmy w taksówkę i pojechaliśmy do naszej ulubionej kliniki Dr Sulaiman Al-Habib w centrum Rijadu. (Na zdjęciu widać fragment jednej z poczekalni dla kobiet na oddziale pediatrycznym). Lekarza dokładnie zbadał dzieciaki i potwierdził, że to absolutnie nie ma związku ze szczepieniami. To jest po prostu ostre zatrucie. Przepisał syrop, który mieliśmy podawać 15 minut przed posiłkiem (żeby uspokoić żołądek, żeby dzieci nie zwracały tej odrobiny pokarmu, którą uda im się zjeść czy wypić) i dietę (czyli standardowo: ryż, sok z marchwi, jogurty i... SEVEN-UP).

Po wyjściu od lekarza i zrealizowaniu recept (oczywiście leki za darmo), poszliśmy do pobliskiego Starbuck'a na kawę. Na zdjęciu obok możecie zobaczyć jak wygląda jeden z "przedziałów" w sekcji dla rodzin. To jest coś, czego będzie mi brakować, że można normalnie usiąść na kawie i ciastku z dziećmi, zasłonić się kotarą i nikt nie będzie na nas patrzyć. Dzieciaki mogą dokazywać ile wlezie, my możemy spokojnie zjeść, a nawet można niemowlę nakarmić w sposób naturalny. SUPER ! Takich "przedziałów" w każdej sekcji dla rodzin jest od kilku do kilkunastu. W centrach handlowych nawet do kilkudziesięciu. Czasami są tam tylko krzesła i stoły, czasami sofy, fotele i krzesła. Do wyboru, do koloru :)

A tak przy okazji mając telefon komórkowy pod ręką (teraz zaczynam chodzić jak Arabki, z telefonem w dłoni ;) zrobiłam zdjęcia: jak tutaj się parkuje. Na tych dwóch zdjęciach widać podjazdy dla wózków inwalidzkich w okolicach naszej kliniki. Nie dość, że same krawężniki są dość wysokie jak na podjazdy (tam gdzie nie ma podjazdów wózek trzeba podnosić mniej więcej na 30-40 cm w górę, żeby zejść z ulicy.

Ale wracając do zdrowia maluchów. Dzisiaj jeszcze przetrzymałam je w domu, ale jutro już wracamy do stałego rytmu dnia, bo widać że jest już dużo lepiej. Na pewno pomógł im ten SEVEN-UP :). Czekam tylko na wiadomość od Nathalie, czy ma miejsce dla Ptysia. Jeśli tak, to Ptysiek nie idzie od jutra do przedszkola, bo to akurat zaczyna się jakby 2 semestr i nie będziemy za to płacić, skoro miałabym wracać za 2-3 tygodnie z nimi do Kanady. Jeśli nie będzie miała już miejsca, to zapłacimy za ten semestr, który trwa do świąt Wielkanocnych i wtedy dopiero wrócimy.

wspaniała noc

Ostatnia noc była dla nas jedną z tych, którą śmiało możemy nazwać niezapomnianą. Zaczęło się już w południe. Ptysiek po swojej drzemce wstał jakiś nieswój i zaraz pobiegł do łazienki. I wtedy się zaczęło. Wymiotował po wszystkim, nawet po kilku łykach wody. Leżał na sofie w salonie i jęczał. Do tego Pyza od 5 dniu gorączkująca i marudząca po szczepieniach. Ptysiek od razu przeszedł na ostrą dietę, zero jedzenia, tylko herbatka rumiankowa podawana po jednym łyku i... co kilkanaście minut wymioty. Pod wieczór zaczął już płakać, że chce mu się pić, to kochany tatuś pozwolił się Ptysiowi napić herbatki do woli, nawet go zachęcał: "pij kochanie, musisz dużo pić". Żaden z nich nie słuchał moich ostrzeżeń, żeby pić "POWOLI !!!". No i znowu wszystko było... dywan, łazienka cała razem z drzwiami wejściowymi... wszystko na trasie do łazienki. W między czasie nastała noc, Pyza szybko usnęła wykończona gorączką, a Ptysiek jak wymiotował tak wymiotował, nawet po jednym łyku wody. Ja dla relaksu prałam co chwila a to koszulki Ptysia, a to koszulki Piotrka, a to koce, sprzątałam łazienkę i tak w kółko. W między czasie budziła się Pyza z płaczem co godzinę. Około 23, Pyza usnęła, Piotruś też zasnął z Ptysiem wtulonym w siebie. No to ja szczęśliwa, załadowałam suszarkę, przygotowałam dla Ptysia wiadro -na "w razie czego" - i tez się położyłam. O 23:55 zaczęło się na nowo. Usłyszałam jak Ptysiek lekko kaszlnął i od razu krzyknęłam do Piotrka: 

- Wiadro ! 

A Piotrek jakby mu rozum odjęło pyta Ptysia: 

- chcesz wymiotować kochanie ? 

Na co Ptyś oczywiście odpowiedział:

- NIE! - bo nikt przecież nie chce wymiotować, a to że musi to już inna sprawa.

I po dwóch może trzech sekundach słyszę jak Ptysiek zaczyna koncert na nowo. I znowu krzyknełam do Piotrka:

- WIadro ! 

To teraz nie zgadniecie co zrobił Piotr. Wziął wiadro, które wcześniej przygotowałam i... przyłożył leżącemu Ptysiowi tak, że wsadził mu na głowę i Ptysiek wszystko co zwymiotował wywalał z powrotem sobie na głowę. No po prostu brak słów. Szybko podniosłam Ptysia i postawiłam wiaderko w odpowiedniej pozycji. Jak już było po wszystkim znowu zajęłam się przebieraniem łóżka, Ptyśka, myciem go. W między czasie zbudziła się oczywiście Pyza. Około 1 w nocy sytuacja była na tyle opanowana, że mogłam nakarmić Pyzę i położyć się w końcu spać. Odłożyłam Pyzę na łóżko, zamknęłam oczy szczęśliwa że w końcu zasnę i... słyszę... "CHLUST" i czuję ciepło na ręce i koszulce. Przyszła pora na Pyzę. Oczywiście znowu przebieranie łóżka (jak dobrze, że wcześniej załadowałam suszarkę, akurat skończyło się suszenie i pościel była jeszcze ciepła), przebieranie Pyzy, przebieranie siebie, mycie... Pyza zasnęła... ale Ptysiek..... zaczął.

Około 3:45 nie wytrzymałam, wyprowadziłam jęczącego z pragnienia Ptysia do salonu, położyłam na sofie, okryłam kocem i co minutę podawałam rozcieńczoną herbatkę rumiankową łyżeczką. Ale żeby atrakcji było więcej - w końcu to taka specjalna noc - Ptysiek dostał drgawek.

Zdecydowałam, że w tej sytuacji kiedy nie możemy napoić Ptysia i jeszcze ma drgawki, trzeba jechać do szpitala. Wstał Piotr i zadzwonił po Fijas'a (nasz nowy taksówkarz), a ja zajęłam się Ptysiem i pakowaniem plecaka do szpitala. W między czasie oczywiście zbudziła się Pyza. Fijas przyjechał po pół godzinie i zabrał obu panów do szpitala, a ja w końcu mogłam się położyć na chwilę obok Pyzy.

Chłopcy wrócili szybko, bo już około 5:20 byli w domu. Ptysiek dostał zastrzyk na zatrzymanie wymiotów (po tym lekarstwie podobno nawet może zacząć jeść) i jeszcze jakieś czopki. Od razu przebrałam go i położyłam do łóżka. Na szczęście Pyza się ni zbudziła, więc mogłam sama też przymknąć na chwilę powieki. Ptysiek co prawda dostał gorączki, ale najważniejsze że wymioty się skończyły.

O 7:30 rano zbudziła się Pyza i Ptyś i zaczął się kolejny dzień.

I kolejny rok...

A więc wszystkim teraz życzę:

Szczęśliwego Nowego Roku

A przy okazji jeśli ktoś jest ciekawy jak wyglądał tutaj sylwester, to chyba go nie zaskoczę, jeśli napiszę, że w naszym compoundzie sylwestra nie było. Fijas mówił, że w innych compoundach były jakieś przyjęcia, nawet wiózł jakieś podchmielone dziewczyny do naszego compoundu Granada.

przychodzi baba do lekarza

Czyli teraz będzie o mnie :) Moje biedne zatoki dały mi w ostatnich dniach tak popalić, że dzisiaj popołudniu zdecydowaliśmy się pojechać do lekarza. Oczywiście dzisiaj jest czwartek, pierwszy dzień weekendu, więc wybraliśmy szpital. Poprosiliśmy Hamzę, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Hamza podwiózł nas do Dr Ahmed Abanamy Hospital. Weszliśmy do środka i pierwszy szok: olbrzymie przestrzenie, wszystko wykładane marmurami, skórzane sofy. Podeszliśmy do recepcji i drugi szok: chudzielec w białej koszuli do ziemi z arafatka na głowie sam zaprowadził nas na oddział laryngologii. Podchodzimy do rejestracji na laryngologii, a tam trzeci szok: pan nas informuje, że nasza ubezpieczalnia nie działa w ich szpitalu i musimy zapłacić, a obok stoi informacja, że szpital akceptuje wszystkie ubezpieczalnie z listy, a na liście jak byk jest wymieniona nasza ubezpieczalnia. Pokazałam to Piotrowi i on się pyta kobiety (facet w sukience się zdematerializował) dlaczego nasza karta nie działa skoro tu jest wymieniona, że jest akceptowana. Jedyna odpowiedź była: yes, yes. No to stwierdziliśmy, że wolimy dać zarobić Hamzie więcej i niech nas zawiezie do "naszego" Dr Suleiman Habib Hospital.

Pojechaliśmy. Weszliśmy na E.N.T. (laryngologie), a tam pustki przy recepcji. Zarejestrowaliśmy się i od razu od rejestracji zabrały mnie dwie Filipinki na badania. Po badaniach ogólnych musiałam czekać aż 10 minut (skandal ! ;) ) w poczekalni dla kobiet, aż poproszono mnie do gabinetu. Tam starsza pani dr Ahmed coś tam, zbadała dokładanie moje zatoki i dała skierowanie na CT (skan głowy). Zeszliśmy na dół do radiologii, a tam znowu pustki. Ledwo posadziłam moje cztery litery na krześle, a przyszedł bardzo miły pan i kazał wejść do sali, gdzie wykonuje się skany. Po 5 minutach wyszłam i nawet nie zdążyłam podejść do rejestracji, a ten sam miły pan poinformował nas, żebyśmy poszli do pani doktor, bo tam już czekają na nas wyniki. No dobra - pomyślałam, to nie jest możliwe, żeby wszystko szło tak szybko. Na pewno coś skopali. Przecież w Kanadzie na skan głowy dla Ptysia czekaliśmy około 1 roku !! a na wizytę u logopedy czekamy już ponad rok i mamy szanse dostać się do niego za następne 1,5 roku. Ok - z radiologii poszliśmy z powrotem na laryngologię, a tam już uśmiechnięte Filipinki zapraszają nas do ... gabinetu pani doktor. Weszliśmy, a tam pani doktor już w komputerze oglądała sobie moje "zdjęcia". Wszystko nam pokazała na komputerze i wytłumaczyła, że zainfekowane są kompletnie wszystkie zatoki po kolei, stąd zwroty i bóle głowy. I teraz kolejny szok dzisiaj: pani doktor zaproponowała antybiotyk, który będzie bezpieczny dla Pyzy (w Kanadzie jak musiałam brać antybiotyk, to powiedziano krótko: albo antybiotyk albo karmienie).

Jeszcze nie otrząsnęłam się po wizycie w szpitalu, a tu w aptece kolejna niespodzianka: wszystkie leki mam za darmo (pokrywa ubezpieczalnia, tak jak i badania i skan głowy) i na dodatek znalazłam MÓJ ULUBIONY DEZODORANT, który sprowadzała specjalnie z Polski do Kanady. Tego było już za dużo.

znowu u lekarza - odsłona trzecia

Zaczynam się chyba robić nudna pisząc, że saudyjska służba zdrowia jest najlepsza na świecie. byliśmy dzisiaj z Pyzą w szpitalu (tym samym co ostatnio Dr Suleimanna Al Habib'a) i już przy wejściu mieliśmy miłą niespodziankę, bo pani w recepcji przyjmując naszą kartę medyczną powiedziała, że strasznie przeprasza ale na zwrot wpłaconej za pierwszym razem kwoty musimy poczekać... kilka minut. My nawet nie myśleliśmy, żeby prosić o jakikolwiek zwrot ! Dalej było tak jak za pierwszym razem: kilka minut oczekiwania na mierzenie i warzenie (dzieci znowu musiałam siłą odrywać od placu zabaw, co skończyło się wielkim płaczem u Pyzy, która nagle ozdrowiała), później czekaliśmy aż około 20 minut na wizytę u lekarza, ale to tylko dlatego, że jest piątek czyli coś jak niedziela w Polsce i przyjmował tylko jeden lekarz. No i znowu trafiliśmy na świetnego specjalistę, facet przyleciał do Arabii 2 tygodnie przed nami chyba z Wielkiej Brytanii, mówił nawet że zna dużo polskich lekarzy pracujących w Anglii. Zbadał Pyzę i Ptysia i wyszło, że Pyza ma ściśnięte oskrzela (jak przy początkach astmy), zapalenie ucha i gardła. Ptysiek natomiast zapalenia gardła. Oboje dostali antybiotyk, a Pyza dodatkowo pompę z lekiem na rozszerzenie oskrzeli. Ptysiek natomiast musi znowu zacząć brać leki na astmę (pompę i tabletki). Później poszliśmy do sali gdzie Niunię podłączyli pod maseczkę tlenową z lekarstwem i po 10 minutach widać było znaczną poprawę. Jestem w szoku, bo dopóki nie przyjechaliśmy tutaj, nigdy nie widziałam, żeby lekarstwo tak szybko działało (to samo było przy zastrzyku antyalergicznym dla Pyzy w tym samym szpitalu).
Po wyjściu ze szpitala poszliśmy do apteki i tam kolejna niespodzianka, leki dla dzieci są w pełni opłacane przez państwo.
Jestem strasznie szczęśliwa, że to co tak groźnie wyglądało w nocy i nad ranem, po pierwszym podaniu leków prawie zniknęło - dzieciaki szaleją jakby zapomniały, że są chore, a ja mam chwilę, żeby po raz kolejny zachwycać się tutejszym systemem opieki zdrowotnej.

Znowu do lekarza

Udało się zbić na dobre Pyzie gorączkę, niestety na jej miejsce pojawiła się wysypka. Najpierw za uszami, później na całej buzi a jak juz dotarliśmy do szpitala była równiez na karku i plecach. W szpitalu trafiliśmy od razu na oddział pediatrii, na którym było dużo ludzi, więc już przy samej rejestracji meżuś zawyrokował (będęc doświadczonym pacjentem klinik kanadyjskich):

- tutaj to sobie dopiero poczekamy

Na szczęście bardzo się pomylił, bo w ciągu kilku minut od rejestracji poproszono już nas do sali badań, gdzie Pyzę zmierzono, zważono i wszystko to opisano w jej dokumentacji medycznej. Niestety tak szybka obsługa pacjenta rozczarowała Ptysia, ponieważ przez te kilka minut czekaliśmy (Pyza, Ptys i ja) w poczekalni dla kobiet, gdzie był... mini plac zabaw dla dzieci. Ptysiek nawet oświadczył, że on chce tu przychodzić codziennie. Na szczęście po badaniach wstępnych znowu mogliśmy przejść do poczekalni z placem zabaw, niestety znowu spędziliśmy tam tylko kilka minut. W gabinecie lekarskim pani doktor dokładnie zbadała Pyzę i kazała natychmiast odstawić antybiotyk. Okazało się, że Niuniua ma na niego alergię i musiała dostać zastrzyk. Przez cały ten czas był z nami „nasz” kierowca, służący w każdej chwili pomocą – nawet zaoferował się, że pójdzie do apteki zrealizować receptę, żeby było szybciej. Ogólnie wszyscy w szpitalu byli bardzo mili i pomocni, nawet pielęgniarka, którą oderwałam od jej zajęć prosząc o pomoc przy pobieraniu próbki u Pyzy. Na prawdę jestem pod wielkim wrażeniem tytejszej służby zdrowia i wogóle ludzi tu pracujących.

dzień czwarty - pierwsze spotkanie z saudyjską służbą zdrowia

Jaka cisza ! Dzieci jeszcze śpią, Piotr też, obiadek już się gotuje na kuchence, a ja mam czas, żeby usiąść przy komputerze z kawą i coś napisać. Jest cudnie J

Wygląda na to, że już zaliczyliśmy naszą pierwszą arabską przygodę, a przy okazji poznaliśmy jak tutaj funkcjonuje służba zdrowia i wiecie co ? Kanadyjczycy i Polacy moga się tylko od Saudyjczyków uczyć. Dzisiaj jest czwartek czyli coś jak u nas sobota. Przez całą noc nie mogliśmy zbić Pyzie gorączki, nie pomagał panadol w syropie, czopki, nic. W końcu około 4:30 nad ranem, gdy temperatura wciąż rosła, posanowiliśmy pojechać do lekarza. Zbudziliśmy Ptyśka, zadzwoniliśmy po naszego “nadwornego” taksówkarza (Hindusa – Hamzę) i poprosiliśmy, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Jednak Hazma zawiózł nas do ... przychodni ! Odwiedziliśmy 4 czy 5 przychodni (wszystkie były otwarte o 5 nad ranem i w ŻADNEJ nie było śladu kolejki !!!! – wyobrażacie sobie to w Kanadzie ?) aż trafiliśmy na taką w której dyżur pełnił pediatra. Czekałam w poczekalni dokładnie tyle czasu ile trwało wypisywanie przez Piotra karty (czyli podanie imienia dziecka i zapłacenie 70 SAR). W tym czasie lekarz sam wychodził co chwila do poczekalni i pytał czy są już jacyś pacjenci. SZOK !!! W Polsce okrzyknięto by go mianem nadgorliwego. Po dosłownie minucie od wejścia do kliniki już siedzieliśmy w gabinecie. Pielęgniarka (stara Filipinka) wzięła Pyzę i zaczęła ją ważyć i mierzyć jej temperaturę. Księżniczce nie bardzo się to podobało, bo została oderwana bidulka od mamy, ale lekarz sprawnie, szybciutko ja osłuchał, sprawdził uszka, gardło i brzuszek. Okazało się, że to nie były żadne komplikacje po szczepionce na menengokoki ani świńska grypa, tylko zwykła infekcja gardła i uszu. Dostała receptę na antybiotyk i panadol i po kłopocie. Pan doctor cały czas uśmiechnięty bez problemu zbadał jeszcze Misia-Ptysia u którego też zaczyna się infekcja ale to dopier początki. W poczekalni cały czas czekał na nas Hzama w każdej chwili gotów do jakiejkolwiek pomocy. Po wyjściu z przychodni zawiózł nas do apteki i tutaj kolejny SZOK, na jakiekolwiek lekarstwa nie są potrzebne żadne recepty. Farmaceuta oddał Piotrowi naszą recepte, która praktycznie została wystawiona tylko po to, żeby nie przekręcić tutejszej nazwy. Poza tym tutaj faktycznie jest dostępna większość lekarstw, a jakie patenty mają np na dozowniki leków dla dzieci !
Jak na razie oboje jesteśmy pod ogromnym, pozytywnym wrażeniem jakie zrobiła na nas Arabia Saudyjska.