w Kanadzie zaczęła się zima

Kiedy 2 lata temu przez kilka zimowych miesięcy musiałam codziennie (czasami nawet kilka razy dziennie) sama odśnieżać cały podjazd, przeklinałam kanadyjską zimę na czym świat stoi (mojego męża również, bo zostawił nas samych na ten trudny okres). W życiu bym wtedy nie pomyślała, że kiedyś zatęsknię za śniegiem, za odśnieżaniem, za mrozem i lodem. Dzisiaj wiele bym dała, żeby znowu być w Kanadzie  zimą.

szyneczka Mai :)

Tak jak obiecałam, umieszczam zdjęcia szynki domowej roboty. Maju - jesteś WIELKA !
Nie mam pojęcia jak ona to zrobiła, wiem tylko że wędziła to około roku.
Ślinka cieknie na sam widok, aż czuję zapach tego cudeńka. Maju - zostawcie trochę dla nas.

jakość tutejszych produktów

Zanim tutaj przyjechaliśmy, dużo czytałam o życiu w Arabii i często spotykałam się z opiniami, że życie tutaj jest dużo tańsze. Po części jest to prawda, ale nie do końca.
1) rzeczy w sklepach (odzież, zabawki) są faktycznie tańsze ale tańsze od tych samych rzeczy w Polsce, a nie w Kanadzie. W porównaniu z Kanadą ceny są podobne jeśli nie wyższe, ale...
2) Jeśli popatrzymy na jakość, to już jest duża różnica. Na przykład zabawki. Dokładnie te same zabawki, jakie tutaj można kupić w sklepach typu Toys"R"Us, w Kanadzie kupuję w Dollaramie ! To jest strasznie denerwujące. Bo za np strój pirata w Kanadzie zapłacę 1 dolara, a tutaj w przeliczeniu na CAD aż 15 !!! Dokładnie taki sam. Poza tym wybór jest dużo mniejszy.
3) To samo jest jeśli chodzi o ceny samochodów. Tutaj ceny aut są atrakcyjne dla Europejczyków, ale jeśli ktoś przyjechał z Ameryki Północnej, to już te ceny nie powalają.


Kiedyś chyba w "Wyborczej" czytałam artykuł o produktach sprowadzanych z Chin. Tam u producentów są podziały na 3 grupy docelowe, w zależności od kraju przeznaczenia. I tak najwyższej jakości produkty trafiają na rynki amerykańskie, kanadyjskie i japońskie, druga (gorsza) grupa to kraje Europy Zachodniej i trzecia grupa (najgorsza, do której trafiają same "śmieci") to była Europa Wschodnia, kraje afrykańskie, arabskie i azjatyckie (podejrzewam, że Dollarama skupuje właśnie takie badziewie). Wtedy nie bardzo chciało mi się w to wierzyć, a tu proszę...


Na szczęście jedzenie jest chyba troszkę lepszej jakości - chodzi mi o to, że jest zdrowsze. Jest mniej przetworzone. Zresztą oboje z Piotrem zauważyliśmy, że paski w spodniach możemy zapinać w innych miejscach :) Oczywiście mam na myśli jedzenie, które kupujemy w sklepach i z którego sami przygotowujemy posiłki, bo to które można kupić "na wynos", poza tym że jest na prawdę smaczne i tanie, to nie koniecznie służy zdrowiu (majonezy, frytki, sól --> soli, to oni używają chyba tonami).


O właśnie, jeśli już wspomniałam o zdrowym jedzeniu, to jeśli Maja się zgodzi (Maju daj znać czy mogę), to jutro albo pojutrze wkleję tutaj zdjęcia, które od niej dostałam, gdzie widać szynkę (wielką !!!) jej własnej produkcji. To jest na prawdę wspaniały widok !!! Wygląda jak prawdziwa szynka parmeńska !!! Jejku jak mi ślinka cieknie na samo wspomnienie tego widoku.

trasa do przedszkola

Jak kiedyś znajdę więcej wolnego czasu, postaram się opisać jak wygląda tutaj jazda samochodem. Na razie tylko przedstawiam, jak wygląda moje kursowanie po Ptysia do przedszkola. 

Na zdjęciu po lewej, widać jak niewielka jest odległość w linii prostej między naszym apartamentem a Ptysia przedszkolem (kolor czerwony). Na zdjęciu po prawej widać jaką trasę muszę pokonać taksówką (na żółto) i na piechotę (kolor zielony).

pyszne lody

Nie, nie bójcie się, nie podam kolejnego przepisu :) Tym razem chciałam napisać o fenomenalnie pysznych lodach, którymi wczoraj przed południem się obżeraliśmy, bo inaczej tego już nie można nazwać. Nawet Piotruś, który jest znanym pożeraczem lodów (i który potrafi zjeść naprawdę WIELKIE porcje tego smakołyku), wczoraj skapitulował. W centrum handlowym natknęliśmy się na punkt, w którym sprzedają lody z Nowej Zelandii. Ludzie ! Jakie to jest pyszne ! Piotrek wciągnął 2 duże Shake'i i kilka porcji lodów (ile nie wiem, bo na początku robiłam zakupy spożywcze i jak dołączyłam do mojej rodzinki, oni już byli w trakcie odkrywania nowych smaków, a Piotruś sam się przecież nie przyzna). Ja załapałam się na Shake'a chyba z owocami leśnymi i lodami, ale na prawdę nie wiem jakie lody wybrał dla mnie Piotruś... zresztą nie ważne i tak to było "niebo w gębie". Mam nadzieję, że dzisiaj z okazji Świąt też tam pójdziemy, bo o niczym innym myśleć nie mogę.
A jeśli tego bloga czyta, ktoś kto jest lub będzie w Rijadzie, to to stoisko znajdzie na pewno w Centrum Granada i prawdopodobnie w wielu innych centrach handlowych. Zresztą tutaj jest wiele "markowych" firm zajmujących się gastronomią: Krispy Kreme, Starbucks, Costa Caffee, Cinnabon, o takich potentatach jak McDonald's, Burger King już nie wspomnę. Ich punkty, restauracje są w każdym centrum handlowym i prawie na każdym rogu.

cisza

To jest to, co najbardziej lubię w Wigilii. Cisza. Jak już minie ten cały zgiełk przygotowań, obżarstwa, rozpakowywania prezentów i ich testowania. Jak już cała rodzina pójdzie spać, jak już pomyję wszystkie naczynia, posprzątam papiery, kartony, zabawki, ubrania. Pogaszę zbędne światła. Wtedy mam czas tylko dla siebie. Nareszcie mogę usiąść w spokoju z książką w ręce i herbatką na stoliku, przy włączonej choince... Ale fajnie - to są najfajniejsze chwile podczas świąt. 
Teraz zmykam, bo książka czeka :)
Jak mawiał Jack "Lucky" Aubrey, ścigając statki wrogiej bandery: "There's not a moment to lose" :)
A na zdjęciu widać własnie naszą choinkę... hm... nawet nie wygląda tak tragicznie jak się światło zgasi ;)
Ha ! Mój kochany mężuś, po przeczytaniu tego posta powiedział:
"- ja też nie wyglądam tak tragicznie jak się światło zgasi".

nasza arabsko-hinduska wigilja

Już wyobrażam sobie co pomyśli teraz moja mama gdy to przeczyta. Niestety każdy robi taką wigilię na jaką go stać i jakie ma możliwości. Przyznaję się bez bicia: nie było karpia, nie było makiełek ani sernika, piernika, ni makowca. Nie było barszczu, kapusty z grzybami ani żadnego innego polskiego przysmaku. Zrobiliśmy sobie wigilię taką, jaką mogliśmy zrobić, mając do dyspozycji produkty lokalne. Nie mieliśmy nawet 12 potraw, ale za to mieliśmy spokój, nie było nerwowej bieganiny, krzyków i kłótni, które często towarzyszą wigilii. Mój najwspanialszy mąż na świecie w trosce o moje serducho, wymyślił że zamiast stać przy garach 2 tygodnie wcześniej, zamiast zabijać się w bieganiu po sklepach i szukaniu czegoś co może przypominać polską kiszoną kapustę czy mak, zrobimy potrawy proste i z produktów łatwo dostępnych. W końcu nie o jedzenie i prezenty tu chodzi, a o samą atmosferę świąt. I tak na naszym stole pojawił się kurczak tandoori, kurczak po afgańsku, baranina, ryż biryani i hinduskie chlebki chapati. Nie było tego dużo, ale wszyscy się najedliśmy (Ptysiek jak zwykle zjadł 2 łyżeczki i zaczął jęczeć, że już nie może, a Pyza gdyby mogła pochłonęłaby wszystko co było w zasięgu jej wzroku). A na deser była pyszna, arabska chałwa z pistacjami.

ŻYCZENIA ŚWIĄTECZNE

W ten dzień wigilijny,

z daleka, lecz z głębi serca,

składamy najgorętsze życzenia:

dużo zdrowia, 

szczęścia,

pogody ducha 
i nadziei na lepszy Nowy Rok.

Agnieszka, Piotr, Ptyś i Pyza

mamy choinkę !!!

Sama w to uwierzyć nie mogę, ale udało mi się. Dzisiaj "spod lady" kupiłam w naszym osiedlowym sklepiku choinkę i coś co ma wyglądać jak bombki i nawet lampki. Lampki oczywiście są z wtyczką europejską i dostosowaną do 220V, ale co tam. Kilka przełączników, jakiś konwerter i choinka jest i nawet świeci. W życiu takiego brzydactwa nie widzieliście, ja zresztą też nie - do dzisiaj. Na pudełku od lampek było napisane, że mają migać w rytmie "Jingle Bells" ... hm... może i migają jak sobie sama zaśpiewam. Łańcuchy, które widzicie na zdjęciu, dostaliśmy od Allyson i John'a. A na drugim zdjęciu, moja ukochana choinka, która czeka na nas w naszym kochanym domu, daleko, daleko stąd (zdjęcie zrobiłam 2 lata temu i jakimś cudem się jeszcze uchowało).

a teraz będzie o dzieciach

Kilka dni temu, gdy Pyza spała, bawiłam się z Ptysiem jego zamkiem z Playmobile. Gdy zaczęłam udawać, że moi rycerze napadają na jego rycerzy, Ptysiek odezwał się oburzony:
- Mama ! To będzie w następnym odcinku ! Teraz moi pobiją Twoich.
*******
Ptysiu robiąc z nami zakupy, zawsze próbuje naciągnąć nas na jakąś zabawkę. Często mu odmawiamy, tłumacząc, że zabawki są po prostu drogie. Dzisiaj coś mu strzeliło do głowy i pyta:
- Mamuś, a ja jestem drogi ? Ile ktoś musi zapłacić, żeby mnie kupić ?
Na to mu odpowiedziałam, że on i Pyza są najdrożsi na świecie i nie ma takich pieniędzy, za które ktoś mógłby go od nas kupić. Ptysiu pomyślał i mówi:
- To ktoś by musiał mieć tyle, tyle, tyle (i tak przez kilkanaście sekund pokazywał na paluszkach "tyle") pieniążków, żeby mnie kupić ?
Pobiegł do Piotra i mówi:
- Tata, ja jestem bardzo drogi, Pyza jest bardzo droga, mama też jest droga ale nie tak bardzo... a Ty jesteś na "wyprzedaży".

mrówkom mówimy - DOŚĆ !

Niech te zdjęcia przemówią za siebie.

Chciałam dać Pyzie kawałek jabłuszka do pochrupania. Ledwo odłożyłam drugą połówkę na bok i zabrałam się za obieranie ze skórki pierwszej części, a po niespełna minucie odłożona połówka wyglądała tak jak to widać na zdjęciu pierwszym .

Na drugim zdjęciu widać Ptysia śniadanie po 10 minutach od odłożenia widelca.

Na początku myśleliśmy, że jakoś będziemy przymykać oko na te mrówki, w końcu to też stworzenia boże. Jednak one zaczynają robić się coraz bardziej bezczelne. Łażą po wszystkim, nawet w tej chwili mam z 5-6 sztuk na monitorze komputera, włażą nawet do nosa jak śpimy (skąd wiem ? często je wyciągam Pyzie ściągarką razem z katarem).

Wynoszą coraz większe kawałki jedzenia (dla chętnych mogę umieścić tutaj filmik, na którym widać jak one to robią - ale to już może być hardcore). Dlatego dzisiaj kupiliśmy pułapkę z preparatem hormonalnym, który same wniosą do mrowiska i nakarmią nim królową. Musimy je zacząć tępić, przecież nie możemy czekać aż zaczną nam wynosić z domu garnki z obiadem.

tradycyjny strój Saudyjczyka

Dużo już pisałam o kobiecym stroju, a teraz może o tym co noszą tutejsi mężczyźni. Zaczynając od góry:

kufeya - mała czapeczka noszona na czubku głowy, zapobiegająca zsuwaniu się  ghutragh albo shumagh. W innych krajach arabskich noszona jest samodzielnie.

ghutra - kwadratowy, bawełniany materiał, złożony w poprzek, uzyskuje się kształt trójkąta. Ghutre nosi się najczęściej na kufeye albo bez niej. Ghutra najczęściej jest koloru białego.

shumagh - tak samo jak ghutra noszony jest na głowie z tym, że utkany jest z biało-czerwonych włokien.

igal -  noszony na shumaghu albo ghutrze, podwójny zwój wyglądający jak sznurek. Ma on zapobiegać zsuwaniu się chusty, jednak sama widziałam pana, który ciągle sobie te "sznurki" poprawiał, więc nie bardzo wiem co on właściwie ma trzymać. 

thawb - chyba najważniejsza część stroju Saudyjczyka. Bawełniana lub wełniana koszulaa sięgająca kostek, najczęściej w kolorze białym (noszonym latem), czarnym, granatowym, brązowym lub pisakowym (noszonym zimą). Kołnierzyki są albo okrągłe albo trójkatne, rękawy ciasno przylegające, albo luźne (wtedy z obowiązkowymi zapinkami).

bisht albo mishlah - ozdobny płaszcz zrobiony z bawełny albo wełny owczej lub wielbłądziej, najczęściej w kolorze czarnym, brązowym, szarym lub kremowym. Bisht najczęściej posiada jeszcze złotą lamówkę. Płaszcz ten nosi się na specjalne okazje jak np. śluby.

madas - tradycyjne sandały wykonane ze skóry.

wielkie poszukiwania butów

Dzisiaj mieliśmy dzień pod znakiem centrum handlowego. Piotruś musiał szybko kupić jakieś buty, w których mógłby iść do pracy, więc cały dzisiejszy dzień poświęciliśmy na szukanie dla niego odpowiedniego rozmiaru. Obeszliśmy wiele sklepów i wszędzie największy rozmiar jaki mieli to 45. Nasz nowy taksówkarz obwiózł nas po kilku sklepach, ale i tak na koniec zdecydowałam, żebyśmy poszli do pobliskiej Galerii Riyadh ( http://www.riyadhgallery.com/en/?p=album ), może tam w jednym miejscu będzie więcej sklepów i może akurat uda nam się trafić chociaż jedną parę w rozmiarze kajaka.

No i miałam rację, na pierwszy ogień poszedł sklep Sketchers'a i BINGO ! Była jedna para czarnych, skórzanych półbutów w rozmiarze "powiększone" 46 ! Cud jakiś ! Co prawda szukaliśmy 47, ale jakoś upchaliśmy Piotrka nogę do tej  "większej" 46-tki. YESSSSS !

Przy okazji trafiliśmy na czas modlitwy, więc szybciutko kupiliśmy kawę, sernik i sok pomarańczowy i rozsiedliśmy się wygodnie w jednym z "ogródków", nad strumyczkiem, wśród zwierzątek (a tak przy okazji, to Saudyjczycy są mało konsekwentni, skoro w islamie jest zakaz tworzenia podobizn istot żywych, a na parterze Galerii Rijadh pełno jest wypychanych zwierząt i ptaków).

ryż Biryani

Ok - obiecuję, ten przepis będzie ostatnim przepisem na tym blogu w najbliższych 2-3 tygodniach (zamiast blogu robi się książka kucharska ;). No dobrze ale obiecałam wczoraj przepis na potrawę z dużą ilością ryżu, mięcha i warzyw. Oto przepis:


Składniki:
1 cały kurczak pokrojony na 8 części
4 filiżanki ryżu
2 duże cebule pokrojone w krążki
czosnek
3 goździki
1/4 filiżanki oleju
2 świeże pomidory pokrojone w plasterki
4 kostki rosołowe maggi (jeśli oczywiście ktoś lubi taką chemię)
1 łyżeczka pieprzu
2 łyżki curry (i teraz zależy jakie curry dodacie -łagodne czy ostre i czy wogóle lubicie tą przyprawę, oryginalny przepis podaje łyżki jako miarę, ja na początek proponowałabym zastąpić to 1 łyżeczką)
2 laski cynamonu
4 nasiona cardamonu (oczywiście obranego)
1 łyżka siekanej kolendry
2 listki laurowe
sól do smaku


Przygotowanie:
1. Zrumienić cebulkę, dodać czosnek. 
2. Kurczaka, pomidory i wszystkie przyprawy wrzucić do cebulki i czosnku.
3. Dusić na małym ogniu, aż kurczak będzie gotowy.
4. Jak kurczak będzie gotowy, przełożyć do naczynia np żaroodpornego i wstawić do piekarnika na 20 minut (żeby skórka się spiekła)
5. Ugotować ryż i gdy będzie już w połowie gotowy przełożyć do garnka z pomidorami i przyprawami (dokończyć gotowanie)
6. serwować na dużym półmisku z mięsem u góry.


Zamiast kurczaka można dodać baraninę albo w wersji wegetariańskiej - brokuły, kalafior, bakłażan czy kabaczek.

ghorabie - syryjskie ciasteczka

Ghorabie można opisać jednym słowem - SUPER.
SUPER słodkie
SUPER smaczne
SUPER proste i SUPER szybkie do zrobienia.




Skład:
1 filiżanka roztopionego masła
2 filiżanki mąki
2 filiżanki cukru pudru
blanszowane migdały


Wykonanie:
1. Składniki wymieszać, aż ciasto będzie jednolite
2. Uformować "pierścionki" albo krążki albo jaki chcecie kształt (byle drobny)
3. Piec w temperaturze 250 F aż ciastka będą upieczone ale nie brązowe (na zdjęciu po lewej są ghorabie brązowe, bo są z dodatkiem czekolady).


Prawda, że proste ?

Kabseh - propozycja na obiad

Kabseh to jedno z ulubionych dań Saudyjczyków, nie jest zbyt trudne w przygotowaniu, choć czasochłonne. A oto przepis (Maju, jak zwykle dla Ciebie):


Składniki:


2 filiżanki ryżu długoziarnistego (np. Uncle Ben's)
1,5 filiżanki pokrojonych i obranych ze skórki pomidorów
2 filiżanki cebuli pokrojonej w drobną kostkę
0,5 filiżanki rodzynek nasączonych 1/3 filiżanki wody
0,5 filiżanki siekanych migdałów
0,5 filiżanki orzeszków pini
0,5 filiżanki orzechów pistacjowych (bez skorupek)
1,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka mielonego kardamonu
1 łyżeczka mielonej kolendry
10 goździków
0,5 łyżeczki gałki muszkatołowej
0,5 łyżeczki ziela angielskiego mielonego
0,25 łyżeczki pieprzu mielonego
0,25 łyżeczki cynamonu
4 filiżanki rosołu albo bulionu
6 łyżek masła
2 łyżki oliwy


Bulion:
2 piersi z kurczaka albo 2 udka i 2 skrzydełka
6 filiżanek wody
0,5 filiżanki siekanej cebuli
2 listki laurowe
2 laski cynamonu
1 łyżeczka soli


Przygotowanie całego dania:


1. Do dużego garnka włożyć wszystkie składniki na bulion i gotować przez około 1,5 godziny (lepiej na zimną wodę włożyć kurczaka, poczekać aż się woda zagotuje i dopiero wtedy dołożyć resztę składników).
2. W dużej misce wypłukać ryż i po odsączeniu z wody zmieszać z przyprawami (bez orzechów, rodzynek, migdałów, pomidorów i cebuli - tylko przyprawy)
3. W innym dużym garnku 2 łyżki oliwy i 1 łyżkę masła podgrzać, zeszklić cebulę i dodać pomidory. Całość dusić po przykryciem około 10 minut.
4. Do garnka z pomidorami dodać ryż z przyprawami i 4 filiżanki rosołu, wymieszać i dodać 3 łyżki masła. Zagotować i zmniejszyć ogień. Tak dusić pod przykryciem przez 45 minut.
5. W małym garnuszku rozpuścić pozostałe 2 łyżki masła i podprażyć na nim orzechy i rodzynki aż zbrązowieją (orzechy). Odstawić do przybrania.
6. W między czasie przygotować kurczaka (jeśli są skrzydełka i udka, to brać z kości i skóry, jeśli piersi to pokroić)
7. Ryż przemieszać widelcem i odstawić na 10 minut.
8. Ryż z przyprawami wyłożyć na duży talerz, na górze położyć mięso, a na to wszystko orzechy z migdałami i rodzynkami.
9. Podawać z jogurtem naturalnym i sałatą.


Smacznego !


A jutro jeśli mi czas pozwoli podam przepis na podobne danie (też będzie dużo ryżu, warzyw i mięcho) - Kabsa !

zimno, zimnoooooo

Teraz na pewno nie jedna osoba się uśmiechnie i pomyśli: "Zwariowała, na pustyni zimno ?". Niestety tak. Zwłaszcza wieczorami i w nocy. Wczoraj rano, jak odprowadzałam Ptysia do przedszkola nawet tego nie czułam. Dzieci były w jesiennych kurtkach, ja w samej abai, ale niosąc na rękach Pyzę, na plecach dwa plecaki i ciągnąc Ptyśka za rękę, to nawet przy trzaskającym, kanadyjskim mrozie nic bym nie czuła. Dopiero jak doczłapałam się do domu, zauważyłam że Pyza ma zimne rączki (sprawdziłam plecki, były ciepłe, więc nie zmarzła na szczęście). Spojrzałam na temperaturę i wtedy zrobiło mi się na prawdę zimno: +6 stopni. Szybko na bluzę z długim rękawem wciągnęłam bluzę dresową, na nogi ciepłe skarpety, a Pyza musiała zaakceptować rajtuzy pod spodniami. 
Teraz na noc musimy na kołdry kłaść dodatkowo wszystkie koce, które mamy w domu - tutaj nie ma grzejników !!!!! Ostatnio próbowałam uruchomić w sypialni klimatyzator na funkcji grzania, ale poleciała tona kurzu, smród spalenizny (wiem, wiem. to normalne jak się pierwszy raz włącza grzejniki, ale ten smród był potworny), zrobiło się siwo w pokoju, więc z obawy żeby mi się alarm przeciwpożarowy nie włączył, wolałam to ustrojstwo wyłączyć... przynajmniej do czasu aż Piotruś nie wróci z pracy. Poza tym huk klimatyzacji, nawet ustawionej na najlżejsze grzanie był tak potworny, że zagłuszał nawet płacz wystraszonej Pyzy. Doszłam do wniosku, że w takich warunkach nie ma mowy o spaniu w ciepłym pomieszczeniu. Niestety jak widać w najbliższym czasie czeka nas kolejny rajd po rijadzkich centrach handlowych, tym razem w poszukiwaniu grzejnika olejowego (oczywiście z odpowiednia wtyczką).


Ach - jak sobie przypomnę nasz kominek w domu... aż mi się cieplej robi na samą myśl.

dlaczego mężczyźni w Arabi Saudyjskiej są tacy grubi

To będzie nawiązanie do ostatniego posta :)
Dzisiaj natknęłam się na taki oto blog http://canadianinriyadh.blogspot.com/ a w nim na bardzo ciekawą notkę, spróbuję ją przetłumaczyć, ale z góry przepraszam za ewentualne niedociągnięcia językowe (wersja skrócona).


"Więc tak to się dzieje. Mężczyzna X przyjeżdża do Arabii Saudyjskiej na rok na kontrakt. Po wielu przejściach w końcu się osiedla na miejscu. Nie może przekonać swojej ukochanej, żeby z nim przyjechała albo tej ukochanej po prostu nie ma. Pod koniec roku jego spodnie zmniejszyły się o kilka rozmiarów, a pasek od spodni zapina na ostatnia dziurkę. W końcu Pan X staje na wadze i zauważa, że przytył 15 funtów. Dlaczego ? Dlaczego on teraz jest taki gruby ?


1. Miasto nie jest przystosowane do spacerów. Nie ma transportu publicznego, nie ma miejsc zielonych dostosowanych do spacerowania. Ogólnie nie ma miejsca, żeby spacerować gdziekolwiek o jakiejkolwiek porze.
2. Dostaje frytki do każdego posiłku.
3. Mężczyzna pracuje cały dzień i ciągle je. Problematyczne, z powodu punktu #2, a poza tym nie ma kobiety, która mówiłaby mu, żeby pamiętał o przeżuwaniu posiłku i o oddychaniu między kęsami ;) Jest jeszcze gorzej, jeśli mężczyzna wychodzi jeść z innymi mężczyznami, którzy oceniają jakim jest facetem po wielkości posiłku
4. Różnice kulturowe wzmagają stres. Stres się "zajada". Problematyczne tym bardziej, że - patrzcie punkt 2.
5. Mało rozrywek innych niż zakupy i jedzenie.
6. Mężczyzna czuje się samotny i pracuje ciężko, więc czemu nie ma pocieszyć się kawałkiem ciastka, albo całym ciastem, albo trzema ciastami ? kto go powstrzyma ?
7. Majonez.
8. Lody.
9. Nie ma tu nikogo, komu mógłby zaimponować (swoim wyglądem).
10. Nie ma motywacji, żeby być szczupłym. Kolega A, B i C są grubsi niż on, więc przy tych nowych standardach, on nie wypada aż tak źle.
Więc cóż... chodźmy na hot-dog'a :)

mamool zwany "pychotką"

 Mamool to arabskie ciasteczka, którymi tym razem ja się opycham (jak później będę płakać, że znowu przytyłam, to mi pokażcie tego maila). Ciasteczka te są nadziewane zmielonymi pistacjami, orzechami włoskimi albo daktylami. Powinno się używać specjalnych, drewnianych foremek, których kształt  będzie mówił, jakie nadzienie jest w środku. A oto przepis (Maju, jak zwykle specjalnie dla Ciebie):

Ciasto:

6 filiżanek kaszy manny

1 filiżanka maki pszennej

3 filiżanki rozpuszczonego masła (ajć !)

1 filiżanka wody różanej albo woda z kwiatu pomorańczy

Nadzienie:

2 filiżanki zmielonych orzechów włoskich

2 filiżanki zmielonych orzechów pistacjowych

2 filiżanki zmielonych daktyli (bez pestek ;) )

3 filiżanki cukru

3 łyżki wody różanej

1,5 łyżki wody z kwiatów pomarańczy

3 filiżanki cukru pudru

Wykonanie:

1. wymieszać mannę z mąką w głębokiej misce

2. dodać roztopione masło i mieszać aż dobrze się połączą

3. dodać wodę różaną i z kwiatu pomarańczy i mieszać tak długo, aż ciasto będzie jednolite

4. odstawić ciasto na godzinę

5. zrobić nadzienie dodając 1 filiżankę cukru do każdego z rodzajów orzechów lub daktyli i po 1/3 części wody różanej i z kwiatów pomarańczy

6. nabierać na dłoń ciasto wielkości 1 łyżeczki i zanieść w dłoni, a następnie wyłożyć dokładnie drewnianą foremkę obsypaną mąką, zostawiając miejsce na nadzienie

7. włożyć nadzienie do ciasta i "zakryć" wszystko kawałkiem ciasta, tak żeby nadzienie nie wychodziło

8. przygotowane i wyjęte z foremek ciasteczka ułożyć na blasze i piec w piekarniku (200F) aż zbrązowieją

9. wyjąć z piekarnika, wystudzić i obsypać cukrem pudrem

teraz rozumiem dlaczego ludzie potrafią pokochać życie tutaj

Dzisiaj byliśmy z wizytą u John'a i Alice w compoundzie Arabian Homes. To bardzo sympatyczni Brytyjczycy, którzy w Arabii Saudyjskiej mieszkają od 3 lat, a na bliskim wschodzie ponad 30. Dzięki tej wizycie mieliśmy możliwość obejrzenia innego compoundu i jesteśmy w szoku. Cena za wynajem willi jest dokładnie taka sama jak w naszym compoundzie, ale Arabian Homes jest dużo ładniejszy, ma dużo więcej atrakcji dla mieszkańców, ma restaurację, a same mieszkania w są dużo ładniej wyposażone. 

Samych zajęć dla dzieci jest organizowanych kilka w ciągu tygodnia, od taekwondo dla 4-latków po zajęcia z baletu dla 3-letnich księżniczek w dużej sali fitness z lustrami. Jest przedszkole, jest możliwość zamówienia opiekunki do dziecka. W willach są kontakty dostosowane do różnych wtyczek i te kontakty są rozmieszczone w całym domu. W pokojach na dole nie ma dywanów, tylko kafelki. 

W każdy poniedziałek organizowane są dla kobiet "coffee morning", na które przychodzą kobiety z małymi dziećmi. Jest też osoba, coś jak animator czasu wolnego, która jest odpowiedzialna za organizowanie wycieczek po Rijadzie i okolicach dla rodzin z dziećmi. Podobno Amanda (tak chyba ma na imię) potrafi załatwić wejście do miejsc, do których zwykłych mieszkańców się nie wpuszcza.

Naprawdę oboje z Piotrem jesteśmy zauroczeni tym osiedlem i jego możliwościami. Gdybyśmy mogli mieszkać tam... Wyobrażacie sobie, że nawet Ptysiek czuł się tam tak swobodnie, że w końcu puścił moją rękę i biegał jak oszalały po wszystkich zakamarkach.

przychodzi baba do lekarza

Czyli teraz będzie o mnie :) Moje biedne zatoki dały mi w ostatnich dniach tak popalić, że dzisiaj popołudniu zdecydowaliśmy się pojechać do lekarza. Oczywiście dzisiaj jest czwartek, pierwszy dzień weekendu, więc wybraliśmy szpital. Poprosiliśmy Hamzę, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Hamza podwiózł nas do Dr Ahmed Abanamy Hospital. Weszliśmy do środka i pierwszy szok: olbrzymie przestrzenie, wszystko wykładane marmurami, skórzane sofy. Podeszliśmy do recepcji i drugi szok: chudzielec w białej koszuli do ziemi z arafatka na głowie sam zaprowadził nas na oddział laryngologii. Podchodzimy do rejestracji na laryngologii, a tam trzeci szok: pan nas informuje, że nasza ubezpieczalnia nie działa w ich szpitalu i musimy zapłacić, a obok stoi informacja, że szpital akceptuje wszystkie ubezpieczalnie z listy, a na liście jak byk jest wymieniona nasza ubezpieczalnia. Pokazałam to Piotrowi i on się pyta kobiety (facet w sukience się zdematerializował) dlaczego nasza karta nie działa skoro tu jest wymieniona, że jest akceptowana. Jedyna odpowiedź była: yes, yes. No to stwierdziliśmy, że wolimy dać zarobić Hamzie więcej i niech nas zawiezie do "naszego" Dr Suleiman Habib Hospital.

Pojechaliśmy. Weszliśmy na E.N.T. (laryngologie), a tam pustki przy recepcji. Zarejestrowaliśmy się i od razu od rejestracji zabrały mnie dwie Filipinki na badania. Po badaniach ogólnych musiałam czekać aż 10 minut (skandal ! ;) ) w poczekalni dla kobiet, aż poproszono mnie do gabinetu. Tam starsza pani dr Ahmed coś tam, zbadała dokładanie moje zatoki i dała skierowanie na CT (skan głowy). Zeszliśmy na dół do radiologii, a tam znowu pustki. Ledwo posadziłam moje cztery litery na krześle, a przyszedł bardzo miły pan i kazał wejść do sali, gdzie wykonuje się skany. Po 5 minutach wyszłam i nawet nie zdążyłam podejść do rejestracji, a ten sam miły pan poinformował nas, żebyśmy poszli do pani doktor, bo tam już czekają na nas wyniki. No dobra - pomyślałam, to nie jest możliwe, żeby wszystko szło tak szybko. Na pewno coś skopali. Przecież w Kanadzie na skan głowy dla Ptysia czekaliśmy około 1 roku !! a na wizytę u logopedy czekamy już ponad rok i mamy szanse dostać się do niego za następne 1,5 roku. Ok - z radiologii poszliśmy z powrotem na laryngologię, a tam już uśmiechnięte Filipinki zapraszają nas do ... gabinetu pani doktor. Weszliśmy, a tam pani doktor już w komputerze oglądała sobie moje "zdjęcia". Wszystko nam pokazała na komputerze i wytłumaczyła, że zainfekowane są kompletnie wszystkie zatoki po kolei, stąd zwroty i bóle głowy. I teraz kolejny szok dzisiaj: pani doktor zaproponowała antybiotyk, który będzie bezpieczny dla Pyzy (w Kanadzie jak musiałam brać antybiotyk, to powiedziano krótko: albo antybiotyk albo karmienie).

Jeszcze nie otrząsnęłam się po wizycie w szpitalu, a tu w aptece kolejna niespodzianka: wszystkie leki mam za darmo (pokrywa ubezpieczalnia, tak jak i badania i skan głowy) i na dodatek znalazłam MÓJ ULUBIONY DEZODORANT, który sprowadzała specjalnie z Polski do Kanady. Tego było już za dużo.

wypad do centrum

Dzisiaj w okolicach południa, zaraz po pierwszej drzemce Pyzy wyskoczyliśmy na krótki spacerek po centrum. Na pierwszy ogień poszedł budynek Al-Mamlaka czyli Kingdom Centre ze SkyBridge na samej górze (większości ludziom z zachodu kojarzy się ze zwykłym otwieraczem do butelek). Na dole jest ogromne Centrum Handlowe: http://www.kingdomcentre.com.sa/ (jakże mogłoby być inaczej ;) z kilkoma wielkimi szklanymi windami. Samo centrum handlowe rozmieszczone jest na 4 poziomach, z czego najwyższy poziom jest przeznaczony tylko dla kobiet. W budynku prócz centrum handlowego znajduje się centrum finansowe, luksusowy hotel (chyba sieci Four Season) i cała masa innych drobniejszych instytucji. Budynek w sumie ma 99 pięter i właśnie na 99-tym piętrze znajduje się SkyBridge jako taras widokowy.

SkyBridge od środka. I tu ciekawostka, wszędzie oczywiście stały tabliczki z "zakazem fotografowania".

Dalej pojechaliśmy do Al-Faisaliyah Center, drugiego co wysokości budynku w Rijadzie (267 metrów). Tam również znajduje się centrum handlowe w dolnych kondygnacjach, hotel, a na 44-tym piętrze jest taras widokowy.

Sam budynek zaprojektowany został przez jedną z brytyjskich firm architektonicznych.

Niestety czas leciał nieubłaganie i nadeszła pora popołudniowej drzemki Pyzy i Ptysia, więc zamiast zwiedzać dalej, musieliśmy wrócić do domu :(

o robieniu zdjęć

Niestety nie jest to tak łatwe jak myślałam. Robienie zdjęć w Arabii Saudyjskiej jest dość kłopotliwe. W większości miejsc jest ono zabronione (informują o tym tabliczki - nawet w centrach handlowych), jest również zabronione robienie zdjęć ludziom. Gdzieś nawet czytałam, że można za to trafić na 3 lata do więzienia (chociaż mam nadzieję, że to już jakieś odosobnione przypadki). Możliwe, że wynika to z przekonań religijnych, w islamie zakazane jest robienie podobizn żywych stworzeń, więc prawdopodobnie fotografowanie jest pod ten zakaz podciągnięte. Podobno jeszcze kilka lat temu nie można było kupić tutaj telefonu komórkowego z wbudowanym aparatem, właśnie dlatego, żeby nie robić zdjęć "z ukrycia". Dlatego wybaczcie mi, jeśli na blogu zdjęć mieszkańców KAS i ciekawych miejsc będzie niewiele.

pierwsza wizyta w przedszkolu

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego przedszkola. Myślałam, że jest to zwykłe przedszkole "domowe" z kilkoma maluchami, a tu okazało się, że jest to duża instytucja działająca w oparciu o program Montessori z trzema grupami nauczania podzielonymi według wieku. Ptysiek będzie chodził do najstarszej grupy 3,5-5,5 lat. Będzie miał zajęcia podobne do tych, które mają dzieci w zerówce, czyli matematyka, nauka języków (4 razy w tygodniu będzie miał kontakt z francuskim !!!!), muzyka itp. Na razie mamy problem z transportem Ptysia, ciągle zastanawiamy się jak go tam zawozić i przywozić.
W każdym bądź razie zajęcia zaczyna w tą sobotę i już nie może się doczekać. 

o tutejszym jedzeniu

Jedzenie w Arabii Saudyjskiej jest bardzo tanie i niesamowicie dobre, z wyjątkiem "wędlin". Ostatnio przestaliśmy "wędliny" kupować, bo strasznie śmierdzą i nie da się tego jeść. Pisząc "wędliny" mam na myśli kurczaka albo indyka przerobione na coś w rodzaju konserwy albo parówki/kiełbaski, które można kupić tylko mrożone. Innych rzeczy nie tykaliśmy, bo już nawet w sklepie wyglądały dość podejrzanie.
Za to sery tutaj to poezja, co prawda nie dostanę tutaj ukochanego sera OKA, ale samej fety mają kilka (jeśli nie kilkanaście) rodzajów. Do tego ogromny wybór serów twardych (wiele holenderskich i francuskich - pychotka) i cała masa arabskich jak syryjski shalal (na zdjęciu).
Jeśli chodzi o jedzenie w restauracjach, to za równowartość 25 CAD można kupić posiłek dla 4-ch dorosłych osób, który starczy na 2-3 dni. Niestety nie dotarliśmy jeszcze do typowej kuchni arabskiej, bo za każdym razem wcześniej zwiedzie nas albo kuchnia włoska z pysznym stromboli, albo typowo angielska z niesamowitymi pieczonymi ziemniakami faszerowanymi różnego rodzaju sałatkami i konserwowanymi warzywami, albo kantońska albo hinduska... Do tej pory wszystko co tutaj próbowaliśmy było fenomenalnie dobre i świeże.
No właśnie, zastanawiam się jak to jest, że każdy produkt, który tutaj kupiliśmy w zwykłym hipermarkecie jest tak świeży (data produkcji to zazwyczaj 2-4 tygodnie wcześniej niż my to kupujemy). I nie ma znaczenia czy jest to produkowane tutaj na miejscu czy w Holandii czy w Stanach. W Montrealu w polskich sklepach (i nie tylko) ciężko znaleźć produkt, który jest nie przeterminowany, jak ta sławna herbata, której data spożycia upłynęła 3 lata wcześniej.
Ale wracając do tematu tutejszego jedzenia, przynajmniej tego, które można kupić w normalnych sklepach. Nie mogę nie wspomnieć o sokach. To jest po prostu mistrzostwo świata. Nasza lodówka do połowy zapełniona jest butelkami z sokami, które zaczęły zastępować nam część posiłków. Piotr bez opamiętania pije sok z truskawek, ja z kolei ciągle sięgam po mój ulubiony sok z jabłek guavy (w smaku podobny do jabłka, gruszki i pigwy). Bardzo smaczne są też soki z mango w różnych odmianach. Wszystkie te soki smakują jakby były świeżo wyciskane i mają duże kawałki owoców. W życiu czegoś tak dobrego nie piłam.

o śmietniku który mówi i przedszkolu

 Ptysiek zachowuje się coraz gorzej, jest z nim teraz dużo więcej kłopotów niż zazwyczaj, ale to wina tego, że się po prostu nudzi w domu. Staram się wymyślać maksymalnie dużo atrakcji i dla niego i dla Pyzy, ale nie zawsze starcza mi na wszystko sił. Jutro o 10 rano jesteśmy umówieni z przedszkolanką w compoundzie EID, 2-3 minuty jazdy samochodem od nas na wstępną rozmowę. Podobno ma 1 miejsce dla 4-latka, ale jakoś nie bardzo mogę sobie wyobrazić, jak to wszystko będzie wyglądać. Na dodatek dzisiaj Piotr powiedział, że poinformowano go w pracy, żebym sama z dziećmi nigdzie nie wychodziła poza compound, bo jest po prostu bardzo niebezpiecznie. Nawet do przedszkola trzeba jeździć taksówką. Załamka. Mam nadzieję, że to wszystko jest mówione na wyrost i jeśli dogadamy się z przedszkolanką, będę mogła chodzić pieszo po Ptyśka do przedszkola, które notabene otwarte jest w godzinach 8:30-12:30.

Dzisiaj popołudniu poszliśmy do Centrum Handlowego na obiad. No i Ptysiek zwariował na punkcie kosza na śmieci, na koniec chciał ojcu wyrwać jeszcze talerz z niedokończonym posiłkiem, żeby tylko jeszcze raz pójść wyrzucić śmieci. A co takiego niezwykłego jest w tutejszych koszach ? Wystarczy lekko popchnąć klapkę, a one się same otwierają i mówią "thank you". Coś pięknego.

No i oczywiście dzień zakończyliśmy na placu zabaw. Dzieciaki z Piotrkiem przejechały się olbrzymią karuzelą. To była pierwsza przejażdżka Pyzy, więc piszczała z zachwytu. Ptysiek zaliczył jeszcze pływanie łódką z silniczkiem po stawie, jazdę wozem straży pożarnej i można było wracać do domu.

arabskie słodkości

A to specjalnie dla Mai - arabskie słodycze. Nie wymienię tutaj dokładnie co się na tym talerzu znajduje ale kilka z nich mogę rozszyfrować:
- paluszki - to te wąskie, długie prostokąciki
- baklava z orzechami pistacjowymi
- baklava z orzechami włoskimi
- gniazdka z pistacjami
- burma (to te ciemne)
Większość to ciastka z ciasta półfrancuskiego z nadzieniem orzechowym, zalane miodem. Piotrek pomimo szczerych chęci, nie był w stanie wszystkiego zjeść, więc część schowałam do lodówki. Jeśli jest ktoś chętny, to zapraszam.

mój dylemat

Zaczynam się zastanawiać czy dla dzieci nie byłoby lepiej, gdybyśmy wrócili do Kanady. O życiu w compoundzie pisałam wcześniej, ale to nie tylko o to chodzi. Najbardziej martwi mnie ich zdrowie. Wszystko wskazuje na to, że również Pyza jest astmatykiem, a tutaj nie ma warunków do życia z tą chorobą. Wszystkiemu winne są wykładziny. To jest po prostu koszmar. 

Niedawno żona Trevora odkryła "tajemnice" - dlaczego przy pierwszym po wprowadzeniu się odkurzaniu, odkurzacz trzeba opróżniać kilkakrotnie. (okazało się, że ona również odkurzając sam salon musiała opróżniać kontener na kurz 2 razy, bo się zapychał). Otóż "Bangladesz" wogóle nie odkurza tych wykładzin ! Jeśli wprowadza się nowy lokator, oni tylko myją dywan, żeby wyglądał w pierwszej chwili na świeży. To jest po prostu masakra !

Zaczęłam nawet zastanawiać się nad zmianą apartamentu, ale tutaj wszędzie, w każdym mieszkaniu są wykładziny (zasyfione do granic możliwości). Jeśli okaże się, że Pyza i Ptysiek nie mogą tutaj funkcjonować bez baterii lekarstw na astmę, to nie ma sensu tutaj siedzieć. Zdrowie mojej rodziny jest dla mnie najważniejsze. Trzeba będzie jeszcze przekonać Piotra do powrotu, a to będzie najtrudniejsze.

o życiu w compoundzie Granada

Uffff... dzieci zasnęły, mąż padł jeszcze przed nimi, obok stoi kubek z aromatyczną herbatą, więc mogę spokojnie zasiąść do komputera i napisać co mi dzisiaj leży na sercu.
Mieszkamy tutaj już 4-ty tydzień, więc chyba mogę spróbować opisać życie w compoundzie. Jeszcze przed wyjazdem dużo czytałam o tym, jak żyje się "za murem". To była jedna z tych rzeczy, których najbardziej się obawiałam, a o której czytałam w samych superlatywach.
Może zacznę od tego, że compound compoundowi nie równy. Wszystko zależy od tego czego najbardziej oczekujemy po miejscu zamieszkania:
- czy mamy dzieci, sami się nimi zajmujemy i zależy nam na placach zabaw i zieleni ?
- czy mamy dzieci, ale chcemy, żeby chodziły do przedszkola i zależy nam na zorganizowanej opiece nad nimi ?
- czy zależy nam bardziej na restauracjach ?
- a może na rozrywce typu możliwość uprawiania sportu, zakupy ?
My od razu byliśmy zdecydowani, że dziećmi zajmuję się ja, więc zależało nam na placu zabaw. Pod tym względem nie możemy narzekać: w Granadzie jest 6 basenów (w tym 1 kryty i 1 ze sztuczną falą), 4 place zabaw, mały, arabski sklepik w którym można zrobić podstawowe zakupy spożywcze (dla niewybrednych). Czyli wszystko czego potrzebujemy ale... Granada jest jednym z tańszych compoundów. Najbardziej "zielonym", najbardziej przyjaznym rodzinom z dziećmi (olbrzymie apartamenty i place zabaw) ale bez jakiegokolwiek zaplecza typu przedszkole, opiekunki do dzieci na godziny, czy chociażby organizowane wycieczki dla rodzin. Dlatego mieszkańcami tutaj przeważnie są: Filipińczycy, Filipińczycy i jeszcze raz Filipińczycy, trochę Hindusów, Bangladesz, Pakistan i inne nacje arabskie. Jest kilka Czeszek, kilka rodzin z RPA i może jeszcze kilka rodzin europejskich i amerykańskich (ale to wszystko są "starzy" mieszkańcy jeszcze sprzed zamachów terrorystycznych, w których w tym compoundzie zginęło około 40 osób kilka lat temu).
Łatwo się domyślić, że w większości są to ludzie słabo wykształceni, wręcz prości, którzy głównie zajmują się podstawowymi pracami w pobliskim szpitalu.
Na dobrą sprawę prócz kilku osób, nie bardzo mamy tutaj do kogo się odezwać. Rozmawialiśmy ostatnio z Trevorem, jego żoną i ich znajomymi właśnie o życiu w Granadzie. Oni również nie są zachwyceni "sąsiedztwem", nie żeby byli jakimiś rasistami. Ani oni ani my nie mamy nic przeciwko znajomością z Filipińczykami czy Arabami, ale my nie mamy o czym z tamtymi ludźmi rozmawiać. Żona Trevora (podobnie jak ja) jest zdołowana życiem tutaj, ona również nie jest osobą która łatwo zawiera nowe znajomości, ale samotność tutaj jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Zastanawialiśmy się z Piotrem nawet nad zamianą compoundu, ale dostać jakiekolwiek miejsce w Rijadzie graniczy z cudem. Trevor i jego znajomi poszli zobaczyć leżący obok Granady compound EID. Niestety poza tym, że lista oczekujących tam jest kosmicznie długa, apartamenty są maleńkie (nam by to akurat nie przeszkadzało), to nie ma tam żadnej zieleni ani placu zabaw dla dzieci - więc jak dla nas to EID odpada. Jest też compound w dzielnicy dyplomatycznej, ale ten akurat jest bardziej narażony na ataki, poza tym tam prócz restauracji, nie ma nic i apartamenty podobno jeszcze mniejsze niż w EID.
Tak więc nie pozostaje nam nic innego, jak zostać tutaj, chociaż jest ciężko. Kilka dni temu do apartamentu na przeciwko nas wprowadziła się jakaś nowa rodzina - chyba Hindusi. Muszą mieć strasznie dużo dzieci ( tak na oko od 10 do 20 lat), bo za każdym razem jak gdziekolwiek wychodzą, to z apartamentu wysypuje się dziki tłum ludzi (ponad 15-cioro) i zachowują się jak zwyczajne bydło. Drą się na całą ulicę, jeden krzyczy przez drugiego, przepychają się - za pierwszym razem myślałam, że jest jakaś rozruba na ulicy i zabrałam dzieci z dala od okna, w razie jakby coś się działo.
Normalnie tragedia.


Tak więc wygląda życie w compoundzie Granada.

znowu u lekarza - odsłona trzecia

Zaczynam się chyba robić nudna pisząc, że saudyjska służba zdrowia jest najlepsza na świecie. byliśmy dzisiaj z Pyzą w szpitalu (tym samym co ostatnio Dr Suleimanna Al Habib'a) i już przy wejściu mieliśmy miłą niespodziankę, bo pani w recepcji przyjmując naszą kartę medyczną powiedziała, że strasznie przeprasza ale na zwrot wpłaconej za pierwszym razem kwoty musimy poczekać... kilka minut. My nawet nie myśleliśmy, żeby prosić o jakikolwiek zwrot ! Dalej było tak jak za pierwszym razem: kilka minut oczekiwania na mierzenie i warzenie (dzieci znowu musiałam siłą odrywać od placu zabaw, co skończyło się wielkim płaczem u Pyzy, która nagle ozdrowiała), później czekaliśmy aż około 20 minut na wizytę u lekarza, ale to tylko dlatego, że jest piątek czyli coś jak niedziela w Polsce i przyjmował tylko jeden lekarz. No i znowu trafiliśmy na świetnego specjalistę, facet przyleciał do Arabii 2 tygodnie przed nami chyba z Wielkiej Brytanii, mówił nawet że zna dużo polskich lekarzy pracujących w Anglii. Zbadał Pyzę i Ptysia i wyszło, że Pyza ma ściśnięte oskrzela (jak przy początkach astmy), zapalenie ucha i gardła. Ptysiek natomiast zapalenia gardła. Oboje dostali antybiotyk, a Pyza dodatkowo pompę z lekiem na rozszerzenie oskrzeli. Ptysiek natomiast musi znowu zacząć brać leki na astmę (pompę i tabletki). Później poszliśmy do sali gdzie Niunię podłączyli pod maseczkę tlenową z lekarstwem i po 10 minutach widać było znaczną poprawę. Jestem w szoku, bo dopóki nie przyjechaliśmy tutaj, nigdy nie widziałam, żeby lekarstwo tak szybko działało (to samo było przy zastrzyku antyalergicznym dla Pyzy w tym samym szpitalu).
Po wyjściu ze szpitala poszliśmy do apteki i tam kolejna niespodzianka, leki dla dzieci są w pełni opłacane przez państwo.
Jestem strasznie szczęśliwa, że to co tak groźnie wyglądało w nocy i nad ranem, po pierwszym podaniu leków prawie zniknęło - dzieciaki szaleją jakby zapomniały, że są chore, a ja mam chwilę, żeby po raz kolejny zachwycać się tutejszym systemem opieki zdrowotnej.

dzisiaj będzie krótki post

Zaraz jedziemy z Pyzą do szpitala. Niestety musimy czekać aż skończy się czas modlitwy i dopiero wtedy będziemy mogli jechać. Pyza nadal gorączkuje, ma płytki, krótki, świszczący oddech, widać że bidulka źle się czuje. Dlatego możliwe jest, że najbliższy post napiszę dopiero za kilka dni, jak opanujemy sytuację.
Możliwe, że zaszkodziło jej zbyt szybkie odstawienie antybiotyku (ale musieliśmy to zrobić, bo z godziny na godzinę alergia była coraz mocniejsza), może osłabiony organizm zaatakował inny wirus albo co gorsza jakaś bakteria ?
Jedziemy....

dzień w centrum handlowym

Wczoraj zrobiliśmy sobie "dzień w centrum handlowym", chcieliśmy po prostu przejść się i zobaczyć jak wygląda inny mall. Pojechaliśmy taksówką do Sahara Mall ( http://www.saharamall.com.sa/ins.htm ) rano, gdy jeszcze nie było dużego ruchu na ulicach. I powiem Wam szczerze, że byliśmy zachwyceni. W centrum handlowym byliśmy prawie sami, wypiliśmy spokojnie kawę, zjedliśmy cynamonowe zwijańce i odkryliśmy... olbrzymi plac zabaw, a raczej park rozrywki z olbrzymimi karuzelami, rollercoaster'em, placem z samochodami typu go-cart, a to wszystko otoczone niezliczonymi zatoczkami z miejscami do jedzenia i oczywiście całą masą punktów gastronomicznych. Chyba nie muszę pisać, że Ptysiek oszalał ? Ponieważ najpierw zaplanowaliśmy zjeść lunch, a dopiero później oglądać park rozrywki, Piotruś kupił jedzenie. Niestety musiał wszystko zjeść sam,  bo i Ptysiek i Pyza nie byli w stanie usiedzieć spokojnie na miejscu, więc zabrałam ich na krótki spacer po parku rozrywki, żeby przynajmniej Piotr zjadł w spokoju. Jak Piotruś skończył posiłek - wtedy się zaczęło. Kupił Ptyśkowi kartę, dzięki której nasz Duży Chłopiec sam mógł sobie wybierać atrakcje i płacić za nie. To było szaleństwo. Ptysiek dostał oczopląsu, nie wiedział z której atrakcji ma w danej chwili korzystać. Szczerze się przyznam, że Piotrek też dostał lekkiego świra i w chwili gdy zaproponował Ptyśkowi przejażdżkę rollercoaster'em powiedziałam: STOP ! Tu już trochę trzeba było obu panom wyznaczyć granice. Czasami się zastanawiam, który z nich jest większym dzieckiem. W końcu nadeszła godzina drzemki maluchów i trzeba było zbierać się do domu. Jednak i Ptysiek i Pyza byli tak podekscytowani wczorajszym porankiem, że musiałam z nimi długo walczyć, żeby choć chwilę pospali i co ? Spali łacznie może 20 minut i pierwsze co usłyszałam, jak się zbudzili było: Mama, na plac zabaw. Piotrowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać, sam zadzwonił po taksówkę i w ten oto sposób całe późne popołudnie i wieczór znowu spędziliśmy w centrum handlowym. Pod koniec byłam tak otumaniona tym hałasem i migającymi światłami, że marzyłam tylko o powrocie do apartamentu.
Na koniec napisze jeszcze tylko jak ciężko jest kobiecie znaleźć miejsce w takim centrum, żeby nakarmić małe dziecko. Tutaj nie ma czegoś takiego jak "pokoje dla matki z dzieckiem". Jeśli chce się nakarmić niemowlaka (mówię o karmieniu naturalnym), trzeba pójść:
- do łazienki - co może przyprawić o mdłości, bo większość toalet, to zwykła dziura w podłodze, która przeważnie jest strasznie zasikana, więc samo wejście grozi zmoczeniem butów, abaii i skarpetek
- do "tailor's room" czyli czegoś w rodzaju przymierzalni dla kobiet (tutaj nie wolno mierzyć ubrań w sklepach, trzeba strój kupić, pójść do "przymierzalni", przymierzyć i jeśli nie pasuje to oddać). Ale w tailor's room przeważnie jest tłum osób mierzących albo... modlących się na tych ich dywanikach, więc wcisnąć się tam, graniczy z cudem.
Wczoraj miałam szczęście bo za drugim podejściem udało mi się wcisnąć do przymierzalni, usiąść w kąciku na ziemi i po prostu nakarmić Pyzę. Oczywiście od razu pojawiły się inne kobiety, jedna zaczęła się modlić, inna przymierzała jakąś kieckę, a trzecia ciągle mi zaglądała przez ramię, żeby zobaczyć blond Pyzę. Myślałam, że dostanę rozstroju nerwowego przez te 3 minuty. Ktoś może powiedzieć, że łatwiej byłoby wziąść dla Pyzy gotowy słoiczek z jedzeniem i nakarmić (w tej wyjątkowej sytuacji) gotowym obiadkiem. Otóż problem polega na tym, że w tym dzikim kraju nie ma czegoś takiego jak obiadki w słoiczkach dla niemowląt. Jest kilka słoiczków z przetartymi owocami (do kupienia tylko w aptekach) i to jest wszystko ! W Kanadzie narzekałam, że jest mały wybór słoiczków dla dzieci w porównaniu z bogactwem tego typu produktów w Polsce, ale teraz z perspektywy czasu Kanada wydaje mi się rajem pod tym względem. Rety ile bym dała za kilka słoiczków obiadowych HEINZ'a. 

Historia Trevor'a

Trevor jest czterdziestoparoletnim białym mężczyzną pochodzącym z Republiki Południowej Afryki. Jest mężem i ojcem pięciorga chłopców. Mieszka niedaleko nas w compoundzie Granada i pracuje razem z Piotrem w jednej firmie. Jest to bardzo pogodny, miły i uczynny człowiek, na którego patrząc, nie domyślilibyście się przez co przeszedł.
Do Arabii Saudyjskiej trafił z Kataru, dokąd uciekł ze swojego kraju po tym jak banda czarnoskórych mieszkańców RPA próbowała zabić jego i jego rodzinę. A było to tak:
Pewnego dnia, kiedy nikogo z jego rodziny nie było w domu, a spośród osób pracujących u niego była tylko niania, zostali wpuszczeniu 4 mężczyźni, którzy ukryli się pod materacami łóżek. Czekali tam kilka godzin, aż wszyscy wrócą do domu i zajmą się swoimi sprawami. Po wieczornej modlitwie (Trevor jest muzułmaninem) nagle spod materacy wyszła cała czwórka i zaczęli do wszystkich strzelać. Doszło do szamotaniny w wyniku której Trevor z raną postrzałową i kłutą trafił do szpitala i gdzie spędził następne 6 miesięcy. Na szczęście nic poważniejszego nie stało się ani jego żonie, ani dzieciom.
Przez następny rok nie mógł spać, bo bał się, że w każdej chwili sytuacja może się  powtórzyć. Dopiero po ucieczce (w rodzinnym RPA zostawili wszystko co mieli) do Kataru, zaczęli wracać do normalności.
Najprawdopodobniej bandytów do ich domu wpuściła niania, której od dnia napadu nie można było znaleźć. 
Zresztą tutaj w compoundzie jest wiele rodzin z tego kraju, nawet z jednymi rozmawialiśmy ostatnio i oni też byli "uciekinierami", mówili że tam co kilka minut jest gwałcona kobieta, a 60%  kobiet w tym kraju przeżyła gwałt albo go w przyszłości przeżyje. Nawet prezydent był o ten czyn oskarżony i nadal jest prezydentem.

odkurzacz

Już pierwszego dnia jak przyjechaliśmy, jak zobaczyłam wykładzinę w naszym apartamencie, zemdliło mnie. Ale pomyślałam, że to może dlatego, że sama jestem wrogiem dywanów, wykładzin itd. Wykładzina nie była zaplamiona, ani podarta... ona poprostu ... była. Cały czas jak widziałam maluchy bawiące sie na ziemi dostawałam podświadomie wysypki ze wstrętu. Dlatego szybko z Piotrusiem położyliśmy w salonie na ziemi duży koc, żeby tam się dzieci bawiły. Ale każdy kto ma dzieciaki, wie że to jest nie do upilnowania, żeby maluchy bawiły się tylko w jednym miejscu. Więc i Pyza i Ptyś zasuwały po cały apartamencie na czworaka, a my po pierwszych dniach odpuściliśmy sobie mycie ich rączek co 3 minuty.

Wczoraj po wielu dniach poszukiwań udało się Piotrusiowi kupić odkurzacz z odpowiednią końcówką. Nie jest to jakieś super urządzenie, zwykły (chyba amerykański) odkurzacz. Szczęśliwa zaczęłam odkurzać okruszki z dywanu w części jadalnej i po chwili oniemiałam. Po odkurzeniu tylko połowy nie zasłoniętej meblami części salonu (salon wielkości „na oko” 60-70 m2) w odkurzaczu miałam 2 litry piachu i kurzu ! Jak znajdę trochę czasu, zrobię zdjęcie pojemnika na kurz w tym odkurzaczu, żebyście mieli obraz ile tego było.

Wiedziałam, że w krajach arabskich jest syf – ale czegoś takiego się nie spodziewałam. Byłam w takim szoku, że zapomniałam zrobić zdjęcia.

Odkurzacz kupiliśmy tylko, żeby od czasu do czasu odkurzyć okruszki z dywanu, ale teraz wiem, że to urządzenie będzie czymś więcej. 

elektryczny absurd

A teraz będzie hardcore ;)
Oto jakie mamy gniazdka w apartamencie:




takie (nasze amerykańskie 110 V)

 

i takie - 220 V

a nawet takie (nie pytajcie mnie co to jest):










A wtyczki w urządzeniach elektrycznych, które kupuje się w normalnych sklepach są:

takie (to chyba brytyjskie 220 V)

albo takie (tak jak w Polsce 220V):














Wtyczki, które pasowałyby do naszych kontaktów są w urządzeniach, które można kupić tylko w kilku sklepach w Rijadzie i są one oczywiście odpowienio (około 2 razy) droższe niż w normalnym sklepie, a wybór prawie żaden.

Komentarz pozostawiam Wam.