o życiu w compoundzie Granada

Uffff... dzieci zasnęły, mąż padł jeszcze przed nimi, obok stoi kubek z aromatyczną herbatą, więc mogę spokojnie zasiąść do komputera i napisać co mi dzisiaj leży na sercu.
Mieszkamy tutaj już 4-ty tydzień, więc chyba mogę spróbować opisać życie w compoundzie. Jeszcze przed wyjazdem dużo czytałam o tym, jak żyje się "za murem". To była jedna z tych rzeczy, których najbardziej się obawiałam, a o której czytałam w samych superlatywach.
Może zacznę od tego, że compound compoundowi nie równy. Wszystko zależy od tego czego najbardziej oczekujemy po miejscu zamieszkania:
- czy mamy dzieci, sami się nimi zajmujemy i zależy nam na placach zabaw i zieleni ?
- czy mamy dzieci, ale chcemy, żeby chodziły do przedszkola i zależy nam na zorganizowanej opiece nad nimi ?
- czy zależy nam bardziej na restauracjach ?
- a może na rozrywce typu możliwość uprawiania sportu, zakupy ?
My od razu byliśmy zdecydowani, że dziećmi zajmuję się ja, więc zależało nam na placu zabaw. Pod tym względem nie możemy narzekać: w Granadzie jest 6 basenów (w tym 1 kryty i 1 ze sztuczną falą), 4 place zabaw, mały, arabski sklepik w którym można zrobić podstawowe zakupy spożywcze (dla niewybrednych). Czyli wszystko czego potrzebujemy ale... Granada jest jednym z tańszych compoundów. Najbardziej "zielonym", najbardziej przyjaznym rodzinom z dziećmi (olbrzymie apartamenty i place zabaw) ale bez jakiegokolwiek zaplecza typu przedszkole, opiekunki do dzieci na godziny, czy chociażby organizowane wycieczki dla rodzin. Dlatego mieszkańcami tutaj przeważnie są: Filipińczycy, Filipińczycy i jeszcze raz Filipińczycy, trochę Hindusów, Bangladesz, Pakistan i inne nacje arabskie. Jest kilka Czeszek, kilka rodzin z RPA i może jeszcze kilka rodzin europejskich i amerykańskich (ale to wszystko są "starzy" mieszkańcy jeszcze sprzed zamachów terrorystycznych, w których w tym compoundzie zginęło około 40 osób kilka lat temu).
Łatwo się domyślić, że w większości są to ludzie słabo wykształceni, wręcz prości, którzy głównie zajmują się podstawowymi pracami w pobliskim szpitalu.
Na dobrą sprawę prócz kilku osób, nie bardzo mamy tutaj do kogo się odezwać. Rozmawialiśmy ostatnio z Trevorem, jego żoną i ich znajomymi właśnie o życiu w Granadzie. Oni również nie są zachwyceni "sąsiedztwem", nie żeby byli jakimiś rasistami. Ani oni ani my nie mamy nic przeciwko znajomością z Filipińczykami czy Arabami, ale my nie mamy o czym z tamtymi ludźmi rozmawiać. Żona Trevora (podobnie jak ja) jest zdołowana życiem tutaj, ona również nie jest osobą która łatwo zawiera nowe znajomości, ale samotność tutaj jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Zastanawialiśmy się z Piotrem nawet nad zamianą compoundu, ale dostać jakiekolwiek miejsce w Rijadzie graniczy z cudem. Trevor i jego znajomi poszli zobaczyć leżący obok Granady compound EID. Niestety poza tym, że lista oczekujących tam jest kosmicznie długa, apartamenty są maleńkie (nam by to akurat nie przeszkadzało), to nie ma tam żadnej zieleni ani placu zabaw dla dzieci - więc jak dla nas to EID odpada. Jest też compound w dzielnicy dyplomatycznej, ale ten akurat jest bardziej narażony na ataki, poza tym tam prócz restauracji, nie ma nic i apartamenty podobno jeszcze mniejsze niż w EID.
Tak więc nie pozostaje nam nic innego, jak zostać tutaj, chociaż jest ciężko. Kilka dni temu do apartamentu na przeciwko nas wprowadziła się jakaś nowa rodzina - chyba Hindusi. Muszą mieć strasznie dużo dzieci ( tak na oko od 10 do 20 lat), bo za każdym razem jak gdziekolwiek wychodzą, to z apartamentu wysypuje się dziki tłum ludzi (ponad 15-cioro) i zachowują się jak zwyczajne bydło. Drą się na całą ulicę, jeden krzyczy przez drugiego, przepychają się - za pierwszym razem myślałam, że jest jakaś rozruba na ulicy i zabrałam dzieci z dala od okna, w razie jakby coś się działo.
Normalnie tragedia.


Tak więc wygląda życie w compoundzie Granada.