Bliskie spotkania trzeciego stopnia... czyli dwa "zawały" jednego dnia

Na prawdę zaczynam mieć dosyć tutejszego zwierzyńca. Wychodząc w sobotę z domu, mało nie dostałam zawału. Zamknęłam drzwi i już wchodziłam po schodkach na podjazd dla samochodów, gdy z drzewa zaraz obok mnie zerwało się z wrzaskiem wielkie ptaszysko. Ale NA PRAWDĘ - OLBRZYMIE ! Piotr i dzieciaki siedziały już w samochodzie i widzieli tylko, jak ja odruchowo kurczę się na szczycie schodów i zaraz potem nad moją głową śmignęła olbrzymia sowa. Później śmiał się, że sowa chciała mnie upolować na śniadanie, mnie nie było jednak do śmiechu - byłam tak wystraszona, że serce jeszcze długo waliło mi jak oszalałe.

Drugi raz mało nie "zeszłam" późno w nocy. Ptysiek wymiotował i miał gorączkę, więc poszłam do kuchni po wodę, tylko zapaliłam światło, gdy nagle spod moich nóg śmignęło coś wielkiego z ogonkiem i ruszyło w kierunku kuchenki. Nie znam nikogo, kto śpi w okularach, ja również nie miałam  w tej chwili ani soczewek ani okularów, ale bydle było na tyle duże, że je zauważyłam. Starałam się krzyczeć, ale ponieważ mam akurat zapalenie krtani, wyszedł mi tylko cichy skrzek "Piotr, Piotr", którego mój ślubny nie miał nawet szans usłyszeć. Byłam przekonana, że to nie mysz a raczej szczur. Do końca nocy nie zmrużyłam już oka. Rano Piotr rozmawiał z Thierr'ym i ten mu powiedział, że tutaj jest POŁUDNIE Stanów, karaluchy, myszy to norma, dlatego zgodnie z prawe każdy właściciel ma obowiązek co 3 miesiące robić eksterminację. Poza tym sowiedzieliśmy się również, że najpewniej była to mysz, bo tutaj myszy są wielkości szczurów, a szczury wielkości kotów... To ja już dziękuję... Przestaje mi się tutaj podobać.

Teraz siedzę w kuchni i co chwila walę w gary, telewizor ryczy na cały regulator, tupię, chrząkam. Dzieci są w szkole i przedszkolu, Piotr w pracy w Dettroit, więc teoretycznie jestem sama. Teoretycznie, bo w praktyce dookoła mnie jest cały nieproszony zwierzyniec, który doprowadza mnie do szału. Ja chcę wracać do Kanady albo do Polski, tam wszystko jest bardziej normalne.

Camel Souq - czyli wycieczka na targ wielbłądów

Dzisiaj rano wybraliśmy się z dziećmi na targ wielbłądów. Zrobiliśmy to głównie ze względu na Ptysia, żeby zrozumiał że wielbłądy nie tylko są w ZOO, czy uwiązane na sznurkach przy większych atrakcjach turystycznych. I teraz sama już nie wiem, kto miał największą frajdę na tej wycieczce: Pyza (która cały czas mówiła: aaaaa, ooooo, uuuuu), Ptyś (który w ogóle cały czas gadał),  Piotrek (który nic nie mówił), czy Fijaz nasz kierwca.

Camel Souq jest położony kilka mil od Rijadu i jest największym targiem wielbłądów na całym Bliskim Wschodzie. Jeśli doliczy się do tego farmy, które ciągną się od granic Rijadu, to zajmuje on ponad 20 km długości.

Do tej pory nie miałam pojęcia, że wielbłądy mają tak różne kolory: od białych, przez beżowe, rude, brązowe po czarne. Wszystkie je można kupić na targu.
Nasz kierowca (widać go na zdjęciu siedzącego na wielbłądzie z Ptysiem) bardzo namawiał nas, żeby Ptyśka i Pyzę posadzić na jednym z tych wielbłądów. Bardzo się temu sprzeciwiałam, ale jak Ptysiek usłyszał tą propozycję, to nie było siły żeby go od tego pomysłu odwieźć. Tak więc dojechaliśmy prawie na koniec targu i tam znaleźliśmy handlarza (bardzo miły Saudyjczyk, dobrze ubrany - widać że bogaty człowiek). Facet zgodził się, żeby dosiąść jednego z jego wielbłądów i pozwolił nawet zrobić nam zdjęcia. Ptysiek tak jak na początku był zachwycony, tak mina mu zrzedła jak tylko wielbłąd podniósł dupsko. Dzięku Bogu, Fijaz usiadł razem z nim i trzymał go żeby nie spadł. Swoją drogą ciekawe dlaczego Piotruś tego nie zrobił - on jeszcze nigdy na wielbłądzie nie siedział. Na szczęście w samą porę uprzedziłam Ptysia, żeby się bardzo mocno trzymał ( w końcu jestem w tym temacie super doświadczona ;) - jechałam na takim zwierzaku AŻ dwa razy :) ). Jednak pomimo wielkiego strachu, jak już Ptysiek zsiadł z tego stworzenia, był bardzo zadowolony i dalszą drogę gadał tylko o tym, dumny że on na camelu siedział, a jego kolega Nathan z przedszkola w Kanadzie, na pewno NIE. Jednak nie mogliśmy zabawić tam zbyt długo, bo zaraz obok podawano lekarstwo małemu wielbłądowi i jego ryk był okropny (musieli go związać), wiec szybko podziękowaliśmy, Piotr dał "bakszysz" chłopcy trzymającemu wielbłąda i ruszyliśmy dalej. Co do chorych wielbłądów, to ich izolowanie wygląda tak, że te które jeszcze można wyleczyć, umieszcza się w osobnych zagrodach, a te które już nie rokują żadnych nadziei wystawia poza zagrodę, uwiązane łańcuchem za nogę do ziemi i tak biedaczyska czekają na śmierć. Widzieliśmy kilka takich osobników, na prawdę przykry widok. Jednak najgorszy był pod koniec targu, tuż przy drodze wjazdowej na autostradę... tam leżał już martwy wielbłąd, porzucony prawdopodobnie, żeby jakieś służby, albo ktoś inny go uprzątnął. 

Mały wielbłąd w kolorze białym

czarne wielbłądy

poganiacz wielbłądów

wycieczka do ZOO

Dzisiaj byliśmy na wycieczce w ZOO. Całkiem przyjemne miejsce, na początku obawiałam się, że 3 godziny które mamy między poranna a popołudniową drzemką Młodej nam nie wystarczą i trzeba będzie kombinować z wychodzeniem wcześniejszym albo z usypianiem. Ale 2 godziny to jest akurat wystarczający czas, żeby obejść całe zoo, przejechać się pociągiem i jeszcze zrobić sobie mały piknik.

Zoo jest dość duże 161.000 m2, wybiegi dla zwierzą również, jest dużo cienia. Samo ZOO zostało założone  w 1957 roku jako mały ogród ze zwierzętami, które zostały podarowane trzem pierwszym królom Arabii Saudyjskiej. Zwierząt nie ma wielu, raczej to co w każdym ZOO średniej wielkości, jednak z tym ogrodzie akurat nie widać żeby zwierzęta były jakoś źle traktowane, wybiegi są dość obszerne, czyste z atrakcjami odpowiednimi dla rodzaju trzymanych tam zwierząt.

Poza tym są oczywiście sklepiki z popcornem, kukurydzą gotowaną, napojami, chipsami, są stoiska z balonami i innymi tandetnymi zabawkami dla dzieci, są toalety czyli podstawowe rzeczy, które powinny znajdować się w takich miejscach. Zresztą z tego co się dowiedziałam, to ZOO jest właśnie głównym miejscem  spędzania wolnego czasu przez rodziny z dziećmi. Mieliśmy szczęście, bo przyszliśmy tam rano, a wychodziliśmy koło 13:30, kiedy zaczęło robić się naprawdę tłoczno.

mrówkom mówimy - DOŚĆ !

Niech te zdjęcia przemówią za siebie.

Chciałam dać Pyzie kawałek jabłuszka do pochrupania. Ledwo odłożyłam drugą połówkę na bok i zabrałam się za obieranie ze skórki pierwszej części, a po niespełna minucie odłożona połówka wyglądała tak jak to widać na zdjęciu pierwszym .

Na drugim zdjęciu widać Ptysia śniadanie po 10 minutach od odłożenia widelca.

Na początku myśleliśmy, że jakoś będziemy przymykać oko na te mrówki, w końcu to też stworzenia boże. Jednak one zaczynają robić się coraz bardziej bezczelne. Łażą po wszystkim, nawet w tej chwili mam z 5-6 sztuk na monitorze komputera, włażą nawet do nosa jak śpimy (skąd wiem ? często je wyciągam Pyzie ściągarką razem z katarem).

Wynoszą coraz większe kawałki jedzenia (dla chętnych mogę umieścić tutaj filmik, na którym widać jak one to robią - ale to już może być hardcore). Dlatego dzisiaj kupiliśmy pułapkę z preparatem hormonalnym, który same wniosą do mrowiska i nakarmią nim królową. Musimy je zacząć tępić, przecież nie możemy czekać aż zaczną nam wynosić z domu garnki z obiadem.

ratunku, pomocy - bestia w łazience !

No to teraz się pochwalę jakiego mam męża twradziela :)


Ponieważ od kilku dni i nocy cierpię na zapalenie zatok, także i dzisiejszej nocy wstałam i poszłam zrobić sobie "parówkę" i przepłukać zatoki wodą z roztworem soli morskiej. Weszłam do łazienki, tej z której najrzadziej korzystamy (tej przy kuchni) i zaczęłam przygotowywać wodę z solą, gdy nagle ujrzałam coś jakby kawałek szarego dywanu na kafelkach. Ponieważ na noc ściągam szkła kontaktowe, w pierwszej chwili miałam problemy z odróżnieniem co to wogóle jest.  Patrzę i patrzę i patrzę i oczom nie wierzę. Matko kochana ! Jaszczurka ! Bydle wielkości słonia ! W moje łazience ! Od razu odechciało mi się płukania nosa i wszystkiego innego i pędem pognałam do sypialni budzić Najukochańszego i mówię:
- wstawaj, jaszczurka w łazience !
Na to Piotrus zaspanym głosem:
- a jaka duża ?
Rany Julek - jakby to miało znaczenie jakiej jest wielkości ! Duża czy mała - jaszczurka to jaszczurka i trzeba ją jakoś wyeksportować na zewnątrz, toć przecież to nie zwierzątko hodowlane, żeby sobie łaziło po mieszkaniu jak chce i kiedy chce.
Centymetra z Kanady nie przywiozłam, więc trudno mi było podać mu jej wymiary:
- wielkości mojego palca, może większa - odpowiedziałam.
Więc mój (O)błędny Rycerz poszedł pertraktować z jaszczurką, a ja zostałam w sypialni "na czatach", jakby mu się nie udało jej po dobroci z domu wyprosić.
Przyłożyłam głowę do poduszki i przez chwilę jeszcze słyszałam poczynania mojego bohatera w łazience i poza nią, aż zasnęłam.
Rano przy śniadaniu jak zapytałam Piotrusia o jaszczurkę, to mi tylko bąknął pod nosem, że przed chwilą ją sama w worku na śmieci na zewnątrz wyniosłam. Okazało się, że bestia była zwinniejsza od naszego domowego bohatera i trochę się chłopak namęczył zanim ją dorwał.

Mrówki, mrówki, mrówki wszędzie...

Są wszędzie ! Na ubraniach, na jedzeniu, na podłodze, na meblach... prawdziwa plaga. Stają sie coraz bardziej bezczelne, dzisiaj ukradły mi nawet kawałeczek jabłka jak gotowałam obiad. Jeden z nich pożytek, że jeśli nie zbiorę okruszków chleba wieczorem po kolacji, to rano i tak mam wysprzątaną kuchnię... żeby jeszcze naczynia zmywały J