długa droga do domu

Na reszcie w domu ! Aż trudno mi opisać jak bardzo szczęśliwa tutaj jestem. W Rijadzie miałam wrażenie, że jestem stuletnią, grubą, nieszczęśliwą i sfrustrowaną kobietą. Jak tylko przekroczyłam wczoraj próg naszego prawdziwego domu, poczułam jakby mi ktoś nagle odjął 70 lat, jakbym zrzuciła 100 kg i jakby to był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu.

Ale miało być o podróży do domu....

No więc 01.04. o 22-ej z minutami opuściliśmy nasz wstrętny, brudny, śmierdzący, cały w piachu i kurzu apartament. Przyjechał nasz pyskaty taksówkarz i jego kolega i tak dwoma samochodami dotarliśmy na lotnisko King Khalid Airport w Rijadzie. Przed lotniskiem kłębił się tłum podróżujących, "walizkowych", kierowców i cała masa innych ludzi. Jeden z walizkowych zapakował nasze bagaże na wózek i przeprowadził nas przez tłumy podróżnych, security aż do stanowiska odpraw. Sama odprawa trwała dość długo, nawet "pyskaty" zdążył odstawić taksówkę na parking i odnaleźć nas przy check-inie Lufthansy. W końcu udało się i skierowaliśmy się do kolejnego stanowiska security. Tam Ptyś i Piotr z bagażami podręcznymi, wózkiem i fotelikiem samochodowym na kółkach przeszli przez bramkę normalnie, a ja z Pyzą zostałam skierowana do pomieszczeń dla Pań, gdzie bardzo miła, gruba Arabka w mundurze (one mają w mundurach spódnice do samej ziemi !!!) sprawdziła czy czegoś nie przemycamy i puściła nas dalej. To jest standardowa procedura, nie żebym wyglądała na jakąś terrorystkę (a tym bardziej Pyza). Na samym lotnisku czekaliśmy około 2 godzin, aż w końcu około 2-ej w nocy wsiedliśmy na pokład samolotu Lufthansy lecącego do Frankfurtu. Dzieciaki były potwornie zmęczone i szybko padły, chociaż nie tak szybko jak Piotr, który chrapał zanim jeszcze samolot wystartował. Sam samolot był nowiuteńki - Airbus A340-600, czyli łazienki były na dolnym pokładzie, co mi się strasznie podobało. Niestety w samolocie był komplet pasażerów, więc siedzieliśmy ściśnięci jak sardynki w puszce w środkowym rzędzie. Mając Pyzę na rękach i Ptyśka wciśniętego pod prawą pachę, nie miałam jak się ruszyć żeby ich nie zbudzić, więc przez prawie 6 godzin lot-u co chwila dostawałam skurczy poszczególnych mięśni, nawet tych, których nie podejrzewałam o istnienie u siebie ;). W między czasie stewardesy zaserwowały "pyszne" germańskie śniadanko. Rety - co to było ! Miałam do wyboru naleśniki albo omlet, naleśników nie zaryzykowałam naiwnie myśląc, że przecież omletu nie można schrzanić. Dostałam słoną pulpę z czymś w rodzaju zdechłego szczypiorku w środku. Na szczęście i godzinie 7:20 wylądowaliśmy w cywilizacji ;) Szybko przeszliśmy pod bramkę B42, spod której odlatywał samolot Air Canad'y do Montrealu i już o 10:45 wystartowaliśmy w kierunku domu :) Trochę się stresowałam, bo okazało się na lotnisku w Rijadzie, że samolot jest overbooked (czyli sprzedano więcej biletów niż miejsc) i jesteśmy znowu rozsadzeni po różnych rzędach, ale kanadyjskie stewardesy okazały się jak zwykle super uprzejme i nie dość, że posadziły nas wszystkich razem, to jeszcze osobę, która siedziała z nami w rzędzie przesadziły w inne miejsce, żebyśmy mieli dla siebie więcej przestrzeni. Pyza znowu zmęczona oczekiwaniem na samolot szybciutko padła mi na rękach, ale Ptysiek całą drogę się trzymał, aż zasnął dopiero 30 minut przed lądowaniem. Podczas tego lotu bardzo zaskoczyły mnie posiłki, które zaserwowała nam AirCanada. Przede wszystkim Pyza dostała ogromny worek z 4 wielkimi słoiczkami z jedzeniem dla niemowląt, pieluchami, talerzykami, łyżeczkami itd. Ptysiek dostał specjalny posiłek dla dzieci - pieczone ziemniaczki z kurczakiem i pysznym szpinakiem (całe liście nie miksowana pulpa) w białym sosie. Nie za słone. Do tego czekoladki i mus waniliowo-czekoladowy Piotr zdecydował się też na kurczaka (chyba myślał, że też się załapie na takie pyszności jak Ptysiek), ale zamiast pieczonych ziemniaków dostał puree ;) a zamiast musu ciasto, no i ku jego wielkiej rozpaczy nie dostał czekolady ;) Ja zamówiłam danie z rybą i byłam zachwycona. Ryba genialnie doprawiona w pysznym, białym sosie, do tego ryż i słodkie groszek. Pychotka. Zupełnie inne jedzenie, niż w Lufthansie. Po 3 godzinach od obiadu podano gorące kanapki, Piotr połakomił się na tą z baraniną i znowu nie był zadowolony, bo baranina waliła chemią :) Ja zamówiłam kanapkę z serkiem ricotta i szpinakiem, całkiem nie złą, tylko strasznie słoną. Przy okazji mój małżonek błysnął wiedzą i powiedział mi z dumą w głosie, że "Pustynia Błędowska jest jedyną prawdziwą pustynią w Europie", jak się później okazało, taka informacja była wydrukowana na pudełku od jego kanapki jako ciekawostka ;) Na szczęście całe 7,5 godziny lotu w końcu minęło i o 12:35 czasu wschodniego wylądowaliśmy w Montrealu. Z tego najbardziej ucieszył się Piotr, bo jak się okazało w całym samolocie tylko on jeden siedział na miejscu przy którym nie działał telewizor :) Bardzo sprawnie przeszliśmy przez kontrolę i wszystkie odprawy i w hali przylotów przywitała nas ciocia Krysia (siostra Piotra). Poszliśmy do jej auta, a tam niespodzianka. Krysia zapomniała wypakować rzeczy z bagażnika i musieliśmy wziąć spod lotniska dodatkowo taksówkę. Piotr wpakował bagaże na siedzenia w samochodzie Krysi, nas do limuzyny i pojechaliśmy do domu.
W domu czekała na nas niespodzianka - Krysia zmieniła nam pościel na łóżkach, posprzątała, zrobiła zakupy i na dodatek w lodówce zostawiła gotowy obiad. Piotra ulubioną pomidorową i Ptyśka ukochane pate-chinoise, a Maya przywiozła własnoręcznie pieczony domowy chleb. To było na prawdę wspaniałe co one zrobiły dla nas.

To wszystko wydarzyło się wczoraj. Teraz u nas jest świt. Dzieciaki po jednej nocnej pobudce, dostosowują się do tutejszego czasu i ładnie chrapią w pokoju Pyzy (TAK ! Pyza śpi sama w swoim łóżeczku !). Za oknem słychać świergot prawdziwych ptaków ! Niesamowicie głośny, nawet można wyróżnić z tego harmidru dzikie gęsi kanadyjskie, które zamieszkują jezioro nad którym mieszkamy. W domu unosi się zapach świeżo zmielonej kawy, którą kochany mężuś właśnie mi zaserwował.Jest cudownie !

p.s.
Na zdjęciu widać nasz dom, ale nie robiłam go wczoraj, to jest stare zdjęcie z zeszłej zimy.

dzień pod znakiem biletów lotniczych

Już od wielu dni mieliśmy zaplanowaną wizytę w lokalnym biurze Lufthansy, ale ciągle coś nam wypadało. W końcu doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie to załatwić w czwartek (pierwszy dzień weekendu). Już wczoraj wieczorem poinformowaliśmy naszego taksówkarza, że około 11:00 będziemy jechać do centrum. Rano Piotr z nim ustalił, że jak tylko Pyza się zbudzi, zadzwonimy po niego. I wtedy się zaczęło. Po 11-tej Piotr zadzwonił, niestety nasz taksówkarz poinformował nas, że ma właśnie samochód w warsztacie i będzie do dyspozycji najszybciej o 12-tej. Powiedziałam, że o 12-tej to nas nie interesuje, bo jest "prayer time" (modlitwa) i biuro będzie zamknięte. W takim razie przed południem pójdziemy z dziećmi na basen, a do biura pojedziemy wieczorem. Na to taksówkarza natychmiast zareagował, że będzie za 15 minut. Trochę nas to zdziwiło, ale niech mu będzie. O 11:15 wyszliśmy posłusznie przed dom, wszyscy gotowi, torba z przekąskami i wodą spakowana, wózek złożony i czekamy, czekam, czekamy... Doszłam do wniosku, że żeby dzieciaki się nie  nudziły, przejdziemy się spacerkiem do pierwszej wewnętrznej bramy. Doszliśmy tam, a taksówkarza nie ma, doszliśmy do drugiej bramy, a jego nadal nie ma. Słońce prażyło niemiłosiernie, dzieciaki zaczęły marudzić, ja jeszcze bardziej, więc zdecydowaliśmy wyjść przed compound, żeby nie marnować czasu na sprawdzanie samochodu na każdej bramie. Doszliśmy do ostatniej, zewnętrznej bramy i patrzymy, a ten wjeżdża, pomachaliśmy mu ręką, żeby nie wjeżdżał, bo szkoda czasu, żeby zawrócił i zabrał nas z zewnętrznego parkingu, ale ten pojechał dalej. Byliśmy  w szoku, ale zrozumieliśmy, że "auto w warsztacie" to po prostu wymówka, bo w umówionym przez nas czasie, złapał dodatkowego klienta i pech chciał, że ten klient wracał do naszego compoundu, więc musiał go odwieźć pod same drzwi, dlatego nie reagował na nasze machanie. O 12:00 wrócił po nas. Gdyby mi nie zależało tak bardzo na zmianie daty biletów powrotnych, to bym po prostu zrezygnowała z tego kursu. Wsiedliśmy do taksówki i pytam o której dokładnie będzie teraz modlitwa. No i wyszło,  że jak tylko nas dowiezie na miejsce, zacznie się "prayer time". Na co on od razu zaczął tłumaczyć, że zamykane są tylko instytucje rządowe, a nie biura. Na co odpowiedziałam, że biura też są zamykane, bo ostatnim razem nas wyprosili z biura na ten czas. Na co on bezczelnie odpowiedział, że to tylko 10 minut i możemy sobie poczekać w klimatyzowanym budynku. Myślałam, że mnie szlag trafi jak usłyszałam taką bezczelność. Do końca kursu nikt już się nie odezwał, a wysiadając nawet nie podziękowałam, tylko zabrałam dzieci i poszłam w kierunku budynku, w którym mieści się biuro Lufthansy. Doszliśmy do drzwi biura, a tam oczywiście zamknięte, a przed drzwiami kolejka... Otworzyli dopiero koło 12:40. Odczekaliśmy swoje i jak przyszła kolej na nas, podałam panu nazwisko , a pan stwierdził, że nie ma naszej rezerwacji. Piotr podał numer naszych rezerwacji i wtedy okazało się, że system nie działa bo dopiero się skończył "prayer time". Większej głupoty dawno nie słyszałam, nie wiedziałam czy śmiać się czy go ochrzanić, w końcu ustaliliśmy, że zostawimy numer telefonu a jak tylko system zacznie działać, on do nas zadzwoni. Poszliśmy sobie na lunch i czekaliśmy na telefon... Po posiłku doszliśmy do wniosku, że dłużej czekać nie będziemy i że wracamy do biura. Dzieciaki już wyraźnie znudzone zaczęły dokazywać, a mnie powoli zaczęły puszczać nerwy. Dotarliśmy do biura, tam już siedział inny pan (pan nr 2) i zapytaliśmy czy system działa, oczywiście system działał, ale po co dzwonić do klientów, jeszcze nie daj Boże będą chcieli coś w biletach zmieniać. Przedstawiliśmy całą sprawę od początku, więc pan (nr 2) coś usilnie sprawdzał, liczył, już prawie dym nad klawiatura widziałam, aż w końcu po 15 minutach pan powiedział, że możliwa jest zmiana, tylko trzeba poczekać aż pan nr 3 będzie wolny, on nam wtedy poda dokładną kwotę. Wszystko jasne pomyślałam, oni nie potrafią dokonywać zmian w biletach. Niestety przed panem nr 3 siedział wiekowy biznesmen, który siedział w tym biurze nawet podczas modlitwy, bo jak weszliśmy zaraz po otwarciu, on już tam był. W końcu staruszek wszystko zrozumiał, wszystko zapisał i poszedł. Podeszliśmy do pana nr 3 i znowu wytłumaczyliśmy co chcemy z biletami zrobić, pan zbladł, stuknął kilka razy w klawiaturę i poprosił z zaplecza pana nr 4. W ten oto sposób zostaliśmy przekazani kolejnemu tutejszemu "fachowcowi". Pan nr 4 stukał, szukał, myślał, znowu stukał w klawiaturę, znowu myślał i stwierdził, że z naszymi biletami nie można nic zrobić. Tego już było za dużo, co jak co ale w temacie biletów lotniczych nie dam się zagiąć i wyłożyłam temu panu bardzo grzecznie, że warunki taryfy nie mogą się zmienić w ciągu kilku tygodni i że pan z którym rozmawialiśmy kilka tygodni wcześniej dał nam dokładne wyliczenia i potwierdził, że mamy taką możliwość. Pan nr 4 bardzo się moją przemową zmartwił i zaczął dalej szukać, nagle obok niego pojawił się "specjalista" nr 5 (pech chciał, że był to ten sam, który kilka tygodni wcześniej nas obsługiwał). Podyskutowali coś po arabsku i pan nr 4 znowu zaczął myśleć i liczyć, w końcu mu wyszło że jednak można zmienić nasze bilety tylko trzeba trochę pokombinować (zrobić upgrade do wyższej taryfy, znaleźć miejsca w odpowiedniej klasie, obliczyć, nakleić stickerki i gotowe). Po kolejnych 15 minutach wszystko było obliczone i wyszło, że za samą zmianę musielibyśmy zapłacić ponad 1700 CAD (około 7000 PLN). To mnie już dobiło. Podziękowałam za włożony trud i poprosiłam już tylko o potwierdzenie naszej starej daty powrotu i zamówiłam miejsca w pierwszym rzędzie. Żebyście widzieli jaki ten facet był szczęśliwy, że nie musiał robić tej zmiany, on w tym szczęściu nawet zaproponował mi specjalne łóżeczko dla Pyzy, specjalny posiłek dla dzieci. Podziękowaliśmy za jakże miłą obsługę i z potwierdzeniem w ręku wyszliśmy. Piotr zadzwonił po naszego pyskatego taksówkarza, a ja czekając zaczęłam przeglądać wydruki i co się okazało, że pan "specjalista" nr 4 w całej swojej wdzięczności zarezerwował posiłek niemowlęcy ... ale dla mnie. Już nie miałam sił, żeby jechać na drugie piętro i prosić o zmianę. Podejrzewam, że jakby facet mnie tam znowu zobaczył, to by padł na zawał (a może się babsku jednak zachciało tych zmian ?). Odpuściłam sobie i pojechaliśmy do domu.

Na zdjęciu widać wszystkich tutejszych "specjalistów" z Lufthansy i Swiss'a, aż strach pomyśleć że mielibyśmy przejść prze obsługę ich wszystkich.

Muzeum Narodowe w Rijadzie - fotorelacja cz. 2

Niestety pomimo iż mieliśmy ze sobą dwa duże aparaty fotograficzne i 2 komórki, zrobił się straszny problem z robieniem zdjęć. W jednym aparacie wysiadła karta pamięci (nie wiem jak, ale wypadł bolec blokujący kartę), w drugim aparacie po kilku zdjęciach bez ostrzeżenia wysiadły baterie. Musieliśmy dokończyć fotografowanie zwykłymi aparatami komórkowymi, co było dość trudne ponieważ na dworze zapadł zmrok ;) Czyżby jakaś klątwa ? ;)
Dodam jeszcze tylko, że muzeum jest czynne codziennie 9:00 - 12:00 i 16:00 - 21:00, z wyjątkiem piątków, kiedy czynne jest tylko od 16:30 - 21:00. Kiedy mogą przychodzić same kobiety, albo kobiety z rodzinami, a kiedy tylko panowie, trzeba dowiadywać się w informacji. Za wstęp do muzeum zapłaciliśmy za 2 drosołych i 2 dzieci - 20 SAR czyli około 20 PLN (6-7 CAD). Czyli kwota wręcz śmieszna.

ciekawe budynki Rijadu

Nowoczesne budynki w Arabii Saudyjskiej (i chyba na całym Bliskim Wschodzie) robią piorunujące wrażenie. Są budowane z takim rozmachem, jakby nikt nie liczył się z kosztami i innymi ograniczeniami i jakby każdy pomysłodawca chciał swoim budynkiem przyćmić pozostałe. Dla przykładu kilka zdjęć biurowców i hoteli. Niestety tylko część z nich jest mojego autorstwa, nie zawsze mam przy sobie aparat i nie zawsze uda mi się uchwycić odpowiedni kadr zza okien pędzącej taksówki.

Sky Towers:

Niestety nie wiem co to za budynek, ale jest położony niedaleko Sky Towers

Hotel Mercury Value, niedaleko Compoundu Granada

Na internecie znalazłam informację, że jest to Novotel, chociaż widziałam na nim napis Almina Bank

Tulip Tower

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych








To są tylko przykłady pięknych, nowoczesnych budowli w Rijadzie. Tego jest taka ilość, że trudno jest  zdecydować, który budynek w danej chwili fotografować. Mam nadzieję, że uda mi się z czasem przedstawić kolejne wspaniałe budowle.

jak przeżyć oczekiwanie na samolot z małym dzieckiem

To będzie post skierowany dla tych, którzy często podróżują samolotami z małymi dziećmi, albo dla tych którzy w ogóle podróży się obawiają. Latamy z Ptysiem, od kiedy ukończył 3 miesiące i mamy już pewne doświadczenie jeśli chodzi o podróżowanie z maluchami. Dzisiaj chciałam Wam opowiedzieć o naszym niedawnym nabytku, zakupionym specjalnie na podróż do Rijadu. Żałuję bardzo, że nie zdecydowaliśmy się na to dużo wcześniej. Ale od początku. Ponieważ po ostatniej podróży do Polski obawiałam się kolejnego wielogodzinnego pobytu na lotnisku w Niemczech, szukałam na internecie czegoś w rodzaju super lekkiego, taniego wózka dla starszego dziecka. O Pyzę się nie martwiłam, dla niej przewidzieliśmy jej wózek, ale co z Ptyśkiem ?

1) wiadomo, że nawet najbardziej cierpliwe dziecko będzie w końcu też chciało przejechać się wózkiem, zwłaszcza przy 7 godzinach oczekiwania na następny samolot.

2) lotnisko we Frankfurcie jest dość rozległe i przemieszczanie się z dwójką maluchów i torbami jest dla rodziców katorgą.

3) nie mieliśmy pewności czy nie pojedziemy do Polski, a tam jak wiadomo obowiązują foteliki dla dzieci w samochodach, więc trzeba też zabrać ze sobą foteliki dla dwójki maluchów, a przecież linie ograniczają ilość bagażu.

No i znalazłam rozwiązanie: specjalna mata, którą przyczepia się do fotelika ! Nazwy nie podam, żeby nie robić reklamy, ale jeśli ktoś jest zainteresowany, to proszę o maila. Sama mata jest leciutka, to tylko wysuwana aluminiowa rączka i prostokątny kawałek metalu, który specjalnymi śrubami dokręca się do "pleców" fotelika. Pasuje do większości fotelików dostępnych na rynku kanadyjskim (sądzę, że polskim też), a jakie ma zalety?:

1) fotelik, który i tak nie zmieści się do żadnej walizki i który trzeba nadać jako osobny bagaż, można zgłosić jako... wózek dziecięcy i wtedy nie podlega to żadnej opłacie i jest podstawiany przy drzwiach samolotu,

2) starsze dziecko, które nie potrzebuje już wózka ma własny środek transportu na lotnisku i nie marudzi co chwila, że go nóżki bolą, że nie chce chodzić

3) jest to w pewnym sensie świetna zabawka dla dziecka i stanowi obiekt zainteresowania na wiele godzin (Ptysiek ani razu nie marudził podczas pobytu we Frankfurcie, a wprost przeciwnie był zachwycony i nie było dla niego żadnym problemem żeby "pojechać" z tatą do sklepiku po soczki czy wodę).

4) jeśli spieszycie się żeby przesiąść się na inny samolot, nie ma nerwowego ciągnięcia dziecka za rękę (Ptysiek ma zwyczaj przewracania się o własne nogi) i stresu że nie zdąży się dojść, bo wózek-fotelik ciągnie się super lekko i szybko

5) długa wysuwana rączka bardzo się przydaje do zawieszenia jeszcze kilku toreb
6) jeśli fotelik posiada certyfikat, który pozwala na zamontowanie go w fotelu samolotu (nasz akurat posiada) nie trzeba odkręcać maty, żeby przypiąć fotelik do siedzenia podczas lotu,
7) dzięki temu, że podróżuje się z własnym fotelikiem, nie trzeba kupować-wynajmować-pożyczać (niepotrzebne skreślić) innego fotelika w miejscu przeznaczenia.

Jak przypomnę sobie inne zalety, to tutaj dopiszę. Wad nie potrafię wymienić, bo ich nie zauważyłam.

Jestem tylko zła na siebie, że na ten zakup zdecydowałam się tak późno. O ile łatwiej by się nam podróżowało....

dzień pierwszy - podróż

Wyjeżdżamy !

Pierwszy lot: Montreal – Frankfurt. Ponad 8 godzin w samolocie, dostaliśmy miejsca w osobnych rzędach, tzn Ptyś miał siedzieć gdzieś z przodu, a my z Pyzą w przedostatnim rzędzie. Obłęd. Na szczęscie po wielu negocjacjach z załogą samolotu i samymi pasażerami udało się i usiedliśmy RAZEM ! Co prawda w ostatnim rzędzie, gdzie były tylko 3 miejsca, ale za to wszyscy obok siebie, a to jest dla nas naważniejsze – nie ważne gdzie, byle razem. Rejs był w miarę spokojny, gdyby nie potworne turbulencje gdzieś nad Atlantykiem. Piotr akurat poszedł zmienić Pyzie pieluchę i w tym czasie tak zaczęło rzucać samolotem (a my przecież siedzielismy na samiutkim końcu), że zapiełam Ptysia mocno pasami i sama ruszyłam trzymając się ścian Piotrowi na ratunek. W pewnym momencie myślałam, że to  koniec, że spadamy, bo nagle tak rzuciło samolotem, ze usunęła mi się podłoga spod nóg i zawisłam w powietrzu. Ledwo odebrałam Pyzę z rąk Piotrusia (on przecież musiał jeszcze nieść torbę z pieluchami) i przyklejona plecami do ściany próbowałam się przesuwać w kiernku naszych miejsc. To były najgorsze turbulęcje jakie w życiu przeżyłam ! Na szczęście po około 30 minutach wszystko wrociło do normy i dalsza część rejsu przebiegła już bez takich atrakcji.

Na lotnisku we Frankfurcie wylądowaliśmy przed 8 ranu czasu lokalnego i spędzilismy ponad 6 godzin oczekując na rejs do Rijadu. Ten rejs okazał się dużo lepszy niż poprzedni. Co prawda, też mieliśmy przypisane miejsca w różnych rzędach, ale stewardesy same zasugerowały żebyśmy usiedli razem w rzędzie 4-o osobowym, a nawet bardzo miły młody Arab, który obok nas siedział przesiadł się w inne miejsce, żeby Pan Ptyś mógł sie wygodnie rozłożyć na 2  miejscach. To było bardzo miłe.

W Rijadzie wylądowaliśmy około 21:15 czasu lokalnego – czyli po 24 godzinach podróży. Byliśmy wykończeni, zwłaszcza dzieci. Wyszliśmy do sali przylotów, a tam... czarno ! Dosłownie i w przenośni.

1) w przenośni bo były tam dzikie tłumy – wszystkie samoloty w Rijadzie lądują mniej więcej o tej samej porze,

2) dosłownie – bo byli to głównie ludzie “czarni” od śniadych po hebanowych, blond włosy były pojedynczymi przypadkami.­­

Zrobiło się nam słabo jak to zobaczyliśmy. Stanęliśmy w kolejce do okienka przy którym była tabliczka z jakimiś arabskimi szlaczkami i czekaliśmy. Na szczęście za nami stanął bardzo miły pan (chyba też Arab), który podpowiedział Piotrowi, żeby zapytał policjanta, czy możemy z dziećmi podejść do innego okienka z tabliczka z innymi “szlaczkami”. Policjant tylko lekko machnął głową i podeszliśmy tam gdzie wyjątkowo kolejki nie było. Urzędnik w mundurze wojskowym bez problemu przyjął nasze paszporty, coś tam pobazgrał po swojemu i oddał puszczając nas do hali gdzie odbiera się bagaże.

Tutaj spędziliśmy kolejną godzinę naszej podróży czekając na nasze torby. W końcu obładowani jak wielbłądy ruszyliśmy do kolejnej atrakcji tego lotniska, a mianowicie – prześwietlania KAŻDEGO bagażu pod kontem przemytu alkoholu. Niestety pan musiał byś bardzo rozczarowany, bo trafił akurat na rodzinę wyjątkowo NIE alkoholową i nic przy nas nie znalazł. W między czasie znalazł nas Hindus, który miał nas zawieźć do kompoundu swoim VANEM. Jak się szybko okazało VAN tutaj to dwa samochody osobowe, więc Piotruś miał dylemat:

1)     Czy zaryzykować i wysłać żonę z dziećmi jednym samochodem z częścią bagaży, a samemu pojechać drugim

2)     Czy zaryzykować mniej i zabrać łaskawie żonę z dziećmi ze sobą, a bagaże tym drugim autem

Na szczęście zdrowy rozsądek zwyciężył (dzikie protesty żony razem z groźbami odniosły skutek) i wybrał opcję numer 2.

Tak oto o godzinie 23:00 czyli po 26 godzinach od wyjścia z domu otworzyliśmy drzwi do naszego apartamentu. Weszliśmy i oniemieliśmy. Prócz kilku mebli nie było nic. Ani wody, ani złamanego widelca, ani nawet okrucha chleba na kolacje. Piotr przerażony bardziej nadciągającą z prędkością światła awanturą niż groźbą śmierci głodowej ruszył pędem w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Po niecałych 45 minutach wrócił ze zgrzewką wody mineralnej, 1 bagietką, kilkoma buteleczkami kakao (dla kakaopijcy) i czajnikiem, którego wtyczka za nic nie pasuje do tutejszych kontaktów.

Około północy udało mi się położyć całą rodzinę spać:

-        Do jednego łózka dwuosobowego

-        Bez pościeli (dzięki Bogu wzięłam do torby dwa malutkie śiwory Pyzy)

-        Poprzykrywaną zimowymą kurtką, swetrem i z jedną poduszką (też należącą do Pyzy)

Tak skończył się nasz pierwszy dzień...