Bliskie spotkania trzeciego stopnia... czyli dwa "zawały" jednego dnia

Na prawdę zaczynam mieć dosyć tutejszego zwierzyńca. Wychodząc w sobotę z domu, mało nie dostałam zawału. Zamknęłam drzwi i już wchodziłam po schodkach na podjazd dla samochodów, gdy z drzewa zaraz obok mnie zerwało się z wrzaskiem wielkie ptaszysko. Ale NA PRAWDĘ - OLBRZYMIE ! Piotr i dzieciaki siedziały już w samochodzie i widzieli tylko, jak ja odruchowo kurczę się na szczycie schodów i zaraz potem nad moją głową śmignęła olbrzymia sowa. Później śmiał się, że sowa chciała mnie upolować na śniadanie, mnie nie było jednak do śmiechu - byłam tak wystraszona, że serce jeszcze długo waliło mi jak oszalałe.

Drugi raz mało nie "zeszłam" późno w nocy. Ptysiek wymiotował i miał gorączkę, więc poszłam do kuchni po wodę, tylko zapaliłam światło, gdy nagle spod moich nóg śmignęło coś wielkiego z ogonkiem i ruszyło w kierunku kuchenki. Nie znam nikogo, kto śpi w okularach, ja również nie miałam  w tej chwili ani soczewek ani okularów, ale bydle było na tyle duże, że je zauważyłam. Starałam się krzyczeć, ale ponieważ mam akurat zapalenie krtani, wyszedł mi tylko cichy skrzek "Piotr, Piotr", którego mój ślubny nie miał nawet szans usłyszeć. Byłam przekonana, że to nie mysz a raczej szczur. Do końca nocy nie zmrużyłam już oka. Rano Piotr rozmawiał z Thierr'ym i ten mu powiedział, że tutaj jest POŁUDNIE Stanów, karaluchy, myszy to norma, dlatego zgodnie z prawe każdy właściciel ma obowiązek co 3 miesiące robić eksterminację. Poza tym sowiedzieliśmy się również, że najpewniej była to mysz, bo tutaj myszy są wielkości szczurów, a szczury wielkości kotów... To ja już dziękuję... Przestaje mi się tutaj podobać.

Teraz siedzę w kuchni i co chwila walę w gary, telewizor ryczy na cały regulator, tupię, chrząkam. Dzieci są w szkole i przedszkolu, Piotr w pracy w Dettroit, więc teoretycznie jestem sama. Teoretycznie, bo w praktyce dookoła mnie jest cały nieproszony zwierzyniec, który doprowadza mnie do szału. Ja chcę wracać do Kanady albo do Polski, tam wszystko jest bardziej normalne.

nie ma, nie ma wody na pustyni....

tak mi się skojarzyło z dzisiejszą awarią. Mąż miał to szczęście, że po raz pierwszy posłuchał swoje mądrej żony i wykąpał się zanim dzieci wstały, jeszcze przede mną. No i okazało się, że wykorzystał całą wodę, która była w bojlerze. Jak sama chciałam się wykąpać, z prysznica poleciało kilka kropli wody, a w rurach usłyszałam znajome bulgotanie. Zaryzykowałam i szybko wskoczyłam pod prysznic. Ledwo zdążyłam włosy umyć i opłukać ciało. Jak się teraz okazuje, postąpiłam ryzykownie ale słusznie, bo w tej chwili w kranie nie ma już ani kropli. Jak dobrze, że do picia i gotowania używamy wody z baniaków.

W pierwszych dniach naszego pobytu tutaj musieliśmy się zaopatrzyć w dystrybutor wody i trzy 20 litrowe baniaki z wodą zdatną do picia. Ta co jest w kranach nie nadaje się do celów spożywczych dla normalnego "człowieka z zachodu". Nawet do mycia zębów używamy tej z butli. Woda w kranach jest wodą morską, odsalaną i nie jest zbyt dobra jakościowo z tego co słyszałam. Słyszałam też opinię, w którą trudno mi uwierzyć, no ale może... że woda w kranach jest wodą z odzysku z oczyszczalni, specjalnie oczyszczoną i bezpieczną. Jest też możliwość kupienia całego beczkowozu (nie mówię o kupnie auta, ale tego co ono przewozi) i to kosztuje około 100 SAR (około 100 PLN ), woda ta jest podobno zdatna do picia i przechowuje się ją w dużych zbiornikach na dachach domów. Poza tym jeśli z jakiś powodów w domu jest dostęp do wody, która płynie rurami, to zawsze ta woda jest bardzo ciepła bez ogrzewania w bojlerze. Po prostu na dworze jest tak gorąco, że rury są cały czas nagrzane. Tak więc, jeśli ktoś oparzy rękę np podczas gotowania, to nie ma sensu wkładać jej pod "zimną" wodę z kranu, bo tylko sobie pogorszy ;)

londyńskie taksówki w Rijadzie

Nareszcie ! W końcu udało nam się przejechać londyńską taksówką. Już od prawie dwóch miesięcy (może trochę krócej), widzieliśmy pod niektórymi centrami handlowymi samochody marki LTI. Za każdym razem jak nasz pyskaty i wścibski taksówkarz miał innego klienta zamiast na nas czekać, próbowaliśmy złapać taką taksówkę, ale zawsze trafialiśmy na takie kolejki "batmanów", że rezygnowaliśmy z czekania i braliśmy zwykła taksówkę. Kilka dni temu jednak nam się poszczęściło i po raz pierwszy się przejechaliśmy. Dzieciakom tak się spodobało, że teraz jest płacz, gdy wsiadają do normalnej taksówki. 

Przede wszystkim w londyńskiej taksówce z tyłu jest dużo więcej miejsca niż w normalnej (kosztem bagażnika, którego londyńska taksówka nie ma), a dzieciaki siedzą na przeciwko nas, tyłem do kierunku jazdy na dodatkowych, rozkładanych siedzeniach. (Zdjęcia wnętrza, ściągnęłam ze strony http://www.auto-motor-i-sport.pl).  Mnie jednak najbardziej się spodobało:

- cena, u "pyskatego" za kurs z Granada Mall do naszego compoundu płacimy około 25 SAR, w londyńskiej 15 SAR !!!! plus ewentualny napiwek dla kierowcy.

- sposób płacenia - zanim taksówka ruszy podchodzi "kierownik zmiany" i ustala z nami trasę przejazdu i na jej podstawie wylicza cenę, czyli płacimy przed kursem i nie ma żadnych niespodzianek,

- tutejsze taksówki są wyposażone w GPS - za pierwszym razem jak jechaliśmy , facet pomylił drogę i musiał zrobić spore kółko, żeby nas dowieźć do celu, a w połowie zawracania miał telefon, gdzie "szef" go zaczął ochrzaniać, gdzie on jeździ, bo powinien jechać do compoundu Granada a nie gdzieś dalej. Biedak musiał się nieźle tłumaczyć, że pomylił drogę.

- kierowca jest od pasażerów oddzielony szybą (pancerną ?) i nie ma szans na pogaduszki z pasażerami. Nie ma żadnych docinków, komentarzy, uwag ze strony kierowcy - taką szybę wstawiłabym "pyskatemu" do samochodu.

- kierowcy są ubrani w firmowe koszule, krawaty i spodnie, co dodaje elegancji i uprzyjemnia podróż - mam już dość pakistańskich "piżam"  "pyskatego".

Jest tylko jeden minus tych taksówek - wszyscy chcą nimi jeździć. Żebyście widzieli rozpacz naszych smyków, jak widzą że podjeżdża "pyskaty" a nie londyńska taksówka.

czarne mydło

Jakiś czas temu natknęliśmy się w sklepie z kosmetykami naturalnymi na dość dziwnie wyglądającą czarną kostkę do mycia ciała. Ponieważ Piotr jest pierwszy do tego typu eksperymentów, zaczął mnie namawiać, żeby spróbować tego specyfiku. W końcu kupiliśmy... . Od razu zaznaczę, że nie jest to produkt saudyjski, tylko marokański. Trochę  pobuszowałam po internecie i znalazłam takie oto wiadomości:

- zrobione jest z popiołów liści i kory takich drzew jak palma, platan, kakaowiec i shea. Popioły te zmieszane są z wodą, olejem kokosowym, masłem shea i kakao.

Właściwości: 

- polecane do każdego rodzaju cery/skóry od młodzieńczej przetłuszczającej się, po bardzo wrażliwą, suchą, odwodnioną a nawet z problemami naczynkowymi,

- działa jak piling enzymatyczny,

- nawilża, nie wysusza,

- polecane jest do kąpieli niemowląt i dzieci,

- ze względu na dużą zawartość witaminy E, działa przeciwzmarszczkowo,

- używane jest w hammannach (łaźniach tureckich) i ośrodkach spa,

- bogate w naturalne filtry przeciwsłoneczne,

- leczy: - trądzik, wszelkiego rodzaju wysypki, rozstępy, egzemy, poparzenia słoneczne, odparzenia, drobne ranki, suchą i popękaną skórę stóp, odmrożenia, otarcia, swędzące miejsca po ukąszeniach owadów, alergie skórne po kontakcie roślinami typu pokrzywa czy trujący bluszcz itd. Leczy nawet zmęczone mięśnie i ścięgna.

To, które można kupić w krajach arabskich nie zawiera żadnych konserwantów dlatego używając go (mówię akurat o tym w paście, nie w kostce) należy pobierać go z pojemnika suchą ręką, albo wcześniej przełożyć potrzebną ilość do osobnego pojemnika, tak żeby nawet odrobina wody nie dostała się do pasty w pudełku oryginalnym.

Ja po pierwszej kąpieli byłam zachwycona tym mydłem. Skóra po zwykłym umyciu była jak po dobrym pilingu i porządnym nakremowaniu, miękka, świeża i super czysta.

Tokyo - japońska restauracja

Mam cichą nadzieję, że pod tym postem pojawi się jakiś większy komentarz od Robin, która dla mnie jest najlepszym źródłem wiedzy o Japonii i wszystkim co z tym krajem jest związane. Kilka dni temu wybraliśmy się do japońskiej restauracji, która w różnych poradnikach internetowych była oceniana bardzo wysoko i jak wynikało z komentarzy ma grono stałych klientów. Ponieważ od ponad 5 miesięcy nie jadłam, nie wąchałam, na oczy nie widziałam sushi, które wprost uwielbiam, zdecydowaliśmy, że koniec cierpień - idziemy do japońskiej knajpki. Oczyma wyobraźni widziałam naszą szczęśliwą rodzinkę siedzącą na ziemi, w jasnych pomieszczeniach i zajadającą się różnego rodzaju sushi, rybami, warzywami, aż do bólu.

Niestety cała wyprawa od początku źle przebiegała. Jeszcze przed wyjazdem z compoundu, gdy czekaliśmy na taksówkę, Ptysiek zauważył przez okno swoje koleżanki-murzynki Lorne i Loreen. Oczywiście koniecznie chciał się z nimi pobawić. Pozwoliłam mu jednocześnie ostrzegając, że jak tylko przyjedzie kierowca, wychodzimy do restauracji na lunch. Ptysiek trochę się pobawił, ale ponieważ było gorąco przyszedł z dziewczynkami pod drzwi i zapytał czy może iść pobawić się z nimi do ich domu. Powiedziałam, że nie, bo zaraz wychodzimy. No to zaczęły się pytania: a dlaczego nie może przyjść, a gdzie idziemy, a co będziemy jedli, a dlaczego tak wcześnie itd. Jednocześnie dziewczyny przesuwały się tak bardzo w kierunku wejścia, że szybko znalazły się na progu domu i Piotr nie mógł zamknąć drzwi (Lorna stanęła na progu pokoju). Piotr jest mało asertywny i nie potrafił po prostu wyprosić dziewczyn za drzwi, ani zmusić Ptyśka żeby wszedł do domu. Po 10 minutach "odbijania piłeczki" i odpowiadania na głupie pytania murzynek, poprosiłam Piotra, żeby po prostu powiedział żeby dziewczyny poszły już do domu i zamknął drzwi. Piotr stał akurat przy drzwiach, a ja składałam pranie wyjęte wcześniej z suszarki. W końcu nie wytrzymałam, wrzasnęłam na Ptyśka tak, że murzynki odruchowo cofnęły się za drzwi, wciągnęłam syna siłą do domu, a dziewczynom trzasnęłam drzwiami przed nosem. Wiem, że to nie było zbyt kulturalne ale i Piotr (swoim brakiem zdecydowania) i Ptysiek ciągłymi prośbami i murzynki ciągłymi pytaniami doprowadzili mnie do szewskiej pasji. W końcu udało się i pierwszy krok w stronę wyjścia na lunch został zrobiony - rodzina w komplecie czekała na taksówkę. Po chwili przyjechał nasz pyskaty kierowca i wszyscy mogliśmy na reszcie wyjść.   

 Około 12:30 zajechaliśmy pod restaurację. Na pierwszy rzut oka wyglądała nie źle. Po 10 minutach oczekiwania restaurację otworzyli i mogliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia i tutaj przeżyłam pierwszy szok. Japonia kojarzyła mi się zawsze z nieskazitelną czystością i porządkiem, a tutaj cały wystrój sprawiał wrażenie starego i zużytego, jak w domach wypoczynkowych FWP z lat 70-tych w Polsce. Pomyślałam, że na razie nie ma co szaleć zobaczymy dalej. Miły Hindus zaprowadził nas do osobnego pokoiku gdzie na środku stał stół do pokazów gotowania, a stoliki stały dookoła. Szok drugi - dlaczego nie siedzimy na ziemi ???? Piotr zapytał o pokój japoński, ale okazał się że ten pokój otwierają tylko jak jest mały ruch... dziwne wytłumaczenie. Trudno - lecimy dalej, dostaliśmy karty i pan kulturalnie się zmył. Pojawił się drugi pan - Filipińczyk (od razu mi się skojarzyło z wizytą w Lufthansie ;)) przyniósł ciepłą, mokrą szmatkę do rąk i odebrał zamówienie na napoje. Po chwili przyszedł i tu trzecie niemiłe zaskoczenie - nie mieli zwykłego soku jabłkowego, tylko jakąś farbowaną wodę z bąbelkami. Zamówiłam więc dla dzieci zwykłą wodę do picia. Ponownie przyszedł Hindus i przyjął w końcu zamówienie na jedzenie.Jako przystawkę podali nam japońską zupkę (na prawdę nie wiem co to było), coś jakby cienki rosołek z zieleniną i dwiema kostkami białego sera, który Ptysiowi smakował jak masło, do tego surowe warzywa w sosie sojowym. Pyza była zachwycona, bo od wszystkich mogła wyżebrać kukurydzę.

Po chwili pojawiły się zamówione dania. Piotr jak zwykle puścił wodze fantazji i zamówił chyba połowę dań z menu:

sushi special, crab kani, eel, saa,, special crab temaki, squid/ika

(wybaczcie mi ewentualne błędy ale na prawdę nie byłam w stanie zapamiętać wszystkiego ca zamówił, choć bardzo się starałam.

Ptysiowi zamówiłam kurczaka w tempurze (chicken caraque), który na zdjęciu w karcie nie wyglądał jakoś specjalnie, ale w rzeczywistości był to chyba jeden z najlepiej zrobionych kurczaków jakie tutaj jadłam. Ptysiek oczywiście nie zjadł wszystkiego, z czego skorzystał Tatuś i "pomógł" Ptysiowi w dokończeniu lunchu.

Moje danie wyglądało najskromniej, ale nie było takie złe. Zamówiłam po prostu sushi z łososiem (salmon maki). Niestety nie mogę powiedzieć (a jednocześnie podzielić opinii którą znalazłam na internecie), że było to jakieś nadzwyczajne sushi. Ot zwykłe, takie samo, jakie można kupić w każdym prawie Metro (sieć sklepów spożywczych w Kanadzie) z równie twardymi nori jak tam.

Z restauracji wyszliśmy po około godzinie. Podsumowując nie jest to nasza ulubiona restauracja, na pewno nie zastąpi miejsca Mirage. Jedzenie jak dla mnie serwowane zbyt szybko, żeby było przygotowywane na życzenie klienta, chociaż miły był fakt, że nie musieliśmy czekać na posiłek. To bardziej taki japoński fast food jak dla mnie. Jedzenie w miarę dobre i za bardzo przyzwoite pieniądze. Wystrój i atmosfera restauracji kiepska. Brudno, chociaż nie tak brudno jak w innych tego typu miejscach. Przez przypadek na końcu korytarza trafiłam na toaletę i byłam lekko zdegustowana, oba "pokoje dla pań" były bardzo stare i zniszczone, drzwi wyglądały na takie, które trudno domknąć, może dlatego dodatkowo wisiała tam brudna kotara.Wróciliśmy do domu. Nikt nie umarł, nikt się nie pochorował - więc jedzenie musiało być w miarę świeże. Jedną osobą która cierpiała po powrocie do domu, był mój mąż, ale to wina ilość zjedzonych potraw niż ich jakości. Dokładnie to samo było po powrocie z restauracji Mirage. Następnym razem będę musiała zrobić kontrolę jego zamówienia przed przyjściem kelnera ;)

chińska restauracja MIRAGE

Po raz kolejny muszę podziękować Znajomej na tym blogu. Podała mi namiary na restaurację w której po raz pierwszy, od kiedy na świecie pojawiły się moje dzieci, mogłam spokojnie i BEZ PODNOSZENIA GŁOSU, zjeść obiad. Piotr nawet stwierdził, że nie ma mowy, żebyśmy mieli w najbliższym czasie opuścić Arabię Saudyjską ;) po tym jak trafiliśmy do takiego miejsca. Ale zacznę od początku. Po długiej, rodzinnej wycieczce udaliśmy się do polecanej restauracji. Z zewnątrz miejsce to nie robiło jakiegoś specjalnego wrażenia, ot jedna z wielu lokalnych restauracji. Weszliśmy przez bramę i w holu znaleźliśmy windę (mieliśmy ze sobą wózek). I pierwsza miła niespodzianka (hihihi - zwłaszcza dla mojego męża, który usilnie na ścianie szukał przycisków, żeby tą windę "sprowadzić" na dół), przyciski znajdowały się na specjalnym lustrzanym postumencie. A to czym dzieciaki w tej chwili się zachwyciły było to, że po wciśnięciu przycisku wszystko podświetlało się na różowo. 

Przyjechała winda, dość mała ale w środku wyłożona jakby lustrami z arabskimi nadrukami i jak tylko zamknęły się za nami drzwi, nastąpiła ciemności i znowu zapaliły się napisy na różowo, tym razem na suficie. Bardzo fajny efekt, a dzieciaki tylko westchnęły: WOW !!!! Po chwili otworzyły się drzwi i znaleźliśmy się jakby w innym świecie.

Wszędzie panował półmrok, cały wystrój był oczywiście chiński, stoliki dla rodzin były w małych jakby altankach chińskich, w których na ściankach oddzielających stoliki wbudowane były duże akwaria wypełnione rybkami !!! Na samym środku restauracji te stoliki były bardziej odsłonięte i one były umieszczone na palach na jeziorku z rybkami i miały szklaną podłogę, żeby można było te rybki sobie oglądać. Coś fenomenalnego !!!!

Podczas zamawiania Pyza absolutnie nie interesowała się tym co w karcie, tylko stała na sofie i gadała do siebie obserwując rybki w akwarium na ścianie. Była tym tak oczarowana, że nie zauważyła nawet jak kelner przyjął zamówienie i zaczął przynosić pierwsze przekąski !!! Moja córka, która za kęs sera camembert sprzedałaby własną rodzinę ;) !!! Nic jej nie interesowało poza rybkami i tylko słyszeliśmy: aaaa, wow, uuuuu, ooooo, wow itd.

Po uporaniu się z przekąskami, skorzystałam z okazji i wyrwałam się żeby porobić kilka zdjęć. Dzieciaki oczywiście musiały iść ze mną, żeby pozwiedzać. Ponieważ wózek nie jest już ich obiektem westchnień, smyki znalazły nowy, interesujący ich środek transportu - wysokie krzesełko na kółkach do karmienia dla dzieci. I tak ja z aparatem i Pyza w krzesełku pchana przez swojego idola zwiedzaliśmy przez kilka minut restaurację.

W końcu przyszedł Piotr i zakomunikował nam, że możemy kontynuować ucztę. Oczywiście ponieważ to chińska restauracja, dostaliśmy prócz zwykłych sztućców, pałeczki. I tu zaskoczył mnie mój syn, który w życiu pałeczek w rękach nie trzymał - dzisiaj wymiatał nimi cały obiad. 

A co zamówiliśmy ? Między innymi:

Jako przekąskę:

to się chyba w Polsce nazywa sajgonki - a u nas spring rolls, z krewetkami

moja przekąska to chrupiące naleśniki z kaczką i do tego fantastyczny sosik

Piotra danie główne, prócz zupy z krewetek (piekielnie ostrej), kurczak z avocado i do tego ryż po hawajsku.

Na koniec dostaliśmy po kawałku pysznego ciasta biszkoptowego przekładanego kremem i do tego bardzo smaczna zielona herbata.

Tak więc po raz setny chyba, na tym blogu wychwalam tutejszą gastronomię, gdzie wszystko jest świeże, pyszne, szybko i bardzo elegancko podane. A restauracja Mirage jest od dzisiaj naszym numerem jeden i na pewno będziemy w niej częstymi gośćmi.

dzień pod znakiem biletów lotniczych

Już od wielu dni mieliśmy zaplanowaną wizytę w lokalnym biurze Lufthansy, ale ciągle coś nam wypadało. W końcu doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie to załatwić w czwartek (pierwszy dzień weekendu). Już wczoraj wieczorem poinformowaliśmy naszego taksówkarza, że około 11:00 będziemy jechać do centrum. Rano Piotr z nim ustalił, że jak tylko Pyza się zbudzi, zadzwonimy po niego. I wtedy się zaczęło. Po 11-tej Piotr zadzwonił, niestety nasz taksówkarz poinformował nas, że ma właśnie samochód w warsztacie i będzie do dyspozycji najszybciej o 12-tej. Powiedziałam, że o 12-tej to nas nie interesuje, bo jest "prayer time" (modlitwa) i biuro będzie zamknięte. W takim razie przed południem pójdziemy z dziećmi na basen, a do biura pojedziemy wieczorem. Na to taksówkarza natychmiast zareagował, że będzie za 15 minut. Trochę nas to zdziwiło, ale niech mu będzie. O 11:15 wyszliśmy posłusznie przed dom, wszyscy gotowi, torba z przekąskami i wodą spakowana, wózek złożony i czekamy, czekam, czekamy... Doszłam do wniosku, że żeby dzieciaki się nie  nudziły, przejdziemy się spacerkiem do pierwszej wewnętrznej bramy. Doszliśmy tam, a taksówkarza nie ma, doszliśmy do drugiej bramy, a jego nadal nie ma. Słońce prażyło niemiłosiernie, dzieciaki zaczęły marudzić, ja jeszcze bardziej, więc zdecydowaliśmy wyjść przed compound, żeby nie marnować czasu na sprawdzanie samochodu na każdej bramie. Doszliśmy do ostatniej, zewnętrznej bramy i patrzymy, a ten wjeżdża, pomachaliśmy mu ręką, żeby nie wjeżdżał, bo szkoda czasu, żeby zawrócił i zabrał nas z zewnętrznego parkingu, ale ten pojechał dalej. Byliśmy  w szoku, ale zrozumieliśmy, że "auto w warsztacie" to po prostu wymówka, bo w umówionym przez nas czasie, złapał dodatkowego klienta i pech chciał, że ten klient wracał do naszego compoundu, więc musiał go odwieźć pod same drzwi, dlatego nie reagował na nasze machanie. O 12:00 wrócił po nas. Gdyby mi nie zależało tak bardzo na zmianie daty biletów powrotnych, to bym po prostu zrezygnowała z tego kursu. Wsiedliśmy do taksówki i pytam o której dokładnie będzie teraz modlitwa. No i wyszło,  że jak tylko nas dowiezie na miejsce, zacznie się "prayer time". Na co on od razu zaczął tłumaczyć, że zamykane są tylko instytucje rządowe, a nie biura. Na co odpowiedziałam, że biura też są zamykane, bo ostatnim razem nas wyprosili z biura na ten czas. Na co on bezczelnie odpowiedział, że to tylko 10 minut i możemy sobie poczekać w klimatyzowanym budynku. Myślałam, że mnie szlag trafi jak usłyszałam taką bezczelność. Do końca kursu nikt już się nie odezwał, a wysiadając nawet nie podziękowałam, tylko zabrałam dzieci i poszłam w kierunku budynku, w którym mieści się biuro Lufthansy. Doszliśmy do drzwi biura, a tam oczywiście zamknięte, a przed drzwiami kolejka... Otworzyli dopiero koło 12:40. Odczekaliśmy swoje i jak przyszła kolej na nas, podałam panu nazwisko , a pan stwierdził, że nie ma naszej rezerwacji. Piotr podał numer naszych rezerwacji i wtedy okazało się, że system nie działa bo dopiero się skończył "prayer time". Większej głupoty dawno nie słyszałam, nie wiedziałam czy śmiać się czy go ochrzanić, w końcu ustaliliśmy, że zostawimy numer telefonu a jak tylko system zacznie działać, on do nas zadzwoni. Poszliśmy sobie na lunch i czekaliśmy na telefon... Po posiłku doszliśmy do wniosku, że dłużej czekać nie będziemy i że wracamy do biura. Dzieciaki już wyraźnie znudzone zaczęły dokazywać, a mnie powoli zaczęły puszczać nerwy. Dotarliśmy do biura, tam już siedział inny pan (pan nr 2) i zapytaliśmy czy system działa, oczywiście system działał, ale po co dzwonić do klientów, jeszcze nie daj Boże będą chcieli coś w biletach zmieniać. Przedstawiliśmy całą sprawę od początku, więc pan (nr 2) coś usilnie sprawdzał, liczył, już prawie dym nad klawiatura widziałam, aż w końcu po 15 minutach pan powiedział, że możliwa jest zmiana, tylko trzeba poczekać aż pan nr 3 będzie wolny, on nam wtedy poda dokładną kwotę. Wszystko jasne pomyślałam, oni nie potrafią dokonywać zmian w biletach. Niestety przed panem nr 3 siedział wiekowy biznesmen, który siedział w tym biurze nawet podczas modlitwy, bo jak weszliśmy zaraz po otwarciu, on już tam był. W końcu staruszek wszystko zrozumiał, wszystko zapisał i poszedł. Podeszliśmy do pana nr 3 i znowu wytłumaczyliśmy co chcemy z biletami zrobić, pan zbladł, stuknął kilka razy w klawiaturę i poprosił z zaplecza pana nr 4. W ten oto sposób zostaliśmy przekazani kolejnemu tutejszemu "fachowcowi". Pan nr 4 stukał, szukał, myślał, znowu stukał w klawiaturę, znowu myślał i stwierdził, że z naszymi biletami nie można nic zrobić. Tego już było za dużo, co jak co ale w temacie biletów lotniczych nie dam się zagiąć i wyłożyłam temu panu bardzo grzecznie, że warunki taryfy nie mogą się zmienić w ciągu kilku tygodni i że pan z którym rozmawialiśmy kilka tygodni wcześniej dał nam dokładne wyliczenia i potwierdził, że mamy taką możliwość. Pan nr 4 bardzo się moją przemową zmartwił i zaczął dalej szukać, nagle obok niego pojawił się "specjalista" nr 5 (pech chciał, że był to ten sam, który kilka tygodni wcześniej nas obsługiwał). Podyskutowali coś po arabsku i pan nr 4 znowu zaczął myśleć i liczyć, w końcu mu wyszło że jednak można zmienić nasze bilety tylko trzeba trochę pokombinować (zrobić upgrade do wyższej taryfy, znaleźć miejsca w odpowiedniej klasie, obliczyć, nakleić stickerki i gotowe). Po kolejnych 15 minutach wszystko było obliczone i wyszło, że za samą zmianę musielibyśmy zapłacić ponad 1700 CAD (około 7000 PLN). To mnie już dobiło. Podziękowałam za włożony trud i poprosiłam już tylko o potwierdzenie naszej starej daty powrotu i zamówiłam miejsca w pierwszym rzędzie. Żebyście widzieli jaki ten facet był szczęśliwy, że nie musiał robić tej zmiany, on w tym szczęściu nawet zaproponował mi specjalne łóżeczko dla Pyzy, specjalny posiłek dla dzieci. Podziękowaliśmy za jakże miłą obsługę i z potwierdzeniem w ręku wyszliśmy. Piotr zadzwonił po naszego pyskatego taksówkarza, a ja czekając zaczęłam przeglądać wydruki i co się okazało, że pan "specjalista" nr 4 w całej swojej wdzięczności zarezerwował posiłek niemowlęcy ... ale dla mnie. Już nie miałam sił, żeby jechać na drugie piętro i prosić o zmianę. Podejrzewam, że jakby facet mnie tam znowu zobaczył, to by padł na zawał (a może się babsku jednak zachciało tych zmian ?). Odpuściłam sobie i pojechaliśmy do domu.

Na zdjęciu widać wszystkich tutejszych "specjalistów" z Lufthansy i Swiss'a, aż strach pomyśleć że mielibyśmy przejść prze obsługę ich wszystkich.

pierwszy "szlaban"

No to Ptysiek zalicza właśnie pierwszy w życiu "szlaban". Jakieś dwa dni temu wracając ze mną z osiedlowego sklepiku wpadliśmy na Murzynki (jak zwykle) i Ptysiek tak mnie błagał, żebym pozwoliła mu się z nimi bawić, że w końcu skapitulowałam. Pozwoliłam mu zostać "na podwórku" przez następne 30 minut pod warunkiem, że będą się bawić w zasięgu mojego wzroku. No dobra przyznaje się - jestem wyrodną matką i ta zabawa Ptysia z murzynkami była mi bardzo na rękę, mogłam się wtedy na spokojnie napić kawy w domu. Ptysiek został, a ja po wejściu do domu usiadłam z Pyzą (i kawą) w fotelu przy oknie i ich pilnowałam. Co jakiś czas mi znikał z pola widzenia, ale tylko dlatego, że ulica jest dłuższa niż obszar, który widzę z okna - jednak po chwili zawsze się pojawiał, aż nagle ... zniknął na dłużej. Nie chciałam robić afery i zaczekałam jedną minutę, drugą minutę... Po pięciu zaczęłam się zastanawiać gdzie oni są, po siedmiu zaczęłam się lekko niepokoić. Po dziesięciu zabrałam Pyzę i wyleciałam z domu w takim tempie, że nie zdążyłam ani nosidła dla Pyzy zabrać ani nawet sandałów zapiąć i zaczęłam go wołać. Cisza, nawet nie było słychać odgłosów dziecięcej zabawy, jakby się wszystkie dzieciaki rozpłynęły w powietrzu. Podświadomie czułam, że wszystko będzie dobrze, ale jednak wyobraźnia pracowała i ciągle mi do głowy jakieś głupie myśli przychodziły, że to nie jest Kanada (gdzie jak tylko sąsiad widzi dziecko bez opieki na ulicy, to od razu po policję dzwoni, żeby temu dziecku się nic nie stało), że na tym osiedlu mieszka jednak za dużo "piżamowców" (jak to ładnie ich nazywa Sz. - mąż Mai) itd... Obleciałam wszystkie uliczki w pobliżu, a po dzieciach ani śladu... Nagle z zza rogu wychodzą Murzynki z Ptysiem cali uśmiechnięci, myślałam że uderzę i Ptyśka i te smarkule. Krzyknęłam na Ptyśka tak, że wszyscy od razu przestali się uśmiechać i zabrałam go do domu. Od razu po zamknięciu drzwi synek został poinformowany co to jest "szlaban" i że właśnie od dzisiaj jest szczęśliwym uczestnikiem takiej kary. Później uświadomiłam go co mogło się stać, gdyby go ktoś np. porwał. To chyba najbardziej zadziałało na jego wyobraźnię - od czasu gdy Ptyś był mały i Piotr pracował w innej części Kanady, a z nami widywał się tylko w weekendy, Ptysiek ma jakąś "schizę" na punkcie bycia samemu i to tak silną, że babcia Ula gdy zaczęła mu na dobranoc opowiadać bajkę o "Sierotce Marysi" nie mogła jej dokończyć (ba ! zdążyła tylko powiedzieć, że sierotka Marysia nie miała rodziców), bo Ptysiek ze łzami w oczach dopytywał się DLACZEGO ona nie miała ani mamy ani taty.

Mam nadzieję, że ta "przygoda" i kara czegoś go nauczą... A poza tym przez najbliższe kilka dni mam pretekst, żeby omijać murzynki z daleka :)

o sąsiadkach i przedszkolu - ciąg dalszy

Piotr rozmawiał dzisiaj z przedszkolanką i dyrektorką, kobiety obiecały że przyjrzą się temu chłopcu. Na szczęście dzisiaj również odbierał Ptysia z przedszkola (ja dostaję nerwicy jak mam jechać sama z naszym taksówkarzem i być narażona na jego ciągłe gapienie się i wyrywanie mi z rąk Zośki) i widział tego chłopca - stwierdził, że nie zauważył żeby tamten był jakoś bardziej agresywny do Ptyśka, on po prostu zachowuje się jak kompletny dzikus. No nic poczekamy kilka dni - co powiedzą przedszkolanki, jeśli chłopak faktycznie będzie się znęcał nad Ptysiem, to go po prostu nie będziemy już tam wysyłać.

A co do naszych "przemiłych" sąsiadek, to mnie dzisiaj znowu wyprowadziły z równowagi. Czekając na powrót Piotra z pracy, wyszłam z dziećmi na spacer. Od razu przy drzwiach dopadły nas Lorna i Loreen i zaczęło się:

- a jaki rozmiar pieluch nosi Twoja córka ?

- a dlaczego nosisz klucz na "smyczy" ?

- a po co Ci pasek w spodniach ?

- a dlaczego robisz obiad tak wcześnie ? To dziwne, bo wszyscy jedzą obiad o 18:00.

ale nie te pytania były najgorsze. Najbardziej wkurzyło mnie, że one zobaczyły jak Pyza jadła chrupki i same sięgnęły po paczkę chrupek do schowka i się częstowały. Nawet nie miałam pewności, czy miały umyte ręce, jak je do tej paczki wkładały.. no i w ten oto sposób zeżarły całą przekąskę, którą miałam dla dzieci przygotowaną na czas spaceru. Piotr mi później powiedział, że to jeszcze nie takie straszne, jak był w piątek na spacerze sam z dziećmi, to one im wodę całą wypiły. I nie pomagają prośby, żeby tego nie robiły. Nie wiem, może jestem przewrażliwiona, może to normalne, ale mnie to niesamowicie wkurza. Nie wyobrażam sobie, żeby moje maluchy tak się zachowywały. Zresztą to chyba specyfika tego miejsca. Te murzynki nie są wyjątkiem. W Polsce nigdy się z czymś podobny nie spotkałam, w Kanadzie może kilka razy widziałam dzieciaki tak rozpuszczone, ale tutaj to jest jakiś koszmar. Niemal za każdym razem jak jestem w sklepie i np w wózku Pyza bawi się swoją zabawką, albo jakimś drobiazgiem typu łyżeczka do lodów - zawsze znajdzie się jakieś dziecko, które chce tą rzecz Pyzie zabrać. Ostatnio szłam z Pyzą na rękach, trzymałam jej zabawkę i szukałam czegoś na stoisku z pastami do zębów, gdy podbiegło dwóch lokalnych chłopców i próbowało wyrwać mi tą zabawkę z rąk, na co ostro zareagowałam, tak że ich matka przywołała ich do siebie. Strasznie mnie takie rzeczy irytują tutaj. 

rezygnujemy z przedszkola ?

Na to wygląda. Od samego początku Ptysiek nie był zachwycony tym przedszkolem. Myślałam, że po prostu potrzebuje czasu, żeby się przyzwyczaić, ale on codziennie prosił, żeby nie wysyłać go tam. No i od jakiegoś czasu codziennie, wracając z tego miejsca skarżył się, że chłopiec o imieniu Hashim bije go. Myślałam, że to może jakieś Ptysia fantazje, że może wymyśla takie rzeczy żeby zostać ze mną w domu ale... Ptysiek nigdy nie był agresywny, nigdy nie bił (nie popychał, nie kopał, nie wyrywał zabawek itd) Pyzy, nie wydzierał się na nikogo z agresją w głosie, a od czasu gdy wysłaliśmy go do przedszkola zaczęło mu się to zdarzać. I znowu zaczęłam sobie tłumaczyć, że to może taki etap w rozwoju dziecka - ale z drugiej strony jeśli on  nie ogląda filmów ze scenami przemocy (on teraz już w ogóle nie ogląda TV), jeśli w naszym domu nigdy nie było agresywnego zachowania wobec drugiej osoby, to skąd on bierze takie reakcje ????? Skąd zna wulgarne zwroty w języku angielskim ???
No i dzisiaj rano, jak co dzień, zaczęło się błaganie żeby nie wysyłać go do przedszkola, więc zapytałam jak ten Hashim go bije, to Ptysiek stanął przy ścianie, chwycił się za gardło i pokazał jak tamten dzieciak go dusi. Normalnie aż mnie zatrzęsło. Teraz rozumiem skąd Ptysiek ma tyle siniaków (byłam pewna, że po prostu sam sobie nabija, bo jest bardzo nieuważny). Od początku Ptysia zajęć przedszkolnych słyszałam, że zawsze bronił go chłopiec o imieniu Nagi (tak twierdził Ptyś), ale od jakiś 3-4 tygodni nic o nim nie słyszę i wygląda na to, że ten chłopiec już nie chodzi do przedszkola.
Może pomyślicie, że jestem przewrażliwiona, że tak jest w każdym przedszkolu i gdzieś dziecko musi nauczyć się, że na świecie jest agresja.  W pewnym sensie to prawda, ale przez 2 lata Ptysiek chodził do innego przedszkola i nigdy nie było takich sytuacji - czasami on i Nathan się trochę pokłócili, ale Nathalie zawsze kontrolowała sytuację i nigdy Ptysiek nie przychodził tak posiniaczony. Zresztą jak tylko cokolwiek podobnego się zdarzyło, zawsze byłam o tym informowana.

Wygląda więc na to, że dzisiaj Ptysiek jest ostatni dzień w przedszkolu. Jak tylko uda nam się odzyskać paszporty, zrobię sobie z dziećmi krótką wycieczkę do Polski, a po powrocie do domu zapiszemy Ptysia na jakieś zajęcia dla dzieci. Mayu - czy sądzisz, że on jest już gotowy na zajęcia z aikido u Was ? Czy to raczej zły pomysł ? Chciałabym, żeby nie tylko w domu dowiadywał się, że agresywne zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem.  

lekko irytujące sąsiedztwo

Możliwe, że jestem przewrażliwiona, ale trochę wkurzają nas (i mnie i Piotra) nasi sąsiedzi, a właściwie dwie sąsiadki 6-o i 8-o letnie murzynki z RPA. Od chwili kiedy tutaj przyjechaliśmy chcą się bawić z Ptysiem i choć sama chęć zabawy jest oczywista, to już forma jest irytująca. Jak kładę Pyzę spać, to akurat zaczynają się dobijać do drzwi, a im dłużej im nie otwieram tym bardziej zaciekle walą w drzwi (dzwonek wyłączyłam już w pierwszych tygodniach pobytu, bo dzwoniły nim non-stop). Poza tym biegają po całym osiedlu samopas, nie pilnowane przez żadnego z dorosłych, jak tylko wyjdę z dziećmi na spacer, "przyklejają" się do nas i na dobrą sprawę nic już wtedy nie mogę zrobić z tego co zaplanowałam. Ciągle zadają idiotyczne pytania z typu: a dlaczego Ptyś chodzi spać w ciągu dnia, a dlaczego mamy tak wcześnie obiad (podaję obiad w chwil, gdy Piotr wraca z pracy), dlaczego Pyza nie jeździ na rowerze... Po prostu wymiękam jak mam odpowiadać na wszystkie ich pytania. Ale najgorsze jest, że one za każdym razem wpychają się na siłę do nas do domu i bez pytania biorą Pyzy zabawki i nie zważając na nic po prostu się nimi bawią. Ja nie mam żadnych skrupułów i wypraszam je z domu, tłumacząc że pobawią się z Ptyśkiem na dworze jutro, ale Piotrek nie potrafi ich wyrzucić. Wczoraj Piotr wyszedł z dziećmi na chwilę na spacer na plac zabaw i oczywiście Lorna i Loreen "przykleiły" się do niego, a ponieważ Pyza po jakimś czasie chciała już wracać do domu (było dla niej za gorąco na zewnątrz), Piotr zostawił (o zgrozo!) Ptyśka samego z tymi dziewczynami i poszedł do domu. Stwierdził, że ma dosyć tych dziewuch... bo mu ciągle po kieszeniach grzebią. Oczywiście zabrałam Pyzę ale Piotra w tempie ekspresowym wysłałam, żeby pilnował Ptysia bo tutaj dość często zdarzają się porwania małych dzieci, zwłaszcza białych. 

coś hinduskiego

Wczoraj miałam wizytę kontrolną u laryngologa, więc do domu wróciliśmy na tyle późno, że nie było czasu na zabawy w kuchni. Piotr zabrał Ptysia i pojechał po coś na wynos. Przywiózł kilka dań z kuchni indyjskiej/hinduskiej. Jedną z nich był chicken-pot. Czyli w bardzo luźnym tłumaczeniu garnek z daniem z kurczaka. A co było w środku ? Ryż biryani z kurczakiem, ale jeszcze nigdy nie jadłam tego ryżu tak mocno doprawionego. 
Do tego dwa desery, jeden to było coś jak budyń z migdałami, orzechami, rodzynkami i całym mnóstwem innych nie zidentyfikowanych przeze mnie smakołyków. Oczywiście na ciepło. Mniam. Drugi deserek to coś jakby Crème brûlée - na zimno oczywiście.

Muzeum Narodowe w Rijadzie - fotorelacja cz. 3 (ostatnia)

Ufff... to już ostatnia część zdjęć z naszej wycieczki do Muzeum Narodowego w Rijadzie. Coś mi photoshop szwankuje i ściągając zdjęcia z Piotra Nokii, miałam problemy z nakładaniem znaków wodnych. Jest jak jest. A oto ostatnia porcja zdjęć:

poniżej: Ptysiek przy atrapie domostwa i chyba studni

poniżej: Ptysiek z Tatą i Pyzą na tle oryginalnej łodzi (nie pamiętam co z którego wieku i do czego służyła)

i znowu przykład zabudowań, niestety nie pamiętam dokładnie, bo w tym momencie próbowałam łapać dzieciaki, które dostały oczopląsu i małpiego rozumu

Ptysiek przy jednej z "kamienic"

jakaś "lokalna" mi wlazła w kadr...

Ptysiek na tle atrapy wieży, które przeważnie znajdują się na murach

jedna z armat znajdujących się w kinie

a tu już autorka bloga po wyjściu z muzeum (w tle) 

ja nie wiem co ona się tak tutaj do kamery pchała ;)

lądujące ufo ?...

...nie, to tylko stara wieża wodna, która według słów naszego kierowcy, została przerobiona na hotel, chociaż nie bardzo w to wierzę.

Muzeum Narodowe w Rijadzie - fotorelacja cz. 2

Niestety pomimo iż mieliśmy ze sobą dwa duże aparaty fotograficzne i 2 komórki, zrobił się straszny problem z robieniem zdjęć. W jednym aparacie wysiadła karta pamięci (nie wiem jak, ale wypadł bolec blokujący kartę), w drugim aparacie po kilku zdjęciach bez ostrzeżenia wysiadły baterie. Musieliśmy dokończyć fotografowanie zwykłymi aparatami komórkowymi, co było dość trudne ponieważ na dworze zapadł zmrok ;) Czyżby jakaś klątwa ? ;)
Dodam jeszcze tylko, że muzeum jest czynne codziennie 9:00 - 12:00 i 16:00 - 21:00, z wyjątkiem piątków, kiedy czynne jest tylko od 16:30 - 21:00. Kiedy mogą przychodzić same kobiety, albo kobiety z rodzinami, a kiedy tylko panowie, trzeba dowiadywać się w informacji. Za wstęp do muzeum zapłaciliśmy za 2 drosołych i 2 dzieci - 20 SAR czyli około 20 PLN (6-7 CAD). Czyli kwota wręcz śmieszna.