Już od wielu dni mieliśmy zaplanowaną wizytę w lokalnym biurze Lufthansy, ale ciągle coś nam wypadało. W końcu doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie to załatwić w czwartek (pierwszy dzień weekendu). Już wczoraj wieczorem poinformowaliśmy naszego taksówkarza, że około 11:00 będziemy jechać do centrum. Rano Piotr z nim ustalił, że jak tylko Pyza się zbudzi, zadzwonimy po niego. I wtedy się zaczęło. Po 11-tej Piotr zadzwonił, niestety nasz taksówkarz poinformował nas, że ma właśnie samochód w warsztacie i będzie do dyspozycji najszybciej o 12-tej. Powiedziałam, że o 12-tej to nas nie interesuje, bo jest "prayer time" (modlitwa) i biuro będzie zamknięte. W takim razie przed południem pójdziemy z dziećmi na basen, a do biura pojedziemy wieczorem. Na to taksówkarza natychmiast zareagował, że będzie za 15 minut. Trochę nas to zdziwiło, ale niech mu będzie. O 11:15 wyszliśmy posłusznie przed dom, wszyscy gotowi, torba z przekąskami i wodą spakowana, wózek złożony i czekamy, czekam, czekamy... Doszłam do wniosku, że żeby dzieciaki się nie nudziły, przejdziemy się spacerkiem do pierwszej wewnętrznej bramy. Doszliśmy tam, a taksówkarza nie ma, doszliśmy do drugiej bramy, a jego nadal nie ma. Słońce prażyło niemiłosiernie, dzieciaki zaczęły marudzić, ja jeszcze bardziej, więc zdecydowaliśmy wyjść przed compound, żeby nie marnować czasu na sprawdzanie samochodu na każdej bramie. Doszliśmy do ostatniej, zewnętrznej bramy i patrzymy, a ten wjeżdża, pomachaliśmy mu ręką, żeby nie wjeżdżał, bo szkoda czasu, żeby zawrócił i zabrał nas z zewnętrznego parkingu, ale ten pojechał dalej. Byliśmy w szoku, ale zrozumieliśmy, że "auto w warsztacie" to po prostu wymówka, bo w umówionym przez nas czasie, złapał dodatkowego klienta i pech chciał, że ten klient wracał do naszego compoundu, więc musiał go odwieźć pod same drzwi, dlatego nie reagował na nasze machanie. O 12:00 wrócił po nas. Gdyby mi nie zależało tak bardzo na zmianie daty biletów powrotnych, to bym po prostu zrezygnowała z tego kursu. Wsiedliśmy do taksówki i pytam o której dokładnie będzie teraz modlitwa. No i wyszło, że jak tylko nas dowiezie na miejsce, zacznie się "prayer time". Na co on od razu zaczął tłumaczyć, że zamykane są tylko instytucje rządowe, a nie biura. Na co odpowiedziałam, że biura też są zamykane, bo ostatnim razem nas wyprosili z biura na ten czas. Na co on bezczelnie odpowiedział, że to tylko 10 minut i możemy sobie poczekać w klimatyzowanym budynku. Myślałam, że mnie szlag trafi jak usłyszałam taką bezczelność. Do końca kursu nikt już się nie odezwał, a wysiadając nawet nie podziękowałam, tylko zabrałam dzieci i poszłam w kierunku budynku, w którym mieści się biuro Lufthansy. Doszliśmy do drzwi biura, a tam oczywiście zamknięte, a przed drzwiami kolejka... Otworzyli dopiero koło 12:40. Odczekaliśmy swoje i jak przyszła kolej na nas, podałam panu nazwisko , a pan stwierdził, że nie ma naszej rezerwacji. Piotr podał numer naszych rezerwacji i wtedy okazało się, że system nie działa bo dopiero się skończył "prayer time". Większej głupoty dawno nie słyszałam, nie wiedziałam czy śmiać się czy go ochrzanić, w końcu ustaliliśmy, że zostawimy numer telefonu a jak tylko system zacznie działać, on do nas zadzwoni. Poszliśmy sobie na lunch i czekaliśmy na telefon... Po posiłku doszliśmy do wniosku, że dłużej czekać nie będziemy i że wracamy do biura. Dzieciaki już wyraźnie znudzone zaczęły dokazywać, a mnie powoli zaczęły puszczać nerwy. Dotarliśmy do biura, tam już siedział inny pan (pan nr 2) i zapytaliśmy czy system działa, oczywiście system działał, ale po co dzwonić do klientów, jeszcze nie daj Boże będą chcieli coś w biletach zmieniać. Przedstawiliśmy całą sprawę od początku, więc pan (nr 2) coś usilnie sprawdzał, liczył, już prawie dym nad klawiatura widziałam, aż w końcu po 15 minutach pan powiedział, że możliwa jest zmiana, tylko trzeba poczekać aż pan nr 3 będzie wolny, on nam wtedy poda dokładną kwotę. Wszystko jasne pomyślałam, oni nie potrafią dokonywać zmian w biletach. Niestety przed panem nr 3 siedział wiekowy biznesmen, który siedział w tym biurze nawet podczas modlitwy, bo jak weszliśmy zaraz po otwarciu, on już tam był. W końcu staruszek wszystko zrozumiał, wszystko zapisał i poszedł. Podeszliśmy do pana nr 3 i znowu wytłumaczyliśmy co chcemy z biletami zrobić, pan zbladł, stuknął kilka razy w klawiaturę i poprosił z zaplecza pana nr 4. W ten oto sposób zostaliśmy przekazani kolejnemu tutejszemu "fachowcowi". Pan nr 4 stukał, szukał, myślał, znowu stukał w klawiaturę, znowu myślał i stwierdził, że z naszymi biletami nie można nic zrobić. Tego już było za dużo, co jak co ale w temacie biletów lotniczych nie dam się zagiąć i wyłożyłam temu panu bardzo grzecznie, że warunki taryfy nie mogą się zmienić w ciągu kilku tygodni i że pan z którym rozmawialiśmy kilka tygodni wcześniej dał nam dokładne wyliczenia i potwierdził, że mamy taką możliwość. Pan nr 4 bardzo się moją przemową zmartwił i zaczął dalej szukać, nagle obok niego pojawił się "specjalista" nr 5 (pech chciał, że był to ten sam, który kilka tygodni wcześniej nas obsługiwał). Podyskutowali coś po arabsku i pan nr 4 znowu zaczął myśleć i liczyć, w końcu mu wyszło że jednak można zmienić nasze bilety tylko trzeba trochę pokombinować (zrobić upgrade do wyższej taryfy, znaleźć miejsca w odpowiedniej klasie, obliczyć, nakleić stickerki i gotowe). Po kolejnych 15 minutach wszystko było obliczone i wyszło, że za samą zmianę musielibyśmy zapłacić ponad 1700 CAD (około 7000 PLN). To mnie już dobiło. Podziękowałam za włożony trud i poprosiłam już tylko o potwierdzenie naszej starej daty powrotu i zamówiłam miejsca w pierwszym rzędzie. Żebyście widzieli jaki ten facet był szczęśliwy, że nie musiał robić tej zmiany, on w tym szczęściu nawet zaproponował mi specjalne łóżeczko dla Pyzy, specjalny posiłek dla dzieci. Podziękowaliśmy za jakże miłą obsługę i z potwierdzeniem w ręku wyszliśmy. Piotr zadzwonił po naszego pyskatego taksówkarza, a ja czekając zaczęłam przeglądać wydruki i co się okazało, że pan "specjalista" nr 4 w całej swojej wdzięczności zarezerwował posiłek niemowlęcy ... ale dla mnie. Już nie miałam sił, żeby jechać na drugie piętro i prosić o zmianę. Podejrzewam, że jakby facet mnie tam znowu zobaczył, to by padł na zawał (a może się babsku jednak zachciało tych zmian ?). Odpuściłam sobie i pojechaliśmy do domu.
Na zdjęciu widać wszystkich tutejszych "specjalistów" z Lufthansy i Swiss'a, aż strach pomyśleć że mielibyśmy przejść prze obsługę ich wszystkich.
