Tokyo - japońska restauracja

Mam cichą nadzieję, że pod tym postem pojawi się jakiś większy komentarz od Robin, która dla mnie jest najlepszym źródłem wiedzy o Japonii i wszystkim co z tym krajem jest związane. Kilka dni temu wybraliśmy się do japońskiej restauracji, która w różnych poradnikach internetowych była oceniana bardzo wysoko i jak wynikało z komentarzy ma grono stałych klientów. Ponieważ od ponad 5 miesięcy nie jadłam, nie wąchałam, na oczy nie widziałam sushi, które wprost uwielbiam, zdecydowaliśmy, że koniec cierpień - idziemy do japońskiej knajpki. Oczyma wyobraźni widziałam naszą szczęśliwą rodzinkę siedzącą na ziemi, w jasnych pomieszczeniach i zajadającą się różnego rodzaju sushi, rybami, warzywami, aż do bólu.

Niestety cała wyprawa od początku źle przebiegała. Jeszcze przed wyjazdem z compoundu, gdy czekaliśmy na taksówkę, Ptysiek zauważył przez okno swoje koleżanki-murzynki Lorne i Loreen. Oczywiście koniecznie chciał się z nimi pobawić. Pozwoliłam mu jednocześnie ostrzegając, że jak tylko przyjedzie kierowca, wychodzimy do restauracji na lunch. Ptysiek trochę się pobawił, ale ponieważ było gorąco przyszedł z dziewczynkami pod drzwi i zapytał czy może iść pobawić się z nimi do ich domu. Powiedziałam, że nie, bo zaraz wychodzimy. No to zaczęły się pytania: a dlaczego nie może przyjść, a gdzie idziemy, a co będziemy jedli, a dlaczego tak wcześnie itd. Jednocześnie dziewczyny przesuwały się tak bardzo w kierunku wejścia, że szybko znalazły się na progu domu i Piotr nie mógł zamknąć drzwi (Lorna stanęła na progu pokoju). Piotr jest mało asertywny i nie potrafił po prostu wyprosić dziewczyn za drzwi, ani zmusić Ptyśka żeby wszedł do domu. Po 10 minutach "odbijania piłeczki" i odpowiadania na głupie pytania murzynek, poprosiłam Piotra, żeby po prostu powiedział żeby dziewczyny poszły już do domu i zamknął drzwi. Piotr stał akurat przy drzwiach, a ja składałam pranie wyjęte wcześniej z suszarki. W końcu nie wytrzymałam, wrzasnęłam na Ptyśka tak, że murzynki odruchowo cofnęły się za drzwi, wciągnęłam syna siłą do domu, a dziewczynom trzasnęłam drzwiami przed nosem. Wiem, że to nie było zbyt kulturalne ale i Piotr (swoim brakiem zdecydowania) i Ptysiek ciągłymi prośbami i murzynki ciągłymi pytaniami doprowadzili mnie do szewskiej pasji. W końcu udało się i pierwszy krok w stronę wyjścia na lunch został zrobiony - rodzina w komplecie czekała na taksówkę. Po chwili przyjechał nasz pyskaty kierowca i wszyscy mogliśmy na reszcie wyjść.   

 Około 12:30 zajechaliśmy pod restaurację. Na pierwszy rzut oka wyglądała nie źle. Po 10 minutach oczekiwania restaurację otworzyli i mogliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia i tutaj przeżyłam pierwszy szok. Japonia kojarzyła mi się zawsze z nieskazitelną czystością i porządkiem, a tutaj cały wystrój sprawiał wrażenie starego i zużytego, jak w domach wypoczynkowych FWP z lat 70-tych w Polsce. Pomyślałam, że na razie nie ma co szaleć zobaczymy dalej. Miły Hindus zaprowadził nas do osobnego pokoiku gdzie na środku stał stół do pokazów gotowania, a stoliki stały dookoła. Szok drugi - dlaczego nie siedzimy na ziemi ???? Piotr zapytał o pokój japoński, ale okazał się że ten pokój otwierają tylko jak jest mały ruch... dziwne wytłumaczenie. Trudno - lecimy dalej, dostaliśmy karty i pan kulturalnie się zmył. Pojawił się drugi pan - Filipińczyk (od razu mi się skojarzyło z wizytą w Lufthansie ;)) przyniósł ciepłą, mokrą szmatkę do rąk i odebrał zamówienie na napoje. Po chwili przyszedł i tu trzecie niemiłe zaskoczenie - nie mieli zwykłego soku jabłkowego, tylko jakąś farbowaną wodę z bąbelkami. Zamówiłam więc dla dzieci zwykłą wodę do picia. Ponownie przyszedł Hindus i przyjął w końcu zamówienie na jedzenie.Jako przystawkę podali nam japońską zupkę (na prawdę nie wiem co to było), coś jakby cienki rosołek z zieleniną i dwiema kostkami białego sera, który Ptysiowi smakował jak masło, do tego surowe warzywa w sosie sojowym. Pyza była zachwycona, bo od wszystkich mogła wyżebrać kukurydzę.

Po chwili pojawiły się zamówione dania. Piotr jak zwykle puścił wodze fantazji i zamówił chyba połowę dań z menu:

sushi special, crab kani, eel, saa,, special crab temaki, squid/ika

(wybaczcie mi ewentualne błędy ale na prawdę nie byłam w stanie zapamiętać wszystkiego ca zamówił, choć bardzo się starałam.

Ptysiowi zamówiłam kurczaka w tempurze (chicken caraque), który na zdjęciu w karcie nie wyglądał jakoś specjalnie, ale w rzeczywistości był to chyba jeden z najlepiej zrobionych kurczaków jakie tutaj jadłam. Ptysiek oczywiście nie zjadł wszystkiego, z czego skorzystał Tatuś i "pomógł" Ptysiowi w dokończeniu lunchu.

Moje danie wyglądało najskromniej, ale nie było takie złe. Zamówiłam po prostu sushi z łososiem (salmon maki). Niestety nie mogę powiedzieć (a jednocześnie podzielić opinii którą znalazłam na internecie), że było to jakieś nadzwyczajne sushi. Ot zwykłe, takie samo, jakie można kupić w każdym prawie Metro (sieć sklepów spożywczych w Kanadzie) z równie twardymi nori jak tam.

Z restauracji wyszliśmy po około godzinie. Podsumowując nie jest to nasza ulubiona restauracja, na pewno nie zastąpi miejsca Mirage. Jedzenie jak dla mnie serwowane zbyt szybko, żeby było przygotowywane na życzenie klienta, chociaż miły był fakt, że nie musieliśmy czekać na posiłek. To bardziej taki japoński fast food jak dla mnie. Jedzenie w miarę dobre i za bardzo przyzwoite pieniądze. Wystrój i atmosfera restauracji kiepska. Brudno, chociaż nie tak brudno jak w innych tego typu miejscach. Przez przypadek na końcu korytarza trafiłam na toaletę i byłam lekko zdegustowana, oba "pokoje dla pań" były bardzo stare i zniszczone, drzwi wyglądały na takie, które trudno domknąć, może dlatego dodatkowo wisiała tam brudna kotara.Wróciliśmy do domu. Nikt nie umarł, nikt się nie pochorował - więc jedzenie musiało być w miarę świeże. Jedną osobą która cierpiała po powrocie do domu, był mój mąż, ale to wina ilość zjedzonych potraw niż ich jakości. Dokładnie to samo było po powrocie z restauracji Mirage. Następnym razem będę musiała zrobić kontrolę jego zamówienia przed przyjściem kelnera ;)

chińska restauracja MIRAGE

Po raz kolejny muszę podziękować Znajomej na tym blogu. Podała mi namiary na restaurację w której po raz pierwszy, od kiedy na świecie pojawiły się moje dzieci, mogłam spokojnie i BEZ PODNOSZENIA GŁOSU, zjeść obiad. Piotr nawet stwierdził, że nie ma mowy, żebyśmy mieli w najbliższym czasie opuścić Arabię Saudyjską ;) po tym jak trafiliśmy do takiego miejsca. Ale zacznę od początku. Po długiej, rodzinnej wycieczce udaliśmy się do polecanej restauracji. Z zewnątrz miejsce to nie robiło jakiegoś specjalnego wrażenia, ot jedna z wielu lokalnych restauracji. Weszliśmy przez bramę i w holu znaleźliśmy windę (mieliśmy ze sobą wózek). I pierwsza miła niespodzianka (hihihi - zwłaszcza dla mojego męża, który usilnie na ścianie szukał przycisków, żeby tą windę "sprowadzić" na dół), przyciski znajdowały się na specjalnym lustrzanym postumencie. A to czym dzieciaki w tej chwili się zachwyciły było to, że po wciśnięciu przycisku wszystko podświetlało się na różowo. 

Przyjechała winda, dość mała ale w środku wyłożona jakby lustrami z arabskimi nadrukami i jak tylko zamknęły się za nami drzwi, nastąpiła ciemności i znowu zapaliły się napisy na różowo, tym razem na suficie. Bardzo fajny efekt, a dzieciaki tylko westchnęły: WOW !!!! Po chwili otworzyły się drzwi i znaleźliśmy się jakby w innym świecie.

Wszędzie panował półmrok, cały wystrój był oczywiście chiński, stoliki dla rodzin były w małych jakby altankach chińskich, w których na ściankach oddzielających stoliki wbudowane były duże akwaria wypełnione rybkami !!! Na samym środku restauracji te stoliki były bardziej odsłonięte i one były umieszczone na palach na jeziorku z rybkami i miały szklaną podłogę, żeby można było te rybki sobie oglądać. Coś fenomenalnego !!!!

Podczas zamawiania Pyza absolutnie nie interesowała się tym co w karcie, tylko stała na sofie i gadała do siebie obserwując rybki w akwarium na ścianie. Była tym tak oczarowana, że nie zauważyła nawet jak kelner przyjął zamówienie i zaczął przynosić pierwsze przekąski !!! Moja córka, która za kęs sera camembert sprzedałaby własną rodzinę ;) !!! Nic jej nie interesowało poza rybkami i tylko słyszeliśmy: aaaa, wow, uuuuu, ooooo, wow itd.

Po uporaniu się z przekąskami, skorzystałam z okazji i wyrwałam się żeby porobić kilka zdjęć. Dzieciaki oczywiście musiały iść ze mną, żeby pozwiedzać. Ponieważ wózek nie jest już ich obiektem westchnień, smyki znalazły nowy, interesujący ich środek transportu - wysokie krzesełko na kółkach do karmienia dla dzieci. I tak ja z aparatem i Pyza w krzesełku pchana przez swojego idola zwiedzaliśmy przez kilka minut restaurację.

W końcu przyszedł Piotr i zakomunikował nam, że możemy kontynuować ucztę. Oczywiście ponieważ to chińska restauracja, dostaliśmy prócz zwykłych sztućców, pałeczki. I tu zaskoczył mnie mój syn, który w życiu pałeczek w rękach nie trzymał - dzisiaj wymiatał nimi cały obiad. 

A co zamówiliśmy ? Między innymi:

Jako przekąskę:

to się chyba w Polsce nazywa sajgonki - a u nas spring rolls, z krewetkami

moja przekąska to chrupiące naleśniki z kaczką i do tego fantastyczny sosik

Piotra danie główne, prócz zupy z krewetek (piekielnie ostrej), kurczak z avocado i do tego ryż po hawajsku.

Na koniec dostaliśmy po kawałku pysznego ciasta biszkoptowego przekładanego kremem i do tego bardzo smaczna zielona herbata.

Tak więc po raz setny chyba, na tym blogu wychwalam tutejszą gastronomię, gdzie wszystko jest świeże, pyszne, szybko i bardzo elegancko podane. A restauracja Mirage jest od dzisiaj naszym numerem jeden i na pewno będziemy w niej częstymi gośćmi.

herbata czyli szaj

Było już o kawie, to teraz o najważniejszym chyba napoju tutaj - herbacie. Piszę "najważniejszym" bo wszędzie w porze modlitwy widzę mężczyzn biegających z kubeczkami właśnie z herbatą. Herbatę powinno się podawać w srebrnym albo miedzianym dzbanku z małymi przeźroczystymi szklaneczkami u góry zdobionymi wzorami, a to wszystko ustawione na małych srebrnych tacach. Na zdjęciu tacy nie ma, bo się jeszcze nie dorobiliśmy ;)

A o to przepis na herbatę (tym razem znaleziony na internecie):

- 30/40 g zielonej herbaty liściastej (niektórzy piją czarną),

- kilka listków świeżej mięty (lub szałwi),

- cukier,

- woda,

1) liście herbaty delikatnie umyć

2) do garnuszka nalać około 1 litra wody i doprowadzić do wrzenia,

3) wsypujemy herbatę i parzymy na małym ogniu około 5 minut

4) wywar odlewamy (żeby pozbyć się goryczki), uważając żeby nie stracić liści herbaty, które zalewamy ponownie zimna wodą i doprowadzamy do wrzenia,

5) znowu zmniejszamy ogień, dodajemy dużo cukru i trzymamy pod przykryciem na małym ogniu około 30 minut,

6) pod koniec parzenia wrzucamy liście mięty lub szałwi i podajemy herbatę w dzbanku.

7)  z dzbanka herbatę nalewać należy z takiej wysokości, żeby w szklaneczce na powierzchni wytworzyła się pianka.

Oczywiście przepisów na herbatę po arabsku jest dość dużo, tak jak i na kawę. Wybrałam akurat taki przepis, który moim zdaniem jest najrozsądniejszy ze względu na zdrowie, niektóre przepisy zalecają parzyć herbatę nawet kilka godzin, co jednak powoduje przedostanie się do napoju zbyt dużej ilości garbników, które nie dość, że powodują gorycz, są również substancjami rakotwórczymi. Do herbaty można dodać kardamon, miód, anyż czy nawet rumianek.


Update z dnia 09.03.2010
Dzisiaj zapytałam naszego kierowcę jak on pije herbatę i powiedział, że on akurat pija Liptona z mlekiem (czyli tak jak Brytyjczycy) ale Saudyjczycy piją przeważnie czarną. Do garnka wlewają zimnej wody, wsypują kardamon i cukier i to zagotowują. Jak woda się zagotuje, wsypują herbatę do takiego specjalnego koszyczka i trzymają ją tak około 5 minut. Po czym wyciągają i podają napój w specjalnym dzbanku. Aha i jeszcze ciekawostka, oni tutaj na każdą herbatę w torebkach mówią "Lipton" , a na kawę rozpuszczalną "Neskaf". Tak jak np. my na buty sportowe mówimy "adidasy".

kawa po arabsku

Przepis na porcję dla jednej osoby (oczywiście proporcje można zmieniać w zależności od upodobań, warunek jest jeden - kawa po arabsku musi być mocna i słodka):

1. Na dno tygielka wsypać cukier (np. 1 łyżkę) i postawić na ogniu.

2. Jak cukier zacznie się karmelizować, dolać wody (około 100-150 ml)

3. Doprowadzić wodę z cukrem do wrzenia i wsypać około 2 łyżeczek mocno zmielonej kawy.

4. Znowu doprowadzić do wrzenia (nie wolno jej zagotować) i gdy płyn zacznie się powoli podnosić (efekt taki jak przy gotowaniu mleka), zdjąć z ognia lub dodać kilka kropel zimnej wody, tak, żeby płyn opadł.

5. Znowu doprowadzić do wrzenia i znowu gdy zacznie się podnosić - lekko ostudzić zdejmując z ognia lub dolewając parę kropel zimnej wody.

6. Ostatni raz doprowadzić do stanu przed wrzeniem i wyłączyć.

Kawę po arabsku serwuje się w malutkich filiżankach, najlepiej bez uchwytów.

chip twister

Ja się chyba załamię - Ptysiek od wczoraj znowu zakatarzony, w nocy nawet miał kłopoty z oddychaniem. Już nie wiem czy to wirus czy wina suchego powietrza, czy wina piachu, kurzu i innych świństw unoszących się tutaj dookoła. Teraz czekam już tylko, żeby Pyza zaczęła pociągać nosem....

Ale miało być o czymś na co skusiliśmy się wczoraj. Chip Twister albo Potato spiral, różnie to tutaj nazywają. Jest to ziemniak nabity na długi, ostry patyczek, specjalnie okrojony i zanurzony na kilka minut we wrzącym oleju. Później posypuje się coś takiego jakąś chemią (tutaj do wyboru jest kilkanaście smaków) i gotowe. My jedliśmy takiego ziemniaka z posypką serową i maślaną. Z masłem to nie miało nic wspólnego, ale ta serowa smakiem przypominała chipsy serowe. Jeśli je się to od razu na ciepło - jest nawet dość smaczne, im robi się zimniejsze tym mniej pochodzi. Podejrzewam, że kto jak kto ale moja mama, znana fanka ziemniaków i frytek, mogłaby się tym zajadać. Na zdjęciu po prawej widać specjalne urządzenie do okrojenia ziemniaka. Osobiście z tak przygotowanym ziemniakiem spotkałam się po raz pierwszy właśnie tutaj, ale jestem pewna, że można coś takiego kupić w innych krajach.

ice cream sushi - czyli sushi lodowe

W naszej ulubionej nowozelandzkiej lodziarni, do której chodzimy prawie codziennie na genialne szejki, znaleźliśmy dzisiaj ciekawą niespodziankę. Lodowe sushi. Zrobione jest oczywiście z lodów, a algi zostały zastąpione cienkimi płatami ciemnozielonej galaretki. Wyglądało to bardzo smakowicie. Grzecznie zapytałam panów sprzedających czy mogę zrobić zdjęcie i tak oto mogę pokazać to cudeńko na naszym blogu. Panowie byli tak mili, że chcieli żebym zrobiła jeszcze im zdjęcia, ale wolałam nie ryzykować. Przy okazji po raz setny zaskoczył mnie mój czterolatek. Ponieważ ja z Pyzą zostałyśmy na ławce, a do stoiska z lodami podszedł tylko Piotr z Ptysiem, Piotr znając moje uwielbienie do oryginalnego sushi, wysłał Ptyśka do mnie z pytaniem czy chcę żeby mi kupił lodowe sushi. Więc mój ukochany synek zapytał mnie... po angielsku:
- Mammy, do you want an ice-cream sushi ? 
Byłam w tak głębokim szoku, że prosiłam go cztery razy, żeby to powtórzył.

coś hinduskiego

Wczoraj miałam wizytę kontrolną u laryngologa, więc do domu wróciliśmy na tyle późno, że nie było czasu na zabawy w kuchni. Piotr zabrał Ptysia i pojechał po coś na wynos. Przywiózł kilka dań z kuchni indyjskiej/hinduskiej. Jedną z nich był chicken-pot. Czyli w bardzo luźnym tłumaczeniu garnek z daniem z kurczaka. A co było w środku ? Ryż biryani z kurczakiem, ale jeszcze nigdy nie jadłam tego ryżu tak mocno doprawionego. 
Do tego dwa desery, jeden to było coś jak budyń z migdałami, orzechami, rodzynkami i całym mnóstwem innych nie zidentyfikowanych przeze mnie smakołyków. Oczywiście na ciepło. Mniam. Drugi deserek to coś jakby Crème brûlée - na zimno oczywiście.

świeży jogurt

A teraz coś dla amatorów nabiału. Wczoraj kupiliśmy świeży jogurt. Na początku nie byłam pewna, czy to dobry wybór, ale po przyniesieniu do domu i spróbowaniu, jestem zadowolona. Bardzo smaczny, zwłaszcza zaraz po wyjęciu z lodówki. Bez żadnych chemicznych dodatków, tylko mleko, kultury bakterii i jogurt. Do tego podany w fajnym kamionkowym naczyniu. Muszę go wypróbować np ze świeżymi ogórkami... Ma ktoś inne propozycje ?

o daktylach

Dzisiaj będzie o naszych ulubionych owocach tutaj - daktylach (dla niewtajemniczonych, to te ciemnobrązowe na lewym zdjęciu w górnym prawym rogu) ;). Pierwsze w życiu daktyle jadłam w czasie podróży do Tunezji. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym tych owoców nie starała się "rozpracować", a przy okazji nie obrzydziła ich mojej mamie :) Mamuś - jeśli czytasz tego posta, to chciałam Cię zapewnić, że nie zrobiłam tego umyślnie. Ja po prostu lubię wiedzieć co jem. Otóż zamiast jeść daktyle normalnie jak każdy człowiek (wsadzić do buzi, rozgryźć miąższ i wypluć pestkę), ja je rozbierałam na czynniki pierwsze palcami nad talerzem i co zobaczyłam ? larwy przy pestce :) Dlatego teraz każdemu, kto zaczyna jeść te owoce radzę, żeby najpierw obejrzał co właściwie je.

Ale może napiszę ogólnie o owocach. Same owoce pochodzą z drzewa palmy daktylowej, która żyje około 80-ciu lat i osiąga wysokość do 35 metrów (zwykle do około 20 metrów). W ciągu całego swojego życia daktylowiec wydaje do 300 kg owoców. Jest to prawdopodobnie jedno z najstarszych drzew owocowych wykorzystywanych przez człowieka od prawie 5-6 tysięcy lat. 

Wyróżnia się trzy rodzaje owoców:

- twarde - nadające się do jedzenia na surowo lub mielone na mąkę, z której po dodaniu mąki jęczmiennej wypieka się tzw. "chleb pustyni"; owoce lub same nasiona stanowią paszę dla zwierząt hodowlanych,

- miękkie - z których wyciska się miód palmowy,

- półtwarde - odmiany pomiędzy twardymi i miękkimi.

Na świecie uprawianych jest wiele odmian daktyli, ale do najpopularniejszych należą:

Bhari - nazwa pochodzi od wiatru, który ma zasadniczy wpływ na ich aromat, mają cienką skórkę i delikatny miąższ;

Degled Noor - ze względu na jasno-bursztynowy kolor nazywane "daktylami światła", o delikatnym smaku i aromacie;

Hdlawy - suszone na drzewach i dosuszane w suszarniach, mają delikatny miąższ;

Medjool - ze względu na wielkość i smak owoców nazwany "Cadillakiem" wśród daktyli, o delikatnej skórce i soczystym miąższu; mają tak dużo soku, że muszą być suszone w suszarniach;

Thoory - nazywane "daktylowym chlebem", ponieważ stanowią podstawę wyżywienia koczowniczych plemion Nomadów, jest to najbardziej wysuszony typ daktyli o twardej skórce i bardzo słodkim miąższu, bardziej nadający się do żucia;

Zabidi - arystokrata spośród daktyli, wyróżniający się dużą pestką, pokryty czerwonawo-brązową skórką, słodki w smaku i doskonały na przetwory.

Co można jeszcze zrobić z drzewa daktylowca i jego owoców ?

- wino i wódkę palmową (nie piłam, nie wiem jaki mają smak), wino uzyskuje się  z soku z naciętego kwiatostanu i poddanego fermentacji, a w procesie jego destylacji otrzymuje się wódkę palmową,

- kłody (pnie) i liście stanowią popularny materiał budowlany

- z liści można uzyskać włókno, które stosuje się w plecionkarstwie,

- z pestki daktyla można wyhodować samemu palmę, która kiełkuje około 6 miesięcy.

Właściwości odżywcze:

- są źródłem cukrów i naturalnych salicylanów, działających jak aspiryna. 

- zawierają witaminę A, C, B1, B2 i PP, potas, żelazo, fosfor i magnez. 

- dzięki zawartości sporej ilości błonnika, zapobiegają zaparciom, obniżają poziom cukru i cholesterolu we krwi, łagodzą objawy menopauzy,

- wykazują też właściwości przewbólowe, przeciwzapalne i przecizakrzepowe., a dzieki zawartości antyoksydantów wzmacniają organizm przeciw niektórym chorobom.

- zalecane są osobom chorym na nadciśnienie tętnicze ze względu na zawartość potasu,

- są bogate w cukry proste (73 g /100 g), które nie wymagają procesu trawienia, lecz od razu zostają wchłonięte przez organizm. Są doskonałym źródłem energii dla sportowców przed i po treningu,

- uzupełniają niedobory glikogenu w wątrobie i mięśniach,

- zawierają duże ilości potasu dlatego ich spożycie wskazane jest po ciężkich wysiłkach i po intensywnym poceniu się,

- wykorzystywane są również  w przemyśle kosmetycznym. Roślinne DHEA (otrzymane z owoców daktyli) - składnik identyczny z naturalnym hormonem wytwarzanym przez organizm ludzki. Zastosowany w kremie ma właściwości regenerujące, przeciwutleniające, ujędrniające, łagodzące, a także silnie wygładzające zmarszczki. Dodawane są też do kremów do ciała, balsamów, płynów do kąpieli.

I jeszcze ciekawostka arechologiczna:

W latach 1963-1965 w twierdzy Masada w Izraelu archeolodzy znaleźli nasiona daktylowca sprzed 2000 lat, które przechowywane były w szufladzie. Jedno z nasion - nazwane Matuzalem - wykiełkowało i zakwitnie ok. 2012 roku.

* dane z Wikipedii i strony Bakallandu

bogactwo przypraw i towary deficytowe

Dzisiaj jak co tydzień pojechaliśmy na zakupy spożywcze. Przy okazji zahaczyliśmy o stoisko z suszonymi owocami i przyprawami. Piotruś dostał takiego oczopląsu, że trudno było go stamtąd wyciągnąć. Zachowywał się jak dziecko w sklepie z zabawkami, a efektem tego była siatka pełna suszonych owoców (figi irańskie, suszone truskawki, ananasy, ananas z imbirem, daktyle, suszony kokos itd). Zdjęcia porobię jak znajdę wolna chwilę, A na razie załączę tylko trzy zdjęcia z samego stoiska. Po lewej widać suszone owoce, a po prawej cynamon. Zdjęcie poniżej przedstawia worki z przyprawami.

Jednak pomimo moich ogromnych zachwytów nad produktami spożywczymi tutaj, jest kilka rzeczy do których jestem przyzwyczajona, a za nic nie mogę ich znaleźć. Wymienię tylko trzy z nich: 1) główki wymienne do szczoteczek elektrycznych. Żebym wiedziała, że tutaj takich rzeczy nie ma (szukamy od 2,5 miesiąca we wszystkich sklepach i aptekach), przywiozłabym karton zapasowych ze sobą. Raz w sklepie Tamimi (amerykański Safeway) widziałam jedyne pudełko z jedną główką wymienną do szczoteczki, ale nie pasowała do naszych OralB. Piotr się śmieje, że tutaj ludzie muszą być tak bogaci, że zamiast wymieniać nakładki, kupują całe szczoteczki elektryczne nowe :)

2) śmietana słodka do kawy mniej niż 35% tłuszczu. NIE MA NIGDZIE! W lodówkach na dziale nabiałowym są śmietany zwane u nas kremówkami, tylko że z taką domieszką chemii... Podejrzewam że jakbym ją trzymała przez pół roku poza lodówką, to też by się nie zepsuła. W okolicach półek z kawą i herbatą jest "śmietanka do kawy", która bardziej przypomina mleko zagęszczone skondensowane. W wymienionym wcześniej Tamimi znalazłam śmietanę kwaśną, ale nie ma na niej informacji ani co wchodzi w jej skład (ma podejrzanie gładką konsystencję i od wielu tygodni pięknie prezentuje się w naszej lodówce) ani ile zawiera tłuszczu.

3) warzywa typu seler i pietruszka w korzeniu. Wiecie jak ciężko jest ugotować rosół mając do dyspozycji tylko mięso z kurczaka, marchewkę i pora ? Seler w korzeniu na szczęście zastąpiłam tym naciowym, ale pietruchy mi na prawdę brakuje.

ziemniaki pieczone

Dzisiaj podam przepis na coś, czym dość często się tutaj zajadamy. Absolutnie nie jest to danie saudyjskie ani arabskie. Mamusiu - to specjalnie dla Ciebie, jako miłośniczki pyrów. 


Składniki:
6 dużych ziemniaków
masło
ser tarty (może być cheddar, mozzarella albo jakikolwiek inny, który lubicie i który się łatwo topi)
dodatki (też według uznania):
   - tutaj podaje się kiełbaskę coś a'la mortadela,
   - czerwona fasola z puszki
   - kukurydza z puszki
   - oliwki
   - pieczarki (mogą być wcześniej zesmażone z cebulką)
   - ogórki kiszone krojone w kosteczkę (ja tego akurat nie dodaję)
   - i co jeszcze przyjdzie Wam do głowy
majonez
ketchup


Przygotowanie:
1. Ziemniaki dokładnie wyszorować, osuszyć i owinąć folią aluminiową. Piec w piekarniku w temperaturze 225 C/450 F przez mniej więcej godzinę.
2. Wyciągnąć z pieca, rozciąć na pół, dodać łyżeczkę masła i łyżeczkę sera tartego, nożem rozmemłać środek ziemniaka z masłem i serem, ale tak aby nie uszkodzić skórki.
3. Wstawić do pieca jeszcze na około 15 minut (już bez zawijania w folię, żeby skórka zrobiła się bardziej "chrupiąca" i ser się rozpuścił),
4. Wyjąc z pieca i nałożyć swoje ulubione dodatki.
5. Wszystko polać odrobiną majonezu i ketchupu.


Podpowiedź:
To danie świetnie nadaje się jako danie główne podczas spotkań w bliskim gronie. Można wtedy na dużym talerzu podać gorące ziemniaki z przygotowanym już odpowiednio środkiem z masłem i serem, a w osobnych miseczkach dodatki. Wtedy każdy przygotuje dla siebie ziemniaka, tak jak lubi.


Czytałam też, o innej wersji, że umytego i osuszonego ziemniaka owija się 2 plastrami boczku i dopiero wtedy zawija w folię.


Można też po osuszeniu, wysmarować ziemniaka oliwą i delikatnie obsypać solą.


Ciekawostki:
Pieczony ziemniak jest bardzo popularny na całym świecie:
1. W Stanach jada się go przeważnie tylko z masłem, śmietaną, tartym serem i suszonymi kawałkami bekonu i ewentualnie ze szczypiorkiem.
2. W Wielkiej Brytanii jada się go od początków XIX wieku, kiedy to można było go kupić tylko jesienią i zimą u ulicznych sprzedawców.
3. W Turcji nazywa się go kumpir i podaje właśnie w taki sposób jak podałam w dzisiejszym przepisie.

mesh - egipski ser

Piotruś bardzo lubi eksperymenty w kuchni, a ostatnio zagustował w różnego rodzaju serach. Będąc wczoraj na zakupach, nabył mazidło, które nazywa się MESH. Jest to rodzaj sera, pochodzący z Egiptu. Smak ma dość specyficzny, mi to przypomina przesolony, zbyt ostry, psujący się serek filadelphia. A robi się go tak:

Do glinianego naczynia wkłada się "przegląd lodówki", czyli stary ser, stary jogurt, dużo papryki chilli i sól. Naczynie stawia się w nasłonecznionym miejscu w kuchni i czeka kilka dni (minimum 3), aż wszystko i tak już delikatnie mówiąc "nie świeże", zacznie psuć się jeszcze bardziej. Wyobrażacie sobie smród w kuchni, przy tutejszych temperaturach ? Takiego "śmierdziela" trzeba trzymać poza lodówką tak długo jak da się wytrzymać (w kuchni). Podobno im ser jest starszy, tym lepszy. Naczynie powinno być szczelnie zamknięte, żeby wszechobecne muchy, nie złożyły tam jaj. Co jest dość częste, znając tutejszy poziom higieny wśród tubylców. Na początku zastanawiałam się po co oni dodają tyle chilli i soli do niego (ser jest piekielnie ostry i słony) - ale to oczywiste, żeby zabić smak fermentacji. Krótko mówiąc, Piotruś jak zwykle zamiast kupić 100 g na próbę, od razu kupił 1/2 kg. OK. Ciekawe jak długo zajmie mu zjedzenie tego "przysmaku" ?

sałatka z fasolki fava z jajkiem - Fool Medammes

Fasolka Fava jest bardzo popularnym składnikiem tutejszych potraw - nie tylko w Arabii Saudyjskiej, ale  na całym Bliskim Wschodzie. Sałatka, o której tutaj napiszę jest serwowana najczęściej na  śniadanie, ale spokojnie można ją jeść o każdej porze.

Składniki:

1 puszka fasolki fava 

(jeśli nie macie fasolki fava, można ją zastąpić jakąś inną, którą lubicie, byle nie zielona albo żółtą w strączkach), można też przygotować tą sałatkę z fasoli suszonej, wtedy trzeba dzień wcześniej zalać 1 i 1/3 filiżanki fasoli wrzątkiem, a na następny dzień odpowiednio długo gotować i ostudzić)

1/4 filiżanki świeżej siekanej natki pietruszki

2 i 1/2 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki świeżego soku z cytryny

1/2 łyżeczki soli

1/2 łyżeczki mielonego kminku

3 zmiażdżone ząbki czosnku

1 jajko ugotowane na twardo i drobno pokrojone

1 sparzony i obrany ze skórki pomidor (tak się podaje w Arabii Saudyjskiej, ale już w Egipcie nie)

Wszystkie składniki (zimne lub o temperaturze pokojowej) wymieszać i podawać z pitą albo innym chlebkiem.

barazik - ciasteczka z sezamem i pistacjami

Ponieważ jesteśmy słodyczo-lubni, dzisiaj podam przepis na ciasteczka, w których ostatnio zasmakował Piotruś. Barazik.












Ciasto:
255 g masła
1,5 filiżanki cukru pudru
3,5 filiżanki mąki
1 łyżka suchych drożdży
1 filiżanka mleka
255 g sezamu
1 łyżka roztopionego masła
5,5 fuliżanki siekanych pistacji


Syrop:
1/2 filiżanki wody
1 filiżanka cukru pudru
1 łyżeczka soku z cytryny
1 łyżeczka wody różanej


1. Zrobić syrop: zagotować wodę, dodać cukier i na małym ogniu czekać aż zgęstnieje. Dodać sok z cytryny i wodę różaną. Odstawić do wystudzenia.
2. Ciasto: zmieszać masło i cukier aż do jednolitej masy. Dodać mąkę, drożdże i mleko i dalej mieszać aż uzyskamy jednolite ciasto.
3. Odstawić ciasto na 15 minut.
4. W międzyczasie wymieszać syrop z sezamem i roztopionym masłem i taką masę wyłożyć na płaski talerz.
5. Zrolować ciasto w małe kulki i spłaszczyć je do formy małych ciasteczek.
6. Pistacje umieścić na płaskim talerzu.
7. Ciasteczka maczać z jednej strony w syropie z sezamem, a z drugiej strony w pistacjach.
8. Umieścić ciasteczka na blasze i piec przez 10 minut (uwaga, żeby się sezam nie przypiekł !!!)
9. Wyciągnąć z pieca i ostudzić.

szyneczka Mai :)

Tak jak obiecałam, umieszczam zdjęcia szynki domowej roboty. Maju - jesteś WIELKA !
Nie mam pojęcia jak ona to zrobiła, wiem tylko że wędziła to około roku.
Ślinka cieknie na sam widok, aż czuję zapach tego cudeńka. Maju - zostawcie trochę dla nas.

pyszne lody

Nie, nie bójcie się, nie podam kolejnego przepisu :) Tym razem chciałam napisać o fenomenalnie pysznych lodach, którymi wczoraj przed południem się obżeraliśmy, bo inaczej tego już nie można nazwać. Nawet Piotruś, który jest znanym pożeraczem lodów (i który potrafi zjeść naprawdę WIELKIE porcje tego smakołyku), wczoraj skapitulował. W centrum handlowym natknęliśmy się na punkt, w którym sprzedają lody z Nowej Zelandii. Ludzie ! Jakie to jest pyszne ! Piotrek wciągnął 2 duże Shake'i i kilka porcji lodów (ile nie wiem, bo na początku robiłam zakupy spożywcze i jak dołączyłam do mojej rodzinki, oni już byli w trakcie odkrywania nowych smaków, a Piotruś sam się przecież nie przyzna). Ja załapałam się na Shake'a chyba z owocami leśnymi i lodami, ale na prawdę nie wiem jakie lody wybrał dla mnie Piotruś... zresztą nie ważne i tak to było "niebo w gębie". Mam nadzieję, że dzisiaj z okazji Świąt też tam pójdziemy, bo o niczym innym myśleć nie mogę.
A jeśli tego bloga czyta, ktoś kto jest lub będzie w Rijadzie, to to stoisko znajdzie na pewno w Centrum Granada i prawdopodobnie w wielu innych centrach handlowych. Zresztą tutaj jest wiele "markowych" firm zajmujących się gastronomią: Krispy Kreme, Starbucks, Costa Caffee, Cinnabon, o takich potentatach jak McDonald's, Burger King już nie wspomnę. Ich punkty, restauracje są w każdym centrum handlowym i prawie na każdym rogu.

nasza arabsko-hinduska wigilja

Już wyobrażam sobie co pomyśli teraz moja mama gdy to przeczyta. Niestety każdy robi taką wigilię na jaką go stać i jakie ma możliwości. Przyznaję się bez bicia: nie było karpia, nie było makiełek ani sernika, piernika, ni makowca. Nie było barszczu, kapusty z grzybami ani żadnego innego polskiego przysmaku. Zrobiliśmy sobie wigilię taką, jaką mogliśmy zrobić, mając do dyspozycji produkty lokalne. Nie mieliśmy nawet 12 potraw, ale za to mieliśmy spokój, nie było nerwowej bieganiny, krzyków i kłótni, które często towarzyszą wigilii. Mój najwspanialszy mąż na świecie w trosce o moje serducho, wymyślił że zamiast stać przy garach 2 tygodnie wcześniej, zamiast zabijać się w bieganiu po sklepach i szukaniu czegoś co może przypominać polską kiszoną kapustę czy mak, zrobimy potrawy proste i z produktów łatwo dostępnych. W końcu nie o jedzenie i prezenty tu chodzi, a o samą atmosferę świąt. I tak na naszym stole pojawił się kurczak tandoori, kurczak po afgańsku, baranina, ryż biryani i hinduskie chlebki chapati. Nie było tego dużo, ale wszyscy się najedliśmy (Ptysiek jak zwykle zjadł 2 łyżeczki i zaczął jęczeć, że już nie może, a Pyza gdyby mogła pochłonęłaby wszystko co było w zasięgu jej wzroku). A na deser była pyszna, arabska chałwa z pistacjami.

ryż Biryani

Ok - obiecuję, ten przepis będzie ostatnim przepisem na tym blogu w najbliższych 2-3 tygodniach (zamiast blogu robi się książka kucharska ;). No dobrze ale obiecałam wczoraj przepis na potrawę z dużą ilością ryżu, mięcha i warzyw. Oto przepis:


Składniki:
1 cały kurczak pokrojony na 8 części
4 filiżanki ryżu
2 duże cebule pokrojone w krążki
czosnek
3 goździki
1/4 filiżanki oleju
2 świeże pomidory pokrojone w plasterki
4 kostki rosołowe maggi (jeśli oczywiście ktoś lubi taką chemię)
1 łyżeczka pieprzu
2 łyżki curry (i teraz zależy jakie curry dodacie -łagodne czy ostre i czy wogóle lubicie tą przyprawę, oryginalny przepis podaje łyżki jako miarę, ja na początek proponowałabym zastąpić to 1 łyżeczką)
2 laski cynamonu
4 nasiona cardamonu (oczywiście obranego)
1 łyżka siekanej kolendry
2 listki laurowe
sól do smaku


Przygotowanie:
1. Zrumienić cebulkę, dodać czosnek. 
2. Kurczaka, pomidory i wszystkie przyprawy wrzucić do cebulki i czosnku.
3. Dusić na małym ogniu, aż kurczak będzie gotowy.
4. Jak kurczak będzie gotowy, przełożyć do naczynia np żaroodpornego i wstawić do piekarnika na 20 minut (żeby skórka się spiekła)
5. Ugotować ryż i gdy będzie już w połowie gotowy przełożyć do garnka z pomidorami i przyprawami (dokończyć gotowanie)
6. serwować na dużym półmisku z mięsem u góry.


Zamiast kurczaka można dodać baraninę albo w wersji wegetariańskiej - brokuły, kalafior, bakłażan czy kabaczek.

ghorabie - syryjskie ciasteczka

Ghorabie można opisać jednym słowem - SUPER.
SUPER słodkie
SUPER smaczne
SUPER proste i SUPER szybkie do zrobienia.




Skład:
1 filiżanka roztopionego masła
2 filiżanki mąki
2 filiżanki cukru pudru
blanszowane migdały


Wykonanie:
1. Składniki wymieszać, aż ciasto będzie jednolite
2. Uformować "pierścionki" albo krążki albo jaki chcecie kształt (byle drobny)
3. Piec w temperaturze 250 F aż ciastka będą upieczone ale nie brązowe (na zdjęciu po lewej są ghorabie brązowe, bo są z dodatkiem czekolady).


Prawda, że proste ?

Kabseh - propozycja na obiad

Kabseh to jedno z ulubionych dań Saudyjczyków, nie jest zbyt trudne w przygotowaniu, choć czasochłonne. A oto przepis (Maju, jak zwykle dla Ciebie):


Składniki:


2 filiżanki ryżu długoziarnistego (np. Uncle Ben's)
1,5 filiżanki pokrojonych i obranych ze skórki pomidorów
2 filiżanki cebuli pokrojonej w drobną kostkę
0,5 filiżanki rodzynek nasączonych 1/3 filiżanki wody
0,5 filiżanki siekanych migdałów
0,5 filiżanki orzeszków pini
0,5 filiżanki orzechów pistacjowych (bez skorupek)
1,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka mielonego kardamonu
1 łyżeczka mielonej kolendry
10 goździków
0,5 łyżeczki gałki muszkatołowej
0,5 łyżeczki ziela angielskiego mielonego
0,25 łyżeczki pieprzu mielonego
0,25 łyżeczki cynamonu
4 filiżanki rosołu albo bulionu
6 łyżek masła
2 łyżki oliwy


Bulion:
2 piersi z kurczaka albo 2 udka i 2 skrzydełka
6 filiżanek wody
0,5 filiżanki siekanej cebuli
2 listki laurowe
2 laski cynamonu
1 łyżeczka soli


Przygotowanie całego dania:


1. Do dużego garnka włożyć wszystkie składniki na bulion i gotować przez około 1,5 godziny (lepiej na zimną wodę włożyć kurczaka, poczekać aż się woda zagotuje i dopiero wtedy dołożyć resztę składników).
2. W dużej misce wypłukać ryż i po odsączeniu z wody zmieszać z przyprawami (bez orzechów, rodzynek, migdałów, pomidorów i cebuli - tylko przyprawy)
3. W innym dużym garnku 2 łyżki oliwy i 1 łyżkę masła podgrzać, zeszklić cebulę i dodać pomidory. Całość dusić po przykryciem około 10 minut.
4. Do garnka z pomidorami dodać ryż z przyprawami i 4 filiżanki rosołu, wymieszać i dodać 3 łyżki masła. Zagotować i zmniejszyć ogień. Tak dusić pod przykryciem przez 45 minut.
5. W małym garnuszku rozpuścić pozostałe 2 łyżki masła i podprażyć na nim orzechy i rodzynki aż zbrązowieją (orzechy). Odstawić do przybrania.
6. W między czasie przygotować kurczaka (jeśli są skrzydełka i udka, to brać z kości i skóry, jeśli piersi to pokroić)
7. Ryż przemieszać widelcem i odstawić na 10 minut.
8. Ryż z przyprawami wyłożyć na duży talerz, na górze położyć mięso, a na to wszystko orzechy z migdałami i rodzynkami.
9. Podawać z jogurtem naturalnym i sałatą.


Smacznego !


A jutro jeśli mi czas pozwoli podam przepis na podobne danie (też będzie dużo ryżu, warzyw i mięcho) - Kabsa !