już niedługo nowy blog

Juz niedługo przeprowadzamy się do Stanów Zjednoczonych, a co za tym idzie zmieni sie adres bloga na:


pamietnikizestanow.blogspot.com

a u nas śnieg

W życiu pogoda mnie tak nie zaskoczyła jak dzisiaj. Jest koniec kwietnia, prawie maj, wiosna w pełni, niekiedy nawet powyżej 25 stopni, a tu dzisiaj nagle temperatura spadła poniżej zera i przez cały dzień padał śnieg i śnieg z deszczem. Dzieciaki zachwycone, ja w sumie też, bo strasznie mi tego śniegu brakowało.

niedługo zakończę pisanie

Niedługo zakończę pisanie tego bloga. Ponieważ są to pamiętniki pisane w Arabii, a my jesteśmy już w Kanadzie - nie ma sensu dłużej go prowadzić. Chyba że wydarzy się coś i zmienią nam compound i że zdecydujemy się tam wrócić. Piszę "my" czyli Pyza, Ptyś i ja. Piotr najprawdopodobniej wróci tam za 2-3 tygodnie, ale sam. Na razie zostało mi trochę zdjęć do opublikowania, więc powinno jeszcze kilka postów powstać.

długa droga do domu

Na reszcie w domu ! Aż trudno mi opisać jak bardzo szczęśliwa tutaj jestem. W Rijadzie miałam wrażenie, że jestem stuletnią, grubą, nieszczęśliwą i sfrustrowaną kobietą. Jak tylko przekroczyłam wczoraj próg naszego prawdziwego domu, poczułam jakby mi ktoś nagle odjął 70 lat, jakbym zrzuciła 100 kg i jakby to był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu.

Ale miało być o podróży do domu....

No więc 01.04. o 22-ej z minutami opuściliśmy nasz wstrętny, brudny, śmierdzący, cały w piachu i kurzu apartament. Przyjechał nasz pyskaty taksówkarz i jego kolega i tak dwoma samochodami dotarliśmy na lotnisko King Khalid Airport w Rijadzie. Przed lotniskiem kłębił się tłum podróżujących, "walizkowych", kierowców i cała masa innych ludzi. Jeden z walizkowych zapakował nasze bagaże na wózek i przeprowadził nas przez tłumy podróżnych, security aż do stanowiska odpraw. Sama odprawa trwała dość długo, nawet "pyskaty" zdążył odstawić taksówkę na parking i odnaleźć nas przy check-inie Lufthansy. W końcu udało się i skierowaliśmy się do kolejnego stanowiska security. Tam Ptyś i Piotr z bagażami podręcznymi, wózkiem i fotelikiem samochodowym na kółkach przeszli przez bramkę normalnie, a ja z Pyzą zostałam skierowana do pomieszczeń dla Pań, gdzie bardzo miła, gruba Arabka w mundurze (one mają w mundurach spódnice do samej ziemi !!!) sprawdziła czy czegoś nie przemycamy i puściła nas dalej. To jest standardowa procedura, nie żebym wyglądała na jakąś terrorystkę (a tym bardziej Pyza). Na samym lotnisku czekaliśmy około 2 godzin, aż w końcu około 2-ej w nocy wsiedliśmy na pokład samolotu Lufthansy lecącego do Frankfurtu. Dzieciaki były potwornie zmęczone i szybko padły, chociaż nie tak szybko jak Piotr, który chrapał zanim jeszcze samolot wystartował. Sam samolot był nowiuteńki - Airbus A340-600, czyli łazienki były na dolnym pokładzie, co mi się strasznie podobało. Niestety w samolocie był komplet pasażerów, więc siedzieliśmy ściśnięci jak sardynki w puszce w środkowym rzędzie. Mając Pyzę na rękach i Ptyśka wciśniętego pod prawą pachę, nie miałam jak się ruszyć żeby ich nie zbudzić, więc przez prawie 6 godzin lot-u co chwila dostawałam skurczy poszczególnych mięśni, nawet tych, których nie podejrzewałam o istnienie u siebie ;). W między czasie stewardesy zaserwowały "pyszne" germańskie śniadanko. Rety - co to było ! Miałam do wyboru naleśniki albo omlet, naleśników nie zaryzykowałam naiwnie myśląc, że przecież omletu nie można schrzanić. Dostałam słoną pulpę z czymś w rodzaju zdechłego szczypiorku w środku. Na szczęście i godzinie 7:20 wylądowaliśmy w cywilizacji ;) Szybko przeszliśmy pod bramkę B42, spod której odlatywał samolot Air Canad'y do Montrealu i już o 10:45 wystartowaliśmy w kierunku domu :) Trochę się stresowałam, bo okazało się na lotnisku w Rijadzie, że samolot jest overbooked (czyli sprzedano więcej biletów niż miejsc) i jesteśmy znowu rozsadzeni po różnych rzędach, ale kanadyjskie stewardesy okazały się jak zwykle super uprzejme i nie dość, że posadziły nas wszystkich razem, to jeszcze osobę, która siedziała z nami w rzędzie przesadziły w inne miejsce, żebyśmy mieli dla siebie więcej przestrzeni. Pyza znowu zmęczona oczekiwaniem na samolot szybciutko padła mi na rękach, ale Ptysiek całą drogę się trzymał, aż zasnął dopiero 30 minut przed lądowaniem. Podczas tego lotu bardzo zaskoczyły mnie posiłki, które zaserwowała nam AirCanada. Przede wszystkim Pyza dostała ogromny worek z 4 wielkimi słoiczkami z jedzeniem dla niemowląt, pieluchami, talerzykami, łyżeczkami itd. Ptysiek dostał specjalny posiłek dla dzieci - pieczone ziemniaczki z kurczakiem i pysznym szpinakiem (całe liście nie miksowana pulpa) w białym sosie. Nie za słone. Do tego czekoladki i mus waniliowo-czekoladowy Piotr zdecydował się też na kurczaka (chyba myślał, że też się załapie na takie pyszności jak Ptysiek), ale zamiast pieczonych ziemniaków dostał puree ;) a zamiast musu ciasto, no i ku jego wielkiej rozpaczy nie dostał czekolady ;) Ja zamówiłam danie z rybą i byłam zachwycona. Ryba genialnie doprawiona w pysznym, białym sosie, do tego ryż i słodkie groszek. Pychotka. Zupełnie inne jedzenie, niż w Lufthansie. Po 3 godzinach od obiadu podano gorące kanapki, Piotr połakomił się na tą z baraniną i znowu nie był zadowolony, bo baranina waliła chemią :) Ja zamówiłam kanapkę z serkiem ricotta i szpinakiem, całkiem nie złą, tylko strasznie słoną. Przy okazji mój małżonek błysnął wiedzą i powiedział mi z dumą w głosie, że "Pustynia Błędowska jest jedyną prawdziwą pustynią w Europie", jak się później okazało, taka informacja była wydrukowana na pudełku od jego kanapki jako ciekawostka ;) Na szczęście całe 7,5 godziny lotu w końcu minęło i o 12:35 czasu wschodniego wylądowaliśmy w Montrealu. Z tego najbardziej ucieszył się Piotr, bo jak się okazało w całym samolocie tylko on jeden siedział na miejscu przy którym nie działał telewizor :) Bardzo sprawnie przeszliśmy przez kontrolę i wszystkie odprawy i w hali przylotów przywitała nas ciocia Krysia (siostra Piotra). Poszliśmy do jej auta, a tam niespodzianka. Krysia zapomniała wypakować rzeczy z bagażnika i musieliśmy wziąć spod lotniska dodatkowo taksówkę. Piotr wpakował bagaże na siedzenia w samochodzie Krysi, nas do limuzyny i pojechaliśmy do domu.
W domu czekała na nas niespodzianka - Krysia zmieniła nam pościel na łóżkach, posprzątała, zrobiła zakupy i na dodatek w lodówce zostawiła gotowy obiad. Piotra ulubioną pomidorową i Ptyśka ukochane pate-chinoise, a Maya przywiozła własnoręcznie pieczony domowy chleb. To było na prawdę wspaniałe co one zrobiły dla nas.

To wszystko wydarzyło się wczoraj. Teraz u nas jest świt. Dzieciaki po jednej nocnej pobudce, dostosowują się do tutejszego czasu i ładnie chrapią w pokoju Pyzy (TAK ! Pyza śpi sama w swoim łóżeczku !). Za oknem słychać świergot prawdziwych ptaków ! Niesamowicie głośny, nawet można wyróżnić z tego harmidru dzikie gęsi kanadyjskie, które zamieszkują jezioro nad którym mieszkamy. W domu unosi się zapach świeżo zmielonej kawy, którą kochany mężuś właśnie mi zaserwował.Jest cudownie !

p.s.
Na zdjęciu widać nasz dom, ale nie robiłam go wczoraj, to jest stare zdjęcie z zeszłej zimy.

pytanie odnośnie nosa

Od chwili zabiegu ciągle coś mnie łaskocze w nosie i jak niedawno odkryłam, są tam nadal... szwy, których końcówka jest tak długa, że lekko wystaje z nosa. Czy to jest normalne ? Czy one nie powinny albo się rozpuścić albo zostać usunięte przez lekarza ? Po zabiegu byłam jeszcze chyba 3 razy na kontrolach i żaden lekarz nic nie wspominał, żebym przyszła to usunąć. Co robić ? Już mam dosyć chodzenia po szpitalach, zwłaszcza że dzieciaki teraz są na antybiotykach: Pyza ma jakieś bakterie w pęcherzu, a Ptysiek załapał się na szkarlatynę podczas ostatniej burzy piaskowej. To w sumie już dwa miesiące od zabiegu i boję się, żeby te szwy tam nie wrosły na dobre.

nie ma, nie ma wody na pustyni....

tak mi się skojarzyło z dzisiejszą awarią. Mąż miał to szczęście, że po raz pierwszy posłuchał swoje mądrej żony i wykąpał się zanim dzieci wstały, jeszcze przede mną. No i okazało się, że wykorzystał całą wodę, która była w bojlerze. Jak sama chciałam się wykąpać, z prysznica poleciało kilka kropli wody, a w rurach usłyszałam znajome bulgotanie. Zaryzykowałam i szybko wskoczyłam pod prysznic. Ledwo zdążyłam włosy umyć i opłukać ciało. Jak się teraz okazuje, postąpiłam ryzykownie ale słusznie, bo w tej chwili w kranie nie ma już ani kropli. Jak dobrze, że do picia i gotowania używamy wody z baniaków.

W pierwszych dniach naszego pobytu tutaj musieliśmy się zaopatrzyć w dystrybutor wody i trzy 20 litrowe baniaki z wodą zdatną do picia. Ta co jest w kranach nie nadaje się do celów spożywczych dla normalnego "człowieka z zachodu". Nawet do mycia zębów używamy tej z butli. Woda w kranach jest wodą morską, odsalaną i nie jest zbyt dobra jakościowo z tego co słyszałam. Słyszałam też opinię, w którą trudno mi uwierzyć, no ale może... że woda w kranach jest wodą z odzysku z oczyszczalni, specjalnie oczyszczoną i bezpieczną. Jest też możliwość kupienia całego beczkowozu (nie mówię o kupnie auta, ale tego co ono przewozi) i to kosztuje około 100 SAR (około 100 PLN ), woda ta jest podobno zdatna do picia i przechowuje się ją w dużych zbiornikach na dachach domów. Poza tym jeśli z jakiś powodów w domu jest dostęp do wody, która płynie rurami, to zawsze ta woda jest bardzo ciepła bez ogrzewania w bojlerze. Po prostu na dworze jest tak gorąco, że rury są cały czas nagrzane. Tak więc, jeśli ktoś oparzy rękę np podczas gotowania, to nie ma sensu wkładać jej pod "zimną" wodę z kranu, bo tylko sobie pogorszy ;)

londyńskie taksówki w Rijadzie

Nareszcie ! W końcu udało nam się przejechać londyńską taksówką. Już od prawie dwóch miesięcy (może trochę krócej), widzieliśmy pod niektórymi centrami handlowymi samochody marki LTI. Za każdym razem jak nasz pyskaty i wścibski taksówkarz miał innego klienta zamiast na nas czekać, próbowaliśmy złapać taką taksówkę, ale zawsze trafialiśmy na takie kolejki "batmanów", że rezygnowaliśmy z czekania i braliśmy zwykła taksówkę. Kilka dni temu jednak nam się poszczęściło i po raz pierwszy się przejechaliśmy. Dzieciakom tak się spodobało, że teraz jest płacz, gdy wsiadają do normalnej taksówki. 

Przede wszystkim w londyńskiej taksówce z tyłu jest dużo więcej miejsca niż w normalnej (kosztem bagażnika, którego londyńska taksówka nie ma), a dzieciaki siedzą na przeciwko nas, tyłem do kierunku jazdy na dodatkowych, rozkładanych siedzeniach. (Zdjęcia wnętrza, ściągnęłam ze strony http://www.auto-motor-i-sport.pl).  Mnie jednak najbardziej się spodobało:

- cena, u "pyskatego" za kurs z Granada Mall do naszego compoundu płacimy około 25 SAR, w londyńskiej 15 SAR !!!! plus ewentualny napiwek dla kierowcy.

- sposób płacenia - zanim taksówka ruszy podchodzi "kierownik zmiany" i ustala z nami trasę przejazdu i na jej podstawie wylicza cenę, czyli płacimy przed kursem i nie ma żadnych niespodzianek,

- tutejsze taksówki są wyposażone w GPS - za pierwszym razem jak jechaliśmy , facet pomylił drogę i musiał zrobić spore kółko, żeby nas dowieźć do celu, a w połowie zawracania miał telefon, gdzie "szef" go zaczął ochrzaniać, gdzie on jeździ, bo powinien jechać do compoundu Granada a nie gdzieś dalej. Biedak musiał się nieźle tłumaczyć, że pomylił drogę.

- kierowca jest od pasażerów oddzielony szybą (pancerną ?) i nie ma szans na pogaduszki z pasażerami. Nie ma żadnych docinków, komentarzy, uwag ze strony kierowcy - taką szybę wstawiłabym "pyskatemu" do samochodu.

- kierowcy są ubrani w firmowe koszule, krawaty i spodnie, co dodaje elegancji i uprzyjemnia podróż - mam już dość pakistańskich "piżam"  "pyskatego".

Jest tylko jeden minus tych taksówek - wszyscy chcą nimi jeździć. Żebyście widzieli rozpacz naszych smyków, jak widzą że podjeżdża "pyskaty" a nie londyńska taksówka.

czarne mydło

Jakiś czas temu natknęliśmy się w sklepie z kosmetykami naturalnymi na dość dziwnie wyglądającą czarną kostkę do mycia ciała. Ponieważ Piotr jest pierwszy do tego typu eksperymentów, zaczął mnie namawiać, żeby spróbować tego specyfiku. W końcu kupiliśmy... . Od razu zaznaczę, że nie jest to produkt saudyjski, tylko marokański. Trochę  pobuszowałam po internecie i znalazłam takie oto wiadomości:

- zrobione jest z popiołów liści i kory takich drzew jak palma, platan, kakaowiec i shea. Popioły te zmieszane są z wodą, olejem kokosowym, masłem shea i kakao.

Właściwości: 

- polecane do każdego rodzaju cery/skóry od młodzieńczej przetłuszczającej się, po bardzo wrażliwą, suchą, odwodnioną a nawet z problemami naczynkowymi,

- działa jak piling enzymatyczny,

- nawilża, nie wysusza,

- polecane jest do kąpieli niemowląt i dzieci,

- ze względu na dużą zawartość witaminy E, działa przeciwzmarszczkowo,

- używane jest w hammannach (łaźniach tureckich) i ośrodkach spa,

- bogate w naturalne filtry przeciwsłoneczne,

- leczy: - trądzik, wszelkiego rodzaju wysypki, rozstępy, egzemy, poparzenia słoneczne, odparzenia, drobne ranki, suchą i popękaną skórę stóp, odmrożenia, otarcia, swędzące miejsca po ukąszeniach owadów, alergie skórne po kontakcie roślinami typu pokrzywa czy trujący bluszcz itd. Leczy nawet zmęczone mięśnie i ścięgna.

To, które można kupić w krajach arabskich nie zawiera żadnych konserwantów dlatego używając go (mówię akurat o tym w paście, nie w kostce) należy pobierać go z pojemnika suchą ręką, albo wcześniej przełożyć potrzebną ilość do osobnego pojemnika, tak żeby nawet odrobina wody nie dostała się do pasty w pudełku oryginalnym.

Ja po pierwszej kąpieli byłam zachwycona tym mydłem. Skóra po zwykłym umyciu była jak po dobrym pilingu i porządnym nakremowaniu, miękka, świeża i super czysta.

Tokyo - japońska restauracja

Mam cichą nadzieję, że pod tym postem pojawi się jakiś większy komentarz od Robin, która dla mnie jest najlepszym źródłem wiedzy o Japonii i wszystkim co z tym krajem jest związane. Kilka dni temu wybraliśmy się do japońskiej restauracji, która w różnych poradnikach internetowych była oceniana bardzo wysoko i jak wynikało z komentarzy ma grono stałych klientów. Ponieważ od ponad 5 miesięcy nie jadłam, nie wąchałam, na oczy nie widziałam sushi, które wprost uwielbiam, zdecydowaliśmy, że koniec cierpień - idziemy do japońskiej knajpki. Oczyma wyobraźni widziałam naszą szczęśliwą rodzinkę siedzącą na ziemi, w jasnych pomieszczeniach i zajadającą się różnego rodzaju sushi, rybami, warzywami, aż do bólu.

Niestety cała wyprawa od początku źle przebiegała. Jeszcze przed wyjazdem z compoundu, gdy czekaliśmy na taksówkę, Ptysiek zauważył przez okno swoje koleżanki-murzynki Lorne i Loreen. Oczywiście koniecznie chciał się z nimi pobawić. Pozwoliłam mu jednocześnie ostrzegając, że jak tylko przyjedzie kierowca, wychodzimy do restauracji na lunch. Ptysiek trochę się pobawił, ale ponieważ było gorąco przyszedł z dziewczynkami pod drzwi i zapytał czy może iść pobawić się z nimi do ich domu. Powiedziałam, że nie, bo zaraz wychodzimy. No to zaczęły się pytania: a dlaczego nie może przyjść, a gdzie idziemy, a co będziemy jedli, a dlaczego tak wcześnie itd. Jednocześnie dziewczyny przesuwały się tak bardzo w kierunku wejścia, że szybko znalazły się na progu domu i Piotr nie mógł zamknąć drzwi (Lorna stanęła na progu pokoju). Piotr jest mało asertywny i nie potrafił po prostu wyprosić dziewczyn za drzwi, ani zmusić Ptyśka żeby wszedł do domu. Po 10 minutach "odbijania piłeczki" i odpowiadania na głupie pytania murzynek, poprosiłam Piotra, żeby po prostu powiedział żeby dziewczyny poszły już do domu i zamknął drzwi. Piotr stał akurat przy drzwiach, a ja składałam pranie wyjęte wcześniej z suszarki. W końcu nie wytrzymałam, wrzasnęłam na Ptyśka tak, że murzynki odruchowo cofnęły się za drzwi, wciągnęłam syna siłą do domu, a dziewczynom trzasnęłam drzwiami przed nosem. Wiem, że to nie było zbyt kulturalne ale i Piotr (swoim brakiem zdecydowania) i Ptysiek ciągłymi prośbami i murzynki ciągłymi pytaniami doprowadzili mnie do szewskiej pasji. W końcu udało się i pierwszy krok w stronę wyjścia na lunch został zrobiony - rodzina w komplecie czekała na taksówkę. Po chwili przyjechał nasz pyskaty kierowca i wszyscy mogliśmy na reszcie wyjść.   

 Około 12:30 zajechaliśmy pod restaurację. Na pierwszy rzut oka wyglądała nie źle. Po 10 minutach oczekiwania restaurację otworzyli i mogliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia i tutaj przeżyłam pierwszy szok. Japonia kojarzyła mi się zawsze z nieskazitelną czystością i porządkiem, a tutaj cały wystrój sprawiał wrażenie starego i zużytego, jak w domach wypoczynkowych FWP z lat 70-tych w Polsce. Pomyślałam, że na razie nie ma co szaleć zobaczymy dalej. Miły Hindus zaprowadził nas do osobnego pokoiku gdzie na środku stał stół do pokazów gotowania, a stoliki stały dookoła. Szok drugi - dlaczego nie siedzimy na ziemi ???? Piotr zapytał o pokój japoński, ale okazał się że ten pokój otwierają tylko jak jest mały ruch... dziwne wytłumaczenie. Trudno - lecimy dalej, dostaliśmy karty i pan kulturalnie się zmył. Pojawił się drugi pan - Filipińczyk (od razu mi się skojarzyło z wizytą w Lufthansie ;)) przyniósł ciepłą, mokrą szmatkę do rąk i odebrał zamówienie na napoje. Po chwili przyszedł i tu trzecie niemiłe zaskoczenie - nie mieli zwykłego soku jabłkowego, tylko jakąś farbowaną wodę z bąbelkami. Zamówiłam więc dla dzieci zwykłą wodę do picia. Ponownie przyszedł Hindus i przyjął w końcu zamówienie na jedzenie.Jako przystawkę podali nam japońską zupkę (na prawdę nie wiem co to było), coś jakby cienki rosołek z zieleniną i dwiema kostkami białego sera, który Ptysiowi smakował jak masło, do tego surowe warzywa w sosie sojowym. Pyza była zachwycona, bo od wszystkich mogła wyżebrać kukurydzę.

Po chwili pojawiły się zamówione dania. Piotr jak zwykle puścił wodze fantazji i zamówił chyba połowę dań z menu:

sushi special, crab kani, eel, saa,, special crab temaki, squid/ika

(wybaczcie mi ewentualne błędy ale na prawdę nie byłam w stanie zapamiętać wszystkiego ca zamówił, choć bardzo się starałam.

Ptysiowi zamówiłam kurczaka w tempurze (chicken caraque), który na zdjęciu w karcie nie wyglądał jakoś specjalnie, ale w rzeczywistości był to chyba jeden z najlepiej zrobionych kurczaków jakie tutaj jadłam. Ptysiek oczywiście nie zjadł wszystkiego, z czego skorzystał Tatuś i "pomógł" Ptysiowi w dokończeniu lunchu.

Moje danie wyglądało najskromniej, ale nie było takie złe. Zamówiłam po prostu sushi z łososiem (salmon maki). Niestety nie mogę powiedzieć (a jednocześnie podzielić opinii którą znalazłam na internecie), że było to jakieś nadzwyczajne sushi. Ot zwykłe, takie samo, jakie można kupić w każdym prawie Metro (sieć sklepów spożywczych w Kanadzie) z równie twardymi nori jak tam.

Z restauracji wyszliśmy po około godzinie. Podsumowując nie jest to nasza ulubiona restauracja, na pewno nie zastąpi miejsca Mirage. Jedzenie jak dla mnie serwowane zbyt szybko, żeby było przygotowywane na życzenie klienta, chociaż miły był fakt, że nie musieliśmy czekać na posiłek. To bardziej taki japoński fast food jak dla mnie. Jedzenie w miarę dobre i za bardzo przyzwoite pieniądze. Wystrój i atmosfera restauracji kiepska. Brudno, chociaż nie tak brudno jak w innych tego typu miejscach. Przez przypadek na końcu korytarza trafiłam na toaletę i byłam lekko zdegustowana, oba "pokoje dla pań" były bardzo stare i zniszczone, drzwi wyglądały na takie, które trudno domknąć, może dlatego dodatkowo wisiała tam brudna kotara.Wróciliśmy do domu. Nikt nie umarł, nikt się nie pochorował - więc jedzenie musiało być w miarę świeże. Jedną osobą która cierpiała po powrocie do domu, był mój mąż, ale to wina ilość zjedzonych potraw niż ich jakości. Dokładnie to samo było po powrocie z restauracji Mirage. Następnym razem będę musiała zrobić kontrolę jego zamówienia przed przyjściem kelnera ;)

ciekawe budynki Rijadu cz. 2

Tak jak obiecałam kilka tygodni temu, dzisiaj nowa seria zdjęć wybranych budynków w Rijadzie. Na zdjęciu po lewej jeden z uniwersytetów dla panów. Price Sultan University - uczelnia prywatna.

i Uniwersytet dla Pań - Pricess Nura University

"zwykły" sklep z zabawkami "ToysRUs"

mój ulubiony budynek - Al Oula

i kilka innych biurowców:

a kilka następnych jeszcze się buduje:

Ministerstwo Wody i Elaktruczności






















Są też budynki, które mają bardziej tradycyjny wygląd:


jak na przykład lodowisko Al-Bajaron

za kilka dni się odezwę

Niestety przydarzył mi się drobny wypadek jak byłam z dziećmi na placu zabaw. Nie zauważyłam "mostu" między zamkami i tak gruchnęłam głową, że teraz mam wstrząśnienie mózgu. Na razie muszę odpocząć. Dziękuję za wszystkie maile i komentarze z pytaniami o bloga. Za kilka dni napiszę coś bardziej na czasie - opiszę wizytę w japońskiej restauracji, a dzisiaj opublikuję jeden z zaległych postów.

i znowu...

Brak mi już sił i słów. Po dwóch tygodniach zwykłego przeziębienia, bez jakiś poważniejszych dolegliwości, dzisiejszej nocy Pyza znowu uraczyła na temperaturą 39,5. Piotr właśnie odwiózł Ptysia do przedszkola, a ja zaraz zabieram Pyzę do lekarza...

chińska restauracja MIRAGE

Po raz kolejny muszę podziękować Znajomej na tym blogu. Podała mi namiary na restaurację w której po raz pierwszy, od kiedy na świecie pojawiły się moje dzieci, mogłam spokojnie i BEZ PODNOSZENIA GŁOSU, zjeść obiad. Piotr nawet stwierdził, że nie ma mowy, żebyśmy mieli w najbliższym czasie opuścić Arabię Saudyjską ;) po tym jak trafiliśmy do takiego miejsca. Ale zacznę od początku. Po długiej, rodzinnej wycieczce udaliśmy się do polecanej restauracji. Z zewnątrz miejsce to nie robiło jakiegoś specjalnego wrażenia, ot jedna z wielu lokalnych restauracji. Weszliśmy przez bramę i w holu znaleźliśmy windę (mieliśmy ze sobą wózek). I pierwsza miła niespodzianka (hihihi - zwłaszcza dla mojego męża, który usilnie na ścianie szukał przycisków, żeby tą windę "sprowadzić" na dół), przyciski znajdowały się na specjalnym lustrzanym postumencie. A to czym dzieciaki w tej chwili się zachwyciły było to, że po wciśnięciu przycisku wszystko podświetlało się na różowo. 

Przyjechała winda, dość mała ale w środku wyłożona jakby lustrami z arabskimi nadrukami i jak tylko zamknęły się za nami drzwi, nastąpiła ciemności i znowu zapaliły się napisy na różowo, tym razem na suficie. Bardzo fajny efekt, a dzieciaki tylko westchnęły: WOW !!!! Po chwili otworzyły się drzwi i znaleźliśmy się jakby w innym świecie.

Wszędzie panował półmrok, cały wystrój był oczywiście chiński, stoliki dla rodzin były w małych jakby altankach chińskich, w których na ściankach oddzielających stoliki wbudowane były duże akwaria wypełnione rybkami !!! Na samym środku restauracji te stoliki były bardziej odsłonięte i one były umieszczone na palach na jeziorku z rybkami i miały szklaną podłogę, żeby można było te rybki sobie oglądać. Coś fenomenalnego !!!!

Podczas zamawiania Pyza absolutnie nie interesowała się tym co w karcie, tylko stała na sofie i gadała do siebie obserwując rybki w akwarium na ścianie. Była tym tak oczarowana, że nie zauważyła nawet jak kelner przyjął zamówienie i zaczął przynosić pierwsze przekąski !!! Moja córka, która za kęs sera camembert sprzedałaby własną rodzinę ;) !!! Nic jej nie interesowało poza rybkami i tylko słyszeliśmy: aaaa, wow, uuuuu, ooooo, wow itd.

Po uporaniu się z przekąskami, skorzystałam z okazji i wyrwałam się żeby porobić kilka zdjęć. Dzieciaki oczywiście musiały iść ze mną, żeby pozwiedzać. Ponieważ wózek nie jest już ich obiektem westchnień, smyki znalazły nowy, interesujący ich środek transportu - wysokie krzesełko na kółkach do karmienia dla dzieci. I tak ja z aparatem i Pyza w krzesełku pchana przez swojego idola zwiedzaliśmy przez kilka minut restaurację.

W końcu przyszedł Piotr i zakomunikował nam, że możemy kontynuować ucztę. Oczywiście ponieważ to chińska restauracja, dostaliśmy prócz zwykłych sztućców, pałeczki. I tu zaskoczył mnie mój syn, który w życiu pałeczek w rękach nie trzymał - dzisiaj wymiatał nimi cały obiad. 

A co zamówiliśmy ? Między innymi:

Jako przekąskę:

to się chyba w Polsce nazywa sajgonki - a u nas spring rolls, z krewetkami

moja przekąska to chrupiące naleśniki z kaczką i do tego fantastyczny sosik

Piotra danie główne, prócz zupy z krewetek (piekielnie ostrej), kurczak z avocado i do tego ryż po hawajsku.

Na koniec dostaliśmy po kawałku pysznego ciasta biszkoptowego przekładanego kremem i do tego bardzo smaczna zielona herbata.

Tak więc po raz setny chyba, na tym blogu wychwalam tutejszą gastronomię, gdzie wszystko jest świeże, pyszne, szybko i bardzo elegancko podane. A restauracja Mirage jest od dzisiaj naszym numerem jeden i na pewno będziemy w niej częstymi gośćmi.

ciężkie życie kobiety lubiącej kawę

Jestem w szoku, że dopiero dzisiaj mnie to spotkało, a jednak... Zrobiliśmy sobie dzisiaj małą, rodzinną wycieczkę do ciekawych miejsc w Rijadzie (zdjęcia będę umieszczać stopniowo na blogu), a zakończeniem tak miłego dnia miał być obiad w poleconej nam przez Znajomą restauracji nieopodal Dzielnicy Dyplomatycznej. Pobyt w tej restauracji również będzie opisany w osobnym poście. Po wspaniałej uczcie chcieliśmy wracać do domu, ale jak się okazało nasz pyskaty taksówkarz mógł nas odebrać dopiero za pół godziny. Więc cóż można robić po obiedzie, gdy na dworze słońce niemiłosiernie praży ? Oczywiście iść na dobrą kawę. Weszliśmy do jednej kafejki, mąż oczywiście jako gentelmen puścił mnie przodem, a tu niespodzianka, wózka nawet dobrze nie wepchnęłam do środka, a facet za barem krzyczy, że nie mają sekcji dla rodzin i normalnie mnie wyprosił. Byłam w takim szoku, że po prostu wyszłam. Poszliśmy do kafejki obok - to samo. Po krótkich poszukiwaniach znaleźliśmy trzecią kafejkę. Przez wielkie oszklone drzwi widziałam, że siedzą sami mężczyźni i już czułam, że nic z mojej poobiedniej kawy nie będzie, ale na wszelki wypadek wolałam się upewnić. Otworzyłam drzwi i poczułam cudowny chłód klimatyzacji, myślałam że choćby mi placem "czop-czop" grozili, to nie ruszę się stamtąd. Pytam faceta za barem czy mają sekcję dla rodzin, a ten z uśmiechem na ustach powiedział, że nie - ale mogę sobie kawę u nich kupić, więc wstąpiła w mój umysł na głodzie kofeinowym nadzieja. Zamówiłam, zapłaciłam, a facet mówi, że kupić mogę ale jeśli chcę wypić muszę wyjść na zewnątrz. Myślałam, że trupem padnę jak to usłyszałam. W kawiarni było wielu mężczyzn, którzy rozwaleni na sofach, w przyjemnym chłodzie palili papierosy, pili kawę, czytali gazety, dyskutowali, a ja ubrana w czarny płaszcz musiałam wyjść na skwar i pić na stojąco gorącą kawę. Co prawda miałam do wyboru usiąść na zewnątrz w części gdzie akurat nie było mężczyzn (ale te stoliki stały w pełnym słońcu i metalowe krzesła były tak nagrzane, że nie było można ich nawet dotknąć), albo pić kawę na stojąco poza obszarem kafejki. Przez chwilę siedziałam razem z Piotrem na zewnątrz w części zacienionej, ale tam również siedzieli mężczyźni i widać było, że nie bardzo im to odpowiada. Tak jak napisałam na początku, od chwili przyjazdu tutaj było to pierwszy raz kiedy faktycznie mnie wyproszono z kawiarni tylko dlatego że nie jestem mężczyzną. 

szukamy dobrej arabskiej restauracji - pomocy !

Mam pytanie do osób mieszkających w Rijadzie. Ponieważ dzieciaki ciągle są chore, nie możemy za bardzo wychodzić na długie spacery do parków. Czy znacie jakąś fajną, arabską restaurację ? Najlepiej taką, gdzie siedzi się na ziemi i je rękoma, żeby dzieciaki miały jakąś atrakcję.

dzień pod znakiem biletów lotniczych

Już od wielu dni mieliśmy zaplanowaną wizytę w lokalnym biurze Lufthansy, ale ciągle coś nam wypadało. W końcu doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie to załatwić w czwartek (pierwszy dzień weekendu). Już wczoraj wieczorem poinformowaliśmy naszego taksówkarza, że około 11:00 będziemy jechać do centrum. Rano Piotr z nim ustalił, że jak tylko Pyza się zbudzi, zadzwonimy po niego. I wtedy się zaczęło. Po 11-tej Piotr zadzwonił, niestety nasz taksówkarz poinformował nas, że ma właśnie samochód w warsztacie i będzie do dyspozycji najszybciej o 12-tej. Powiedziałam, że o 12-tej to nas nie interesuje, bo jest "prayer time" (modlitwa) i biuro będzie zamknięte. W takim razie przed południem pójdziemy z dziećmi na basen, a do biura pojedziemy wieczorem. Na to taksówkarza natychmiast zareagował, że będzie za 15 minut. Trochę nas to zdziwiło, ale niech mu będzie. O 11:15 wyszliśmy posłusznie przed dom, wszyscy gotowi, torba z przekąskami i wodą spakowana, wózek złożony i czekamy, czekam, czekamy... Doszłam do wniosku, że żeby dzieciaki się nie  nudziły, przejdziemy się spacerkiem do pierwszej wewnętrznej bramy. Doszliśmy tam, a taksówkarza nie ma, doszliśmy do drugiej bramy, a jego nadal nie ma. Słońce prażyło niemiłosiernie, dzieciaki zaczęły marudzić, ja jeszcze bardziej, więc zdecydowaliśmy wyjść przed compound, żeby nie marnować czasu na sprawdzanie samochodu na każdej bramie. Doszliśmy do ostatniej, zewnętrznej bramy i patrzymy, a ten wjeżdża, pomachaliśmy mu ręką, żeby nie wjeżdżał, bo szkoda czasu, żeby zawrócił i zabrał nas z zewnętrznego parkingu, ale ten pojechał dalej. Byliśmy  w szoku, ale zrozumieliśmy, że "auto w warsztacie" to po prostu wymówka, bo w umówionym przez nas czasie, złapał dodatkowego klienta i pech chciał, że ten klient wracał do naszego compoundu, więc musiał go odwieźć pod same drzwi, dlatego nie reagował na nasze machanie. O 12:00 wrócił po nas. Gdyby mi nie zależało tak bardzo na zmianie daty biletów powrotnych, to bym po prostu zrezygnowała z tego kursu. Wsiedliśmy do taksówki i pytam o której dokładnie będzie teraz modlitwa. No i wyszło,  że jak tylko nas dowiezie na miejsce, zacznie się "prayer time". Na co on od razu zaczął tłumaczyć, że zamykane są tylko instytucje rządowe, a nie biura. Na co odpowiedziałam, że biura też są zamykane, bo ostatnim razem nas wyprosili z biura na ten czas. Na co on bezczelnie odpowiedział, że to tylko 10 minut i możemy sobie poczekać w klimatyzowanym budynku. Myślałam, że mnie szlag trafi jak usłyszałam taką bezczelność. Do końca kursu nikt już się nie odezwał, a wysiadając nawet nie podziękowałam, tylko zabrałam dzieci i poszłam w kierunku budynku, w którym mieści się biuro Lufthansy. Doszliśmy do drzwi biura, a tam oczywiście zamknięte, a przed drzwiami kolejka... Otworzyli dopiero koło 12:40. Odczekaliśmy swoje i jak przyszła kolej na nas, podałam panu nazwisko , a pan stwierdził, że nie ma naszej rezerwacji. Piotr podał numer naszych rezerwacji i wtedy okazało się, że system nie działa bo dopiero się skończył "prayer time". Większej głupoty dawno nie słyszałam, nie wiedziałam czy śmiać się czy go ochrzanić, w końcu ustaliliśmy, że zostawimy numer telefonu a jak tylko system zacznie działać, on do nas zadzwoni. Poszliśmy sobie na lunch i czekaliśmy na telefon... Po posiłku doszliśmy do wniosku, że dłużej czekać nie będziemy i że wracamy do biura. Dzieciaki już wyraźnie znudzone zaczęły dokazywać, a mnie powoli zaczęły puszczać nerwy. Dotarliśmy do biura, tam już siedział inny pan (pan nr 2) i zapytaliśmy czy system działa, oczywiście system działał, ale po co dzwonić do klientów, jeszcze nie daj Boże będą chcieli coś w biletach zmieniać. Przedstawiliśmy całą sprawę od początku, więc pan (nr 2) coś usilnie sprawdzał, liczył, już prawie dym nad klawiatura widziałam, aż w końcu po 15 minutach pan powiedział, że możliwa jest zmiana, tylko trzeba poczekać aż pan nr 3 będzie wolny, on nam wtedy poda dokładną kwotę. Wszystko jasne pomyślałam, oni nie potrafią dokonywać zmian w biletach. Niestety przed panem nr 3 siedział wiekowy biznesmen, który siedział w tym biurze nawet podczas modlitwy, bo jak weszliśmy zaraz po otwarciu, on już tam był. W końcu staruszek wszystko zrozumiał, wszystko zapisał i poszedł. Podeszliśmy do pana nr 3 i znowu wytłumaczyliśmy co chcemy z biletami zrobić, pan zbladł, stuknął kilka razy w klawiaturę i poprosił z zaplecza pana nr 4. W ten oto sposób zostaliśmy przekazani kolejnemu tutejszemu "fachowcowi". Pan nr 4 stukał, szukał, myślał, znowu stukał w klawiaturę, znowu myślał i stwierdził, że z naszymi biletami nie można nic zrobić. Tego już było za dużo, co jak co ale w temacie biletów lotniczych nie dam się zagiąć i wyłożyłam temu panu bardzo grzecznie, że warunki taryfy nie mogą się zmienić w ciągu kilku tygodni i że pan z którym rozmawialiśmy kilka tygodni wcześniej dał nam dokładne wyliczenia i potwierdził, że mamy taką możliwość. Pan nr 4 bardzo się moją przemową zmartwił i zaczął dalej szukać, nagle obok niego pojawił się "specjalista" nr 5 (pech chciał, że był to ten sam, który kilka tygodni wcześniej nas obsługiwał). Podyskutowali coś po arabsku i pan nr 4 znowu zaczął myśleć i liczyć, w końcu mu wyszło że jednak można zmienić nasze bilety tylko trzeba trochę pokombinować (zrobić upgrade do wyższej taryfy, znaleźć miejsca w odpowiedniej klasie, obliczyć, nakleić stickerki i gotowe). Po kolejnych 15 minutach wszystko było obliczone i wyszło, że za samą zmianę musielibyśmy zapłacić ponad 1700 CAD (około 7000 PLN). To mnie już dobiło. Podziękowałam za włożony trud i poprosiłam już tylko o potwierdzenie naszej starej daty powrotu i zamówiłam miejsca w pierwszym rzędzie. Żebyście widzieli jaki ten facet był szczęśliwy, że nie musiał robić tej zmiany, on w tym szczęściu nawet zaproponował mi specjalne łóżeczko dla Pyzy, specjalny posiłek dla dzieci. Podziękowaliśmy za jakże miłą obsługę i z potwierdzeniem w ręku wyszliśmy. Piotr zadzwonił po naszego pyskatego taksówkarza, a ja czekając zaczęłam przeglądać wydruki i co się okazało, że pan "specjalista" nr 4 w całej swojej wdzięczności zarezerwował posiłek niemowlęcy ... ale dla mnie. Już nie miałam sił, żeby jechać na drugie piętro i prosić o zmianę. Podejrzewam, że jakby facet mnie tam znowu zobaczył, to by padł na zawał (a może się babsku jednak zachciało tych zmian ?). Odpuściłam sobie i pojechaliśmy do domu.

Na zdjęciu widać wszystkich tutejszych "specjalistów" z Lufthansy i Swiss'a, aż strach pomyśleć że mielibyśmy przejść prze obsługę ich wszystkich.

herbata czyli szaj

Było już o kawie, to teraz o najważniejszym chyba napoju tutaj - herbacie. Piszę "najważniejszym" bo wszędzie w porze modlitwy widzę mężczyzn biegających z kubeczkami właśnie z herbatą. Herbatę powinno się podawać w srebrnym albo miedzianym dzbanku z małymi przeźroczystymi szklaneczkami u góry zdobionymi wzorami, a to wszystko ustawione na małych srebrnych tacach. Na zdjęciu tacy nie ma, bo się jeszcze nie dorobiliśmy ;)

A o to przepis na herbatę (tym razem znaleziony na internecie):

- 30/40 g zielonej herbaty liściastej (niektórzy piją czarną),

- kilka listków świeżej mięty (lub szałwi),

- cukier,

- woda,

1) liście herbaty delikatnie umyć

2) do garnuszka nalać około 1 litra wody i doprowadzić do wrzenia,

3) wsypujemy herbatę i parzymy na małym ogniu około 5 minut

4) wywar odlewamy (żeby pozbyć się goryczki), uważając żeby nie stracić liści herbaty, które zalewamy ponownie zimna wodą i doprowadzamy do wrzenia,

5) znowu zmniejszamy ogień, dodajemy dużo cukru i trzymamy pod przykryciem na małym ogniu około 30 minut,

6) pod koniec parzenia wrzucamy liście mięty lub szałwi i podajemy herbatę w dzbanku.

7)  z dzbanka herbatę nalewać należy z takiej wysokości, żeby w szklaneczce na powierzchni wytworzyła się pianka.

Oczywiście przepisów na herbatę po arabsku jest dość dużo, tak jak i na kawę. Wybrałam akurat taki przepis, który moim zdaniem jest najrozsądniejszy ze względu na zdrowie, niektóre przepisy zalecają parzyć herbatę nawet kilka godzin, co jednak powoduje przedostanie się do napoju zbyt dużej ilości garbników, które nie dość, że powodują gorycz, są również substancjami rakotwórczymi. Do herbaty można dodać kardamon, miód, anyż czy nawet rumianek.


Update z dnia 09.03.2010
Dzisiaj zapytałam naszego kierowcę jak on pije herbatę i powiedział, że on akurat pija Liptona z mlekiem (czyli tak jak Brytyjczycy) ale Saudyjczycy piją przeważnie czarną. Do garnka wlewają zimnej wody, wsypują kardamon i cukier i to zagotowują. Jak woda się zagotuje, wsypują herbatę do takiego specjalnego koszyczka i trzymają ją tak około 5 minut. Po czym wyciągają i podają napój w specjalnym dzbanku. Aha i jeszcze ciekawostka, oni tutaj na każdą herbatę w torebkach mówią "Lipton" , a na kawę rozpuszczalną "Neskaf". Tak jak np. my na buty sportowe mówimy "adidasy".

kawa po arabsku

Przepis na porcję dla jednej osoby (oczywiście proporcje można zmieniać w zależności od upodobań, warunek jest jeden - kawa po arabsku musi być mocna i słodka):

1. Na dno tygielka wsypać cukier (np. 1 łyżkę) i postawić na ogniu.

2. Jak cukier zacznie się karmelizować, dolać wody (około 100-150 ml)

3. Doprowadzić wodę z cukrem do wrzenia i wsypać około 2 łyżeczek mocno zmielonej kawy.

4. Znowu doprowadzić do wrzenia (nie wolno jej zagotować) i gdy płyn zacznie się powoli podnosić (efekt taki jak przy gotowaniu mleka), zdjąć z ognia lub dodać kilka kropel zimnej wody, tak, żeby płyn opadł.

5. Znowu doprowadzić do wrzenia i znowu gdy zacznie się podnosić - lekko ostudzić zdejmując z ognia lub dolewając parę kropel zimnej wody.

6. Ostatni raz doprowadzić do stanu przed wrzeniem i wyłączyć.

Kawę po arabsku serwuje się w malutkich filiżankach, najlepiej bez uchwytów.

polski akcent

A tu niespodzianka. Ktoś mnie na tutaj ostatnio zapytał o polskie produkty a Arabii Saudyjskiej - więc proszę bardzo. Polskich produktów ci tutaj dostatek. Nawet cały polski sklep z polskimi kosmetykami. Zresztą firma Inglot (ta spod Przemyśla) ma swoje sklepy i w Nowym Yorku i w Montrealu i nie wiem czy nie na innych kontynentach.

dziwny wygląd niektórych samochodów

Dość często na tutejszych ulicach widzieliśmy samochody śmiesznie pomalowane. Ostatnio Piotr zapytał kolegę z pracy i okazał się, że są to zabezpieczenia lakieru w samochodach, które były lub będą jechały po pustyni.

skąd oni to wiedzą ?

Zawsze się zastanawiałam skąd muzułmanie wiedzą w którą stronę powinni się modlić. O ile na zewnątrz nie ma z tym problemu, zwłaszcza tutaj, gdzie zachmurzone niebo jest czymś rzadkim, to w pomieszczeniach zamkniętych takich jak np. centra handlowe, gdzie nie ma okien byłoby to już dla mnie kłopotliwe. I niedawno przez przypadek udało mi się rozwiązać tą zagadkę.
ZNACZKI ;) Oni tu wszędzie mają malutkie, nie rzucające się w oczy blaszki z wizerunkiem świątyni Kaaba w Mekce. 

prowadzenie samochodu w Królestwie

Dzisiaj napiszę na temat, który za mną chodzi od samego przyjazdu tutaj. Od dawna się za niego zabierałam, a wczorajsza przygoda zmobilizowała mnie, żeby w końcu ten temat ugryźć. Od razu zaznaczę, że moja wiedza opiera się na tym co sama zauważyłam na drogach i na tym, czego dowiedzieliśmy się od naszego kierowcy i znajomych z Piotra pracy. Jeśli ktoś miałby coś do dorzucenia na ten temat, bardzo proszę o komentarze.

Jak się prowadzi samochód w Arabii Saudyjskiej ? Tragicznie.
A dlaczego ? Otóż:
1) bardzo łatwo jest zdobyć prawo jazdy.
a) egzamin teoretyczny - przed egzaminem dostaje się 20 pytań z pośród których trzeba będzie odpowiedzieć na 10.
b) egzamin praktyczny - trzeba przejechać odcinek 100 metrów (słownie: stu) mało uczęszczaną drogą (bez żadnych zakrętów)
I oto jest się posiadaczem prawa jazdy - proste prawda ?
2) Tutaj prowadzić mogą już 12 letni chłopcy (z innego źródła słyszałam, że granica wieku jest 14 lat), pod warunkiem, że opiekun napisze im oświadczenie, że pozwala im prowadzić swój samochód. Przerażające ?
A teraz jak jazda wygląda w praktyce (i zrozumiecie, dlaczego Ambasada Kanadyjska zaleca, żeby nie wynajmować, nie kupować i nie mieć nic wspólnego z prowadzeniem samochodów tutaj):
3) ulice są dość szerokie, więc normą jest, że na 2 pasach jadących w tym samym kierunku obok siebie znajduje się na raz 4-5 samochodów. Wyobraźcie sobie jak wygląda "start" spod świateł gdy włączą "zielone" ;)
c.d.n....

Update z godziny 15:40 - drugiej części tego posta nie będzie, bo wszystko co chciałam napisać, opisała w swoim komentarzu osoba podpisująca się jako "Anonimowy", za co bardzo dziękuję.

przerywnik ;)

A teraz coś zupełnie nie związanego z Arabią Saudyjską i naszym życiem tutaj. Wybaczcie ale nie mogłam się powstrzymać. Co prawda jeszcze nie oglądałam filmy Avatar, ale oglądałam z Ptysiem zwiastun i mojemu synkowi tak bardzo się zapowiedź tego filmu spodobała, że specjalnie dla niego stworzyłam jego AVATARA. Jeśli ktoś chciałby też coś takiego sobie zrobić, wystarczy wejść na stronę:
http://www.avatarizeyourself.com


Miłej zabawy ;)

chip twister

Ja się chyba załamię - Ptysiek od wczoraj znowu zakatarzony, w nocy nawet miał kłopoty z oddychaniem. Już nie wiem czy to wirus czy wina suchego powietrza, czy wina piachu, kurzu i innych świństw unoszących się tutaj dookoła. Teraz czekam już tylko, żeby Pyza zaczęła pociągać nosem....

Ale miało być o czymś na co skusiliśmy się wczoraj. Chip Twister albo Potato spiral, różnie to tutaj nazywają. Jest to ziemniak nabity na długi, ostry patyczek, specjalnie okrojony i zanurzony na kilka minut we wrzącym oleju. Później posypuje się coś takiego jakąś chemią (tutaj do wyboru jest kilkanaście smaków) i gotowe. My jedliśmy takiego ziemniaka z posypką serową i maślaną. Z masłem to nie miało nic wspólnego, ale ta serowa smakiem przypominała chipsy serowe. Jeśli je się to od razu na ciepło - jest nawet dość smaczne, im robi się zimniejsze tym mniej pochodzi. Podejrzewam, że kto jak kto ale moja mama, znana fanka ziemniaków i frytek, mogłaby się tym zajadać. Na zdjęciu po prawej widać specjalne urządzenie do okrojenia ziemniaka. Osobiście z tak przygotowanym ziemniakiem spotkałam się po raz pierwszy właśnie tutaj, ale jestem pewna, że można coś takiego kupić w innych krajach.