miswak - szczoteczka do zębów

Nazywają go różnie miswak, siwak, sewak ale zawsze chodzi o to samo - mały patyczek do czyszczenia zębów. Najczęściej jest produkowany z drzewa arakowego, rzadziej z oliwnego czy z orzechowca. Ma dość nieprzyjemny (jak dla mnie) korzenny zapach. Moczy się go w gorącej wodzie i następnie rozgryza końcówkę, z czego tworzy się coś w rodzaju pędzelka do czyszczenia zębów. Jest używany w krajach arabskich od ponad 2000 lat, a ostatnie badania dowiodły, że jest najlepszym środkiem zapobiegającym chorobom dziąseł. Poza tym żucie miswaka pomaga:

- zwalczyć osad nazębny,

- zwalczyć próchnicę,

- zwalczyć nieświeży oddech,

- likwiduje suchość w jamie ustnej (xerostomię).

- czyści przestrzenie międzyzębowe,

Ten niepozorny patyczek jest tak popularny, że w tutejszych aptekach jest dużo past do zębów właśnie z dodatkiem miswaku. Nawet firma Wrigley Company (ta m.in. od gum do żucia) przeprowadziła badania, których wyniki opublikowała w jednym z medycznych czasopism. Dowiodła między innymi, że wyciąg mięty połączonej z wyciągiem z miswaku był ponad 20-to krotnie bardziej skuteczny w zabijaniu bakterii niż sam wyciąg z mięty. Po pół godzinie od umycia zębów zginęło 60% bakterii, gdy w tym samym czasie po umyciu zębów pastą z ekstraktem z samej mięty tylko 3,6%. Poza tym w trakcie żucia tego patyczka uwalniają się gazy, w których zawarty jest antybiotyk, chroniący jamę ustną przed wieloma chorobami właśnie bakteryjnymi.

Wygląda na to,  że w krajach arabskich już od starożytności mieli szczoteczkę, pastę i nitkę dentystyczną w jednym ;)

lato w Rijadzie

Od kilku dni jest dość ciepło w okolicach 29-32 stopni. Całkiem przyjemna temperatura, pod warunkiem, że nie chodzi się ubranym od stóp do głów w czarnych zwojach - czyli na dobrą sprawę w grę wchodzą tylko spacery wzdłuż murów "więziennych" ;) Dzisiaj skorzystałam z rad Znajomej i wybrałam się z dzieciakami na dwór. Pyzy zapalenie oskrzeli powoli się kończy, więc niedługo będziemy mogli korzystać do woli z jedynej atrakcji compoundu Granada - basenów. A tak przy okazji tematu pogody, pozwalam sobie przytoczyć wypowiedź jednej osoby na temat rijadzkiego lata:

"Jeśli planujecie tu zostać na wakacje z dziećmi to zauważysz jak Rijad się wyludnia i zostają tylko Ci, którzy kompletnie nie mogą wyjechać. Zdecydowana wiekszość kobiet z Zachodu z dziećmi stąd ucieka, już w czerwcu robi się pusto, Saudyjczycy też zwiewają aż się kurzy, tylko mniej zamożni

zostają, których jest tu sporo. Poza tym w wakacje wypada Ramadan, dokładnie między 11.08 a 10.09, w tym czasie nie można nic jeść ani pić publicznie..tylko dzieci mogą. Restauracje są pozamykane do zachodu Słońca, a potem jest w nich taki 

tłok, że szpilki nie można wcisnąć, więc 

najlepiej udać się bezpośrednio po ostatniej modlitwie, jak jeszcze 

siedzą w 

domach i dosłownie pochłaniają pierwszy posiłek dnia, bo potem jest szturm 

na wszelkie jadłodajnie. Wieczorami nie warto też wybierać się do 

sklepów, chyba że ktoś lubi przeciskać się między czarną-białą masą. 

Zakupy najlepiej robić w ciągu dnia, w godzinach otwarcia sklepów. 

Wszystko wolniej się toczy, trudniej cokolwiek 

załatwić, bo Saudyjczycy i inni wyznania islamskiego mdleją z pragnienia i

głodu (a latem pragnienie dokucza jeszcze bardziej i łatwo chociażby o g

rzech przełknięcia śliny:):), godziny pracy urzędów są skrócone, 

zaczynają 

od 9-10 rano, a kończą o 14, sklepy w ciągu dnia są praktycznie 

pozamykane (inne i skrócone godziny otwarcia), a wieczorem na drogach 

jest straszny tłok i łatwo o stłuczki. Wyżej opisane zamieszanie wynika 

z faktu, że głodujący muzułmanie śpią głównie w ciągu dnia (o ile mogą), 

żeby zagłuszyć pragnienie i nie myśleć o tym, że w żołądku burczy, a 

życie rozkwita dopiero po zmierzchu. Paradoksalnie ta głodówka wcale nie 

powoduje, że chudną, wręcz przeciwnie..objadanie się do upadłego nocą, a 

potem sen w ciągu dnia i do tego należy dorzucić jeszcze mniej 

aktywności fizycznej niż zwykle. 

Może to jest metoda na przespanie/przeczekanie/przezimowanie tych 

piekielnych upałów :):):)"

bojkot sklepów z kobiecą bielizną - akcja Saudyjek

O samej akcji dowiedziałam się przed chwilą ze strony http://arabiasaudyjska.blogspot.com . Od 13 lutego przez 2 tygodnie trwa akcja, w którą zaangażowały się Saudyjki (sądzę, że nie tylko one), będą one bojkotować sklepy, które zatrudniają mężczyzn jako sprzedawców. Tutaj z reguły kobiety nie pracują, a już na pewno nie w sklepach. Wyobrażacie sobie jak musi się czuć kobieta, która wchodzi do sklepu, żeby kupić sobie bieliznę, a sprzedawca wypytuje ją o rozmiar np stanika ? Kobieta chce kupić bieliznę, a facet (obcy facet !!!) mówi np: nie ten stanik będzie na ciebie za mały, albo to będzie na ciebie za duże. Taka sytuacja w kraju gdzie nie wolno być sam na sam niezamężnej kobiecie i wolnemu mężczyźnie, którzy nie są ze sobą spokrewnieni ? A poza tym zawsze śmieszy mnie to jak ci mężczyźni mogą ocenić rozmiar kobiety, która owinięta jest w abaję. Gorąco popieram tą akcję.
Na zdjęciach widać, po lewej: "abaja" do pływania, po prawej: kobiety w abajach w centrum handlowym

kochająca mamusia

Dobra pochwalę się - to będzie o mnie. Od kilku miesięcy Ptysiek ma jazdy na punkcie raz piratów, a raz rycerzy, sam nie może się zdecydować kim chce być w przyszłości czy jednym czy drugim. Oczywiście co za tym idzie, raz bawi się zabawkami piratami, a raz rycerzami. Jak szukaliśmy dla niego prezentu pod choinkę, natknęliśmy się w jednym ze sklepów na olbrzymi zamek z drewna, niestety był dość drogi, więc doszliśmy do wniosku, że to nie ma sensu. Dzisiaj akurat przechodziliśmy obok tego sklepu i co się okazało ? Za dwa dni będzie przecena na te zamki o 70%, ale są 2 ostatnie pudełka. Ponieważ nie mamy możliwości przyjechać tam za dwa dni z samego rana, zaczęliśmy dyskusję ze sprzedawcą, żeby sprzedał nam ten zamek teraz. Pan szedł w zaparte, że nie, że obniżka jest od czwartku... ale skubany - obniżone ceny umieścił na zabawkach już dzisiaj. Dużo ludzi było zainteresowanych tą obniżką i co ktoś podchodził do niego z przeceniona zabawką, ten nabijał normalną cenę, bo przecież przecena będzie dopiero za dwa dni. Akurat była pora modlitwy, więc facet się spieszył, żeby zamknąć sklep. Piotruś sprytnie wypchną mnie do przodu, żeby to ja z panem negocjowała. Facet nie miał czasu, chciał się nas koniecznie pozbyć, więc coś baknął pod nosem, żebyśmy przyszli po modlitwie licząc chyba na to, że nie będzie nam się chciało tak długo czekać. Widać, że mnie nie zna. Piotrek chciał już zrezygnować i odejść ale ja się uparłam, że wyraźnie słyszałam, żebyśmy przyszli PO MODLITWIE. Po określonym czasie, sklep otworzył jego kolega, a on sam zniknął, ja jako wyjątkowo uparty, wręcz upierdliwy klient czekałam, Piotr nawet chciał już pójść ale jak tylko skierowaliśmy się do windy, facet się pojawił - chyba myślał, że sobie odpuściliśmy. Jak nas zobaczył mina mu zrzedła i znowu zaczął nawijać, żebyśmy przyszli za dwa dni. No to Piotruś znowu wypchnął mnie przed szereg i facet w końcu uległ. No to poszliśmy za ciosem i zamiast jednego zamku kupiliśmy dwa (niech się Ptysiek cieszy i... Piotrek też). Facet chciał nam jeszcze wcisnąć figurki do nich, które akurat nie były na przecenie i kosztowały tyle co same zamki, Piotruś już machnął ręką, żeby je wziąść, ale facet źle trafił, bo stałam obok i zaprotestowałam. Zgodziłam się łaskawie na specjalną matę z fosą... też na przecenie - biedny facet chyba będzie teraz sklep zamykał jak się będziemy zbliżać.

W każdym bądź razie zamki kupiliśmy ale trzeba było je złożyć. Piotrek wmówił Ptyśkowi, że zrobimy to jutro, więc Ptysiek niepocieszony położył się spać. A co robi w takiej sytuacji kochająca mamusia ? Jak już dzieci się położą, jak już upora się z domowymi obowiązkami, zakasuje rękawy i składa dziecku te zamki. Trochę to trwało, bo jeden zamek ma 1,5 metra wysokości, a drugi prawie 1 metr. Zanim wszystko złożyłam była 0:30 w nocy, a tu jeszcze trzeba śniadanie i lunch do przedszkola zrobić :(

Uporałam się i z tym i teraz Ptysiek jak się obudzi będzie miał niespodziankę, oby tylko nie wymyślił, że nie pójdzie do przedszkola - bo lunch już jest w lodówce.

No to teraz znikam spać, bo jest już 1 w nocy, a trzeba wstać raniutko.

Dobranoc

żebyście nie myśleli, że tutaj jest raj

Tak sobie ostatnio pomyślałam, że czytając tego bloga można odnieść wrażenie, że my faktycznie żyjemy w raju. Nie, to nie tak. Tutaj jest cała masa rzeczy, którymi się zachwycamy, ale jest też dużo które nas bardzo denerwują, o tym jednak często nie chcę pisać, bo od razu mi ciśnienie skacze. Dzisiaj zrobie wyjątek, żeby troszkę wyjaśnić sytuację.

Rzeczy które mnie najbardziej tutaj wkurzają:

1) na pierwszym miejscu jest ich stosunek do dzieci - do MOICH dzieci. Oni są obłąkani na punkcie dzieci z włoskami koloru blond. Nie mogę normalnie przejść np przez centrum handlowe, żeby się ludzie za Pyzą nie oglądali. Najgorzej jednak jest jeśli usiądę gdzieś, wtedy od razu podchodzą "batmany" i dotykają jej twarzy, całują ją i nigdy nie pytają o pozwolenie, a ja dostaję cholery. Na szczęście jeśli chcą zrobić zdjęcie pytają o moją zgodę (cóż za ironia losu :). Dlatego tez tak bardzo podoba mi się pomysł z sekcją dla rodzin, gdzie spokojnie mogę z maluchami usiąść i nikt mi nie dotyka i nie całuje dzieciaków.

2) podejście Saudyjczyków do innych nacji, zwłaszcza tych z Afganistanu, Pakistanu, Indii czy Filipin. Oni traktują ich czasami gorzej jak zwierzęta. Biją, gwałcą, nie pozwalają wychodzić z domu. Żebyście widzieli te biedne Filipinki, jakie mają smutne spojżenia ... Oczywiście nie wszyscy i nie zawsze, ale jest to bardzo częste tutaj.

3) Często też zdarza się, że te nacje nie są bez winy. Mam wrażenie, że sensem życia tutaj jest, żeby oszukać drugiego człowieka. Saudyjczycy obiecują dobrą prace za godziwe wynagrodzenie, a później okazuje się coś innego, a z kolei Hindusi czy inni mieszkańcy Azji Południowej zatrudniają się jako kierowcy i dopiero na nowiutkich samochodach swoich właścicieli uczą się jeździć. Podam choćby przykład jednego ze współpracowników Piotra, który pracuje tutaj od 11 lat i miał ponad 150 kierowców. Dlaczego ? Bo każdy kłamał, że potrafi prowadzić samochód. Ostatniego też chyba niedługo zwolni, bo powiedział, że ma 4 lata doświadczenia jako kierowca autobusu, a na skrzyżowaniu nie mógł ruszyć przez 2 zmiany świateł, bo nie wiedział jak się obsługuje manualną skrzynię biegów. Jak już udało mu się wrzucić bieg, to okazało się, że wrzucił "wsteczny" i zaczął krzyczeć: "Dlaczego jedziemy do tyłu ????".

Kobiety też oszukują. Umawiasz się z taką na stawke 20 SAR (około 6 CAD) za godzinę na sprzątanie i owszem posprząta, ale to co ja bym posprzątała w 15 minut - jej zajmie 3 godziny.

4) Inną rzeczą, które mnie tu przeraża jest podejście personelu medycznego do dzieci. W Polsce czy Kanadzie nie do pomyślenia, żeby zabrać malutkie dziecko matce, a one bez niczego zabierają niemowlaka z rąk mamy, kładą na wagę, mierzą itd i nie ma w tym za grosz delikatności. Pyza już ma schizę jak widzi, że wchodzimy do szpitala.

Jak widać nie jest to raj, ale na szczęście staramy się nie zauważać tego co nas tak bardzo denerwuje, bo chyba byśmy oszaleli.

wycieczka do ZOO

Dzisiaj byliśmy na wycieczce w ZOO. Całkiem przyjemne miejsce, na początku obawiałam się, że 3 godziny które mamy między poranna a popołudniową drzemką Młodej nam nie wystarczą i trzeba będzie kombinować z wychodzeniem wcześniejszym albo z usypianiem. Ale 2 godziny to jest akurat wystarczający czas, żeby obejść całe zoo, przejechać się pociągiem i jeszcze zrobić sobie mały piknik.

Zoo jest dość duże 161.000 m2, wybiegi dla zwierzą również, jest dużo cienia. Samo ZOO zostało założone  w 1957 roku jako mały ogród ze zwierzętami, które zostały podarowane trzem pierwszym królom Arabii Saudyjskiej. Zwierząt nie ma wielu, raczej to co w każdym ZOO średniej wielkości, jednak z tym ogrodzie akurat nie widać żeby zwierzęta były jakoś źle traktowane, wybiegi są dość obszerne, czyste z atrakcjami odpowiednimi dla rodzaju trzymanych tam zwierząt.

Poza tym są oczywiście sklepiki z popcornem, kukurydzą gotowaną, napojami, chipsami, są stoiska z balonami i innymi tandetnymi zabawkami dla dzieci, są toalety czyli podstawowe rzeczy, które powinny znajdować się w takich miejscach. Zresztą z tego co się dowiedziałam, to ZOO jest właśnie głównym miejscem  spędzania wolnego czasu przez rodziny z dziećmi. Mieliśmy szczęście, bo przyszliśmy tam rano, a wychodziliśmy koło 13:30, kiedy zaczęło robić się naprawdę tłoczno.

saudyjskie rodzinki widziane w centrach handlowych

Dzisiaj chciałam trochę opisać rodziny saudyjskie widziane w centrach handlowych i naszym compoundzie. Wyjeżdżając tutaj miałam przed oczyma obraz Araba znęcającego się nad swoimi żonami, dziećmi i resztą rodziny. Od razu zaznaczę, że nie wiem jak jest w domu tych rodzin, z dala od obcych ludzi. Z tego co widziałam na ulicy, to ci ludzie zachowują się zupełnie normalnie, nawet wydaje mi się że mężczyźni wobec swoich żon (nie wiem jak jest z innymi kobietami) są bardziej opiekuńczy, odnoszą się nawet z większym szacunkiem niż gdzie indziej. W centrach handlowych standardowym widokiem jest mężczyzna zajmujący się dziećmi, a żona buszująca po sklepach. Raz się nawet śmiałam, że była tylko jedna kobieta "obwieszona" swoimi dziećmi (jedno w nosidle na brzuchu, a drugie uczepione jej ręki) w całym centrum, która szła umęczona, a mąż szedł jak panisko obok - to byłam JA (Piotr wtedy dostał reprymendę i teraz stara się poprawić). Tutaj jeśli rodzinę na to stać, zatrudnia służącą, która się tymi dziećmi zajmuje, na zakupach nosi na rękach albo pcha wózek, nosi siaty z zakupami itd. Często też widziałam, że Saudyjka kazała nosić za sobą swój telefon komórkowy (jeśli go akurat nie używała). Jedno skinięcie ręki i służąca z przerażeniem w oczach podawał swojej pani komórkę, portfel albo cokolwiek innego czego ta sobie w danej chwili zażyczyła. Jeśli rodzina nie ma służącej, albo akurat na zakupy wychodzi bez niej, to dziećmi zajmuje się mąż. Niejednokrotnie widziałam jak facet karmił butelką dziecko, albo trzymał śpiącego maluch na rękach, albo pchał wózek z niemowlakiem, albo niósł malucha - ale kobieta zawsze w takiej sytuacji idzie swobodnie, a jak jej nie ma w pobliżu, to na pewno buszuje po sklepach. Poza tym faceci zwykle przepuszczają kobiety, ustępują, pomagają im - normalnie szok ! A z jaką miłością odnoszą się do dzieci (bez względu na płeć) !
Możliwe, że ci ludzie w domach są zupełnie inni, ale na ulicy zachowują się wzorowo.

chyba koniec choróbska

Noc z 01 na 02.01 była kryzysowa, jeśli chodzi o zdrowie dzieci. Nawet Piotr był przerażony i chciał w środku nocy jechać do szpitala. Ptysiek dalej wymiotował, do tego nie mogliśmy zbić temperatury 39,6, a Pyza odwrotnie - miała rozwolnienie i temperaturę 35,4 i ledwo oddychała. Postanowiliśmy zaczekać do rana i wtedy pojechać do lekarza pediatry. Piotrek wziął dzień wolny (za który oczywiście mu nie zapłacą, ale to nie miało znaczenia). Jak tylko dzieci się obudziły z porannej drzemki, wsiedliśmy w taksówkę i pojechaliśmy do naszej ulubionej kliniki Dr Sulaiman Al-Habib w centrum Rijadu. (Na zdjęciu widać fragment jednej z poczekalni dla kobiet na oddziale pediatrycznym). Lekarza dokładnie zbadał dzieciaki i potwierdził, że to absolutnie nie ma związku ze szczepieniami. To jest po prostu ostre zatrucie. Przepisał syrop, który mieliśmy podawać 15 minut przed posiłkiem (żeby uspokoić żołądek, żeby dzieci nie zwracały tej odrobiny pokarmu, którą uda im się zjeść czy wypić) i dietę (czyli standardowo: ryż, sok z marchwi, jogurty i... SEVEN-UP).

Po wyjściu od lekarza i zrealizowaniu recept (oczywiście leki za darmo), poszliśmy do pobliskiego Starbuck'a na kawę. Na zdjęciu obok możecie zobaczyć jak wygląda jeden z "przedziałów" w sekcji dla rodzin. To jest coś, czego będzie mi brakować, że można normalnie usiąść na kawie i ciastku z dziećmi, zasłonić się kotarą i nikt nie będzie na nas patrzyć. Dzieciaki mogą dokazywać ile wlezie, my możemy spokojnie zjeść, a nawet można niemowlę nakarmić w sposób naturalny. SUPER ! Takich "przedziałów" w każdej sekcji dla rodzin jest od kilku do kilkunastu. W centrach handlowych nawet do kilkudziesięciu. Czasami są tam tylko krzesła i stoły, czasami sofy, fotele i krzesła. Do wyboru, do koloru :)

A tak przy okazji mając telefon komórkowy pod ręką (teraz zaczynam chodzić jak Arabki, z telefonem w dłoni ;) zrobiłam zdjęcia: jak tutaj się parkuje. Na tych dwóch zdjęciach widać podjazdy dla wózków inwalidzkich w okolicach naszej kliniki. Nie dość, że same krawężniki są dość wysokie jak na podjazdy (tam gdzie nie ma podjazdów wózek trzeba podnosić mniej więcej na 30-40 cm w górę, żeby zejść z ulicy.

Ale wracając do zdrowia maluchów. Dzisiaj jeszcze przetrzymałam je w domu, ale jutro już wracamy do stałego rytmu dnia, bo widać że jest już dużo lepiej. Na pewno pomógł im ten SEVEN-UP :). Czekam tylko na wiadomość od Nathalie, czy ma miejsce dla Ptysia. Jeśli tak, to Ptysiek nie idzie od jutra do przedszkola, bo to akurat zaczyna się jakby 2 semestr i nie będziemy za to płacić, skoro miałabym wracać za 2-3 tygodnie z nimi do Kanady. Jeśli nie będzie miała już miejsca, to zapłacimy za ten semestr, który trwa do świąt Wielkanocnych i wtedy dopiero wrócimy.

nasza arabsko-hinduska wigilja

Już wyobrażam sobie co pomyśli teraz moja mama gdy to przeczyta. Niestety każdy robi taką wigilię na jaką go stać i jakie ma możliwości. Przyznaję się bez bicia: nie było karpia, nie było makiełek ani sernika, piernika, ni makowca. Nie było barszczu, kapusty z grzybami ani żadnego innego polskiego przysmaku. Zrobiliśmy sobie wigilię taką, jaką mogliśmy zrobić, mając do dyspozycji produkty lokalne. Nie mieliśmy nawet 12 potraw, ale za to mieliśmy spokój, nie było nerwowej bieganiny, krzyków i kłótni, które często towarzyszą wigilii. Mój najwspanialszy mąż na świecie w trosce o moje serducho, wymyślił że zamiast stać przy garach 2 tygodnie wcześniej, zamiast zabijać się w bieganiu po sklepach i szukaniu czegoś co może przypominać polską kiszoną kapustę czy mak, zrobimy potrawy proste i z produktów łatwo dostępnych. W końcu nie o jedzenie i prezenty tu chodzi, a o samą atmosferę świąt. I tak na naszym stole pojawił się kurczak tandoori, kurczak po afgańsku, baranina, ryż biryani i hinduskie chlebki chapati. Nie było tego dużo, ale wszyscy się najedliśmy (Ptysiek jak zwykle zjadł 2 łyżeczki i zaczął jęczeć, że już nie może, a Pyza gdyby mogła pochłonęłaby wszystko co było w zasięgu jej wzroku). A na deser była pyszna, arabska chałwa z pistacjami.

tradycyjny strój Saudyjczyka

Dużo już pisałam o kobiecym stroju, a teraz może o tym co noszą tutejsi mężczyźni. Zaczynając od góry:

kufeya - mała czapeczka noszona na czubku głowy, zapobiegająca zsuwaniu się  ghutragh albo shumagh. W innych krajach arabskich noszona jest samodzielnie.

ghutra - kwadratowy, bawełniany materiał, złożony w poprzek, uzyskuje się kształt trójkąta. Ghutre nosi się najczęściej na kufeye albo bez niej. Ghutra najczęściej jest koloru białego.

shumagh - tak samo jak ghutra noszony jest na głowie z tym, że utkany jest z biało-czerwonych włokien.

igal -  noszony na shumaghu albo ghutrze, podwójny zwój wyglądający jak sznurek. Ma on zapobiegać zsuwaniu się chusty, jednak sama widziałam pana, który ciągle sobie te "sznurki" poprawiał, więc nie bardzo wiem co on właściwie ma trzymać. 

thawb - chyba najważniejsza część stroju Saudyjczyka. Bawełniana lub wełniana koszulaa sięgająca kostek, najczęściej w kolorze białym (noszonym latem), czarnym, granatowym, brązowym lub pisakowym (noszonym zimą). Kołnierzyki są albo okrągłe albo trójkatne, rękawy ciasno przylegające, albo luźne (wtedy z obowiązkowymi zapinkami).

bisht albo mishlah - ozdobny płaszcz zrobiony z bawełny albo wełny owczej lub wielbłądziej, najczęściej w kolorze czarnym, brązowym, szarym lub kremowym. Bisht najczęściej posiada jeszcze złotą lamówkę. Płaszcz ten nosi się na specjalne okazje jak np. śluby.

madas - tradycyjne sandały wykonane ze skóry.

wielkie poszukiwania butów

Dzisiaj mieliśmy dzień pod znakiem centrum handlowego. Piotruś musiał szybko kupić jakieś buty, w których mógłby iść do pracy, więc cały dzisiejszy dzień poświęciliśmy na szukanie dla niego odpowiedniego rozmiaru. Obeszliśmy wiele sklepów i wszędzie największy rozmiar jaki mieli to 45. Nasz nowy taksówkarz obwiózł nas po kilku sklepach, ale i tak na koniec zdecydowałam, żebyśmy poszli do pobliskiej Galerii Riyadh ( http://www.riyadhgallery.com/en/?p=album ), może tam w jednym miejscu będzie więcej sklepów i może akurat uda nam się trafić chociaż jedną parę w rozmiarze kajaka.

No i miałam rację, na pierwszy ogień poszedł sklep Sketchers'a i BINGO ! Była jedna para czarnych, skórzanych półbutów w rozmiarze "powiększone" 46 ! Cud jakiś ! Co prawda szukaliśmy 47, ale jakoś upchaliśmy Piotrka nogę do tej  "większej" 46-tki. YESSSSS !

Przy okazji trafiliśmy na czas modlitwy, więc szybciutko kupiliśmy kawę, sernik i sok pomarańczowy i rozsiedliśmy się wygodnie w jednym z "ogródków", nad strumyczkiem, wśród zwierzątek (a tak przy okazji, to Saudyjczycy są mało konsekwentni, skoro w islamie jest zakaz tworzenia podobizn istot żywych, a na parterze Galerii Rijadh pełno jest wypychanych zwierząt i ptaków).

dlaczego mężczyźni w Arabi Saudyjskiej są tacy grubi

To będzie nawiązanie do ostatniego posta :)
Dzisiaj natknęłam się na taki oto blog http://canadianinriyadh.blogspot.com/ a w nim na bardzo ciekawą notkę, spróbuję ją przetłumaczyć, ale z góry przepraszam za ewentualne niedociągnięcia językowe (wersja skrócona).


"Więc tak to się dzieje. Mężczyzna X przyjeżdża do Arabii Saudyjskiej na rok na kontrakt. Po wielu przejściach w końcu się osiedla na miejscu. Nie może przekonać swojej ukochanej, żeby z nim przyjechała albo tej ukochanej po prostu nie ma. Pod koniec roku jego spodnie zmniejszyły się o kilka rozmiarów, a pasek od spodni zapina na ostatnia dziurkę. W końcu Pan X staje na wadze i zauważa, że przytył 15 funtów. Dlaczego ? Dlaczego on teraz jest taki gruby ?


1. Miasto nie jest przystosowane do spacerów. Nie ma transportu publicznego, nie ma miejsc zielonych dostosowanych do spacerowania. Ogólnie nie ma miejsca, żeby spacerować gdziekolwiek o jakiejkolwiek porze.
2. Dostaje frytki do każdego posiłku.
3. Mężczyzna pracuje cały dzień i ciągle je. Problematyczne, z powodu punktu #2, a poza tym nie ma kobiety, która mówiłaby mu, żeby pamiętał o przeżuwaniu posiłku i o oddychaniu między kęsami ;) Jest jeszcze gorzej, jeśli mężczyzna wychodzi jeść z innymi mężczyznami, którzy oceniają jakim jest facetem po wielkości posiłku
4. Różnice kulturowe wzmagają stres. Stres się "zajada". Problematyczne tym bardziej, że - patrzcie punkt 2.
5. Mało rozrywek innych niż zakupy i jedzenie.
6. Mężczyzna czuje się samotny i pracuje ciężko, więc czemu nie ma pocieszyć się kawałkiem ciastka, albo całym ciastem, albo trzema ciastami ? kto go powstrzyma ?
7. Majonez.
8. Lody.
9. Nie ma tu nikogo, komu mógłby zaimponować (swoim wyglądem).
10. Nie ma motywacji, żeby być szczupłym. Kolega A, B i C są grubsi niż on, więc przy tych nowych standardach, on nie wypada aż tak źle.
Więc cóż... chodźmy na hot-dog'a :)

przychodzi baba do lekarza

Czyli teraz będzie o mnie :) Moje biedne zatoki dały mi w ostatnich dniach tak popalić, że dzisiaj popołudniu zdecydowaliśmy się pojechać do lekarza. Oczywiście dzisiaj jest czwartek, pierwszy dzień weekendu, więc wybraliśmy szpital. Poprosiliśmy Hamzę, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Hamza podwiózł nas do Dr Ahmed Abanamy Hospital. Weszliśmy do środka i pierwszy szok: olbrzymie przestrzenie, wszystko wykładane marmurami, skórzane sofy. Podeszliśmy do recepcji i drugi szok: chudzielec w białej koszuli do ziemi z arafatka na głowie sam zaprowadził nas na oddział laryngologii. Podchodzimy do rejestracji na laryngologii, a tam trzeci szok: pan nas informuje, że nasza ubezpieczalnia nie działa w ich szpitalu i musimy zapłacić, a obok stoi informacja, że szpital akceptuje wszystkie ubezpieczalnie z listy, a na liście jak byk jest wymieniona nasza ubezpieczalnia. Pokazałam to Piotrowi i on się pyta kobiety (facet w sukience się zdematerializował) dlaczego nasza karta nie działa skoro tu jest wymieniona, że jest akceptowana. Jedyna odpowiedź była: yes, yes. No to stwierdziliśmy, że wolimy dać zarobić Hamzie więcej i niech nas zawiezie do "naszego" Dr Suleiman Habib Hospital.

Pojechaliśmy. Weszliśmy na E.N.T. (laryngologie), a tam pustki przy recepcji. Zarejestrowaliśmy się i od razu od rejestracji zabrały mnie dwie Filipinki na badania. Po badaniach ogólnych musiałam czekać aż 10 minut (skandal ! ;) ) w poczekalni dla kobiet, aż poproszono mnie do gabinetu. Tam starsza pani dr Ahmed coś tam, zbadała dokładanie moje zatoki i dała skierowanie na CT (skan głowy). Zeszliśmy na dół do radiologii, a tam znowu pustki. Ledwo posadziłam moje cztery litery na krześle, a przyszedł bardzo miły pan i kazał wejść do sali, gdzie wykonuje się skany. Po 5 minutach wyszłam i nawet nie zdążyłam podejść do rejestracji, a ten sam miły pan poinformował nas, żebyśmy poszli do pani doktor, bo tam już czekają na nas wyniki. No dobra - pomyślałam, to nie jest możliwe, żeby wszystko szło tak szybko. Na pewno coś skopali. Przecież w Kanadzie na skan głowy dla Ptysia czekaliśmy około 1 roku !! a na wizytę u logopedy czekamy już ponad rok i mamy szanse dostać się do niego za następne 1,5 roku. Ok - z radiologii poszliśmy z powrotem na laryngologię, a tam już uśmiechnięte Filipinki zapraszają nas do ... gabinetu pani doktor. Weszliśmy, a tam pani doktor już w komputerze oglądała sobie moje "zdjęcia". Wszystko nam pokazała na komputerze i wytłumaczyła, że zainfekowane są kompletnie wszystkie zatoki po kolei, stąd zwroty i bóle głowy. I teraz kolejny szok dzisiaj: pani doktor zaproponowała antybiotyk, który będzie bezpieczny dla Pyzy (w Kanadzie jak musiałam brać antybiotyk, to powiedziano krótko: albo antybiotyk albo karmienie).

Jeszcze nie otrząsnęłam się po wizycie w szpitalu, a tu w aptece kolejna niespodzianka: wszystkie leki mam za darmo (pokrywa ubezpieczalnia, tak jak i badania i skan głowy) i na dodatek znalazłam MÓJ ULUBIONY DEZODORANT, który sprowadzała specjalnie z Polski do Kanady. Tego było już za dużo.

o robieniu zdjęć

Niestety nie jest to tak łatwe jak myślałam. Robienie zdjęć w Arabii Saudyjskiej jest dość kłopotliwe. W większości miejsc jest ono zabronione (informują o tym tabliczki - nawet w centrach handlowych), jest również zabronione robienie zdjęć ludziom. Gdzieś nawet czytałam, że można za to trafić na 3 lata do więzienia (chociaż mam nadzieję, że to już jakieś odosobnione przypadki). Możliwe, że wynika to z przekonań religijnych, w islamie zakazane jest robienie podobizn żywych stworzeń, więc prawdopodobnie fotografowanie jest pod ten zakaz podciągnięte. Podobno jeszcze kilka lat temu nie można było kupić tutaj telefonu komórkowego z wbudowanym aparatem, właśnie dlatego, żeby nie robić zdjęć "z ukrycia". Dlatego wybaczcie mi, jeśli na blogu zdjęć mieszkańców KAS i ciekawych miejsc będzie niewiele.

o życiu w compoundzie Granada

Uffff... dzieci zasnęły, mąż padł jeszcze przed nimi, obok stoi kubek z aromatyczną herbatą, więc mogę spokojnie zasiąść do komputera i napisać co mi dzisiaj leży na sercu.
Mieszkamy tutaj już 4-ty tydzień, więc chyba mogę spróbować opisać życie w compoundzie. Jeszcze przed wyjazdem dużo czytałam o tym, jak żyje się "za murem". To była jedna z tych rzeczy, których najbardziej się obawiałam, a o której czytałam w samych superlatywach.
Może zacznę od tego, że compound compoundowi nie równy. Wszystko zależy od tego czego najbardziej oczekujemy po miejscu zamieszkania:
- czy mamy dzieci, sami się nimi zajmujemy i zależy nam na placach zabaw i zieleni ?
- czy mamy dzieci, ale chcemy, żeby chodziły do przedszkola i zależy nam na zorganizowanej opiece nad nimi ?
- czy zależy nam bardziej na restauracjach ?
- a może na rozrywce typu możliwość uprawiania sportu, zakupy ?
My od razu byliśmy zdecydowani, że dziećmi zajmuję się ja, więc zależało nam na placu zabaw. Pod tym względem nie możemy narzekać: w Granadzie jest 6 basenów (w tym 1 kryty i 1 ze sztuczną falą), 4 place zabaw, mały, arabski sklepik w którym można zrobić podstawowe zakupy spożywcze (dla niewybrednych). Czyli wszystko czego potrzebujemy ale... Granada jest jednym z tańszych compoundów. Najbardziej "zielonym", najbardziej przyjaznym rodzinom z dziećmi (olbrzymie apartamenty i place zabaw) ale bez jakiegokolwiek zaplecza typu przedszkole, opiekunki do dzieci na godziny, czy chociażby organizowane wycieczki dla rodzin. Dlatego mieszkańcami tutaj przeważnie są: Filipińczycy, Filipińczycy i jeszcze raz Filipińczycy, trochę Hindusów, Bangladesz, Pakistan i inne nacje arabskie. Jest kilka Czeszek, kilka rodzin z RPA i może jeszcze kilka rodzin europejskich i amerykańskich (ale to wszystko są "starzy" mieszkańcy jeszcze sprzed zamachów terrorystycznych, w których w tym compoundzie zginęło około 40 osób kilka lat temu).
Łatwo się domyślić, że w większości są to ludzie słabo wykształceni, wręcz prości, którzy głównie zajmują się podstawowymi pracami w pobliskim szpitalu.
Na dobrą sprawę prócz kilku osób, nie bardzo mamy tutaj do kogo się odezwać. Rozmawialiśmy ostatnio z Trevorem, jego żoną i ich znajomymi właśnie o życiu w Granadzie. Oni również nie są zachwyceni "sąsiedztwem", nie żeby byli jakimiś rasistami. Ani oni ani my nie mamy nic przeciwko znajomością z Filipińczykami czy Arabami, ale my nie mamy o czym z tamtymi ludźmi rozmawiać. Żona Trevora (podobnie jak ja) jest zdołowana życiem tutaj, ona również nie jest osobą która łatwo zawiera nowe znajomości, ale samotność tutaj jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Zastanawialiśmy się z Piotrem nawet nad zamianą compoundu, ale dostać jakiekolwiek miejsce w Rijadzie graniczy z cudem. Trevor i jego znajomi poszli zobaczyć leżący obok Granady compound EID. Niestety poza tym, że lista oczekujących tam jest kosmicznie długa, apartamenty są maleńkie (nam by to akurat nie przeszkadzało), to nie ma tam żadnej zieleni ani placu zabaw dla dzieci - więc jak dla nas to EID odpada. Jest też compound w dzielnicy dyplomatycznej, ale ten akurat jest bardziej narażony na ataki, poza tym tam prócz restauracji, nie ma nic i apartamenty podobno jeszcze mniejsze niż w EID.
Tak więc nie pozostaje nam nic innego, jak zostać tutaj, chociaż jest ciężko. Kilka dni temu do apartamentu na przeciwko nas wprowadziła się jakaś nowa rodzina - chyba Hindusi. Muszą mieć strasznie dużo dzieci ( tak na oko od 10 do 20 lat), bo za każdym razem jak gdziekolwiek wychodzą, to z apartamentu wysypuje się dziki tłum ludzi (ponad 15-cioro) i zachowują się jak zwyczajne bydło. Drą się na całą ulicę, jeden krzyczy przez drugiego, przepychają się - za pierwszym razem myślałam, że jest jakaś rozruba na ulicy i zabrałam dzieci z dala od okna, w razie jakby coś się działo.
Normalnie tragedia.


Tak więc wygląda życie w compoundzie Granada.

dzień w centrum handlowym

Wczoraj zrobiliśmy sobie "dzień w centrum handlowym", chcieliśmy po prostu przejść się i zobaczyć jak wygląda inny mall. Pojechaliśmy taksówką do Sahara Mall ( http://www.saharamall.com.sa/ins.htm ) rano, gdy jeszcze nie było dużego ruchu na ulicach. I powiem Wam szczerze, że byliśmy zachwyceni. W centrum handlowym byliśmy prawie sami, wypiliśmy spokojnie kawę, zjedliśmy cynamonowe zwijańce i odkryliśmy... olbrzymi plac zabaw, a raczej park rozrywki z olbrzymimi karuzelami, rollercoaster'em, placem z samochodami typu go-cart, a to wszystko otoczone niezliczonymi zatoczkami z miejscami do jedzenia i oczywiście całą masą punktów gastronomicznych. Chyba nie muszę pisać, że Ptysiek oszalał ? Ponieważ najpierw zaplanowaliśmy zjeść lunch, a dopiero później oglądać park rozrywki, Piotruś kupił jedzenie. Niestety musiał wszystko zjeść sam,  bo i Ptysiek i Pyza nie byli w stanie usiedzieć spokojnie na miejscu, więc zabrałam ich na krótki spacer po parku rozrywki, żeby przynajmniej Piotr zjadł w spokoju. Jak Piotruś skończył posiłek - wtedy się zaczęło. Kupił Ptyśkowi kartę, dzięki której nasz Duży Chłopiec sam mógł sobie wybierać atrakcje i płacić za nie. To było szaleństwo. Ptysiek dostał oczopląsu, nie wiedział z której atrakcji ma w danej chwili korzystać. Szczerze się przyznam, że Piotrek też dostał lekkiego świra i w chwili gdy zaproponował Ptyśkowi przejażdżkę rollercoaster'em powiedziałam: STOP ! Tu już trochę trzeba było obu panom wyznaczyć granice. Czasami się zastanawiam, który z nich jest większym dzieckiem. W końcu nadeszła godzina drzemki maluchów i trzeba było zbierać się do domu. Jednak i Ptysiek i Pyza byli tak podekscytowani wczorajszym porankiem, że musiałam z nimi długo walczyć, żeby choć chwilę pospali i co ? Spali łacznie może 20 minut i pierwsze co usłyszałam, jak się zbudzili było: Mama, na plac zabaw. Piotrowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać, sam zadzwonił po taksówkę i w ten oto sposób całe późne popołudnie i wieczór znowu spędziliśmy w centrum handlowym. Pod koniec byłam tak otumaniona tym hałasem i migającymi światłami, że marzyłam tylko o powrocie do apartamentu.
Na koniec napisze jeszcze tylko jak ciężko jest kobiecie znaleźć miejsce w takim centrum, żeby nakarmić małe dziecko. Tutaj nie ma czegoś takiego jak "pokoje dla matki z dzieckiem". Jeśli chce się nakarmić niemowlaka (mówię o karmieniu naturalnym), trzeba pójść:
- do łazienki - co może przyprawić o mdłości, bo większość toalet, to zwykła dziura w podłodze, która przeważnie jest strasznie zasikana, więc samo wejście grozi zmoczeniem butów, abaii i skarpetek
- do "tailor's room" czyli czegoś w rodzaju przymierzalni dla kobiet (tutaj nie wolno mierzyć ubrań w sklepach, trzeba strój kupić, pójść do "przymierzalni", przymierzyć i jeśli nie pasuje to oddać). Ale w tailor's room przeważnie jest tłum osób mierzących albo... modlących się na tych ich dywanikach, więc wcisnąć się tam, graniczy z cudem.
Wczoraj miałam szczęście bo za drugim podejściem udało mi się wcisnąć do przymierzalni, usiąść w kąciku na ziemi i po prostu nakarmić Pyzę. Oczywiście od razu pojawiły się inne kobiety, jedna zaczęła się modlić, inna przymierzała jakąś kieckę, a trzecia ciągle mi zaglądała przez ramię, żeby zobaczyć blond Pyzę. Myślałam, że dostanę rozstroju nerwowego przez te 3 minuty. Ktoś może powiedzieć, że łatwiej byłoby wziąść dla Pyzy gotowy słoiczek z jedzeniem i nakarmić (w tej wyjątkowej sytuacji) gotowym obiadkiem. Otóż problem polega na tym, że w tym dzikim kraju nie ma czegoś takiego jak obiadki w słoiczkach dla niemowląt. Jest kilka słoiczków z przetartymi owocami (do kupienia tylko w aptekach) i to jest wszystko ! W Kanadzie narzekałam, że jest mały wybór słoiczków dla dzieci w porównaniu z bogactwem tego typu produktów w Polsce, ale teraz z perspektywy czasu Kanada wydaje mi się rajem pod tym względem. Rety ile bym dała za kilka słoiczków obiadowych HEINZ'a. 

Wyjaśnienie do ostatniego posta

Po ostatnim poście dużo osób namawia mnie, żebyśmy wrócili do normalnego, bardziej cywilizowanego życia, w którym nie narzuca się kobietom jak mają się ubierać. Chciałam tylko wyjaśnić, że nie jestem absolutnie wrogiem noszenia abaii. Nawet bardzo to lubię i jakoś nie wyobrażam sobie wyjścia z domu bez niej - tutaj, w tym kraju. Wczoraj wyszliśmy na chwilę poza compound, weszliśmy dosłownie na minutę do jakiegoś sklepu i nawet Piotruś powiedział, żebyśmy z niego wyszli, bo on sam odczuł jak dzikie zainteresowanie wzbudziliśmy (Pyza i ja). Tak jak pisałam wcześniej, dopuszcza się, żeby kobieta z zachodu nie zasłaniała głowy w wielu miejscach. My byliśmy w sklepie blisko compoundu, czyli w miejscu gdzie chodzenie bez chusty jest czymś normalnym i nie powinno budzić żadnego zainteresowania. Jednak wczoraj atmosfera w tym sklepie była tak... nieprzyjemna, wroga, że podświadomie nałożyłam chustę na głowę, na to kaptur z abaii i jeszcze osłoniłam twarz. Piotruś był lekko wstrząśnięty tym co zobaczył i co odczuł.
Dlatego wszystkim, którzy są przeciwnikami noszenia przez kobiety tutejszego stroju powiem jedno - możecie mi wierzyć, że tutaj kobieta w abaii i chuście czuje się bezpieczniej. Wczoraj z pocałowaniem ręki przyjęłabym i niquab i nawet worek od ziemniaków, jeśli dzięki temu stałabym się niewidoczna dla tych ludzi.
Ale cieszę się, że wczoraj tam poszliśmy, bo Piotruś miał okazję odczuć, jak może czuć się tutaj kobieta.

Zwyczaje, nakazy i zakazy

Dzisiaj rozmawialiśmy z naszymi kochanymi przyjaciółmi M. i Sz.  i podczas tej rozmowy naszła mnie myśl, że w sumie to powinnam troszkę przybliżyć zwyczaje tu panujące. Od razu zaznaczę, że nie jestem ekspertem jeśli chodzi o Arabię Saudyjską, a wszystko co napiszę poniżej zaczerpnięte jest z rozmów z osobami tutaj mieszkającymi albo wyczytane w trakcie przygotowań do przyjazdu tutaj. Oczywiście informacje podam w wielkim skrócie, a jeśli ktoś będzie miał pytania, proszę pisać - postaram się wyjaśnić dane zagadnienie bardziej szczegółowo (na ile mi wiedza pozwoli).

1) strój kobiety - każda kobieta wychodząc z domu MUSI założyć abaję. Jest to strój wierzchni, w kolorze czarnym, coś jakby płaszcz, uszyty w cienkiego materiału. Abaja może być zdobiona (cekinami, haftami itd.) ale musi miec kolor czarny - no przynajmniej przez te 2 tygodnie nie widziałam kobiety ubranej w kolorową abaję. Każda kobieta musi mieć zasłonięte włosy czarna chustą. W miejscach takich jak np centra handlowe czy okolice compoundów często można spotkać kobiety bez chust (a raczej z chustami na ramionach), ale wiadomo wtedy, że są to kobiety "zachodu", nie muzułmanki. Saudyjki noszą dodatkowo niquab - czyli zasłonę na twarzy, a dużo kobiet nosi jeszcze chustę zakrywającą nie tylko włosy ale również twarz łącznie z oczami. Dodatkowo mogą nosić również czarne rękawiczki zasłaniające dłonie.

Pod abajami nosi się dokładnie to samo co reszta kobiet na całym świecie, czyli normalne ubrania często kupione w znany domach mody typu np. Zara.

2) alkohol, wieprzowina i jej pochodne, narkotyki, broń, pornografia - wszystkie te produkty są surowo zabronione w Arabii Saudyjskiej, a przewiezienie ich przez granice grozi od konfiskaty i grzywny (w najlepszym przypadku) po wizytę na placu "czop-czop" jak główna atrakcja (narkotyki). Każdy bagaż osób przybywających do Arabii jest dokładnie prześwietlany, łącznie z bagażem podręcznym.

3) transport publiczny - hm... jaki transport publiczny ? Przyznam się szczerze, że jeszcze nie widziałam tutaj publicznych autobusów. Są autobusy prywatnych firm wożące np mieszkańców compoundów do centrów handlowych. Są taksówki. Są firmy prywatne mające swoje limuzyny z kierowcami. Widziałam też na parkingu stare autobusu wożące pracowników. Ale nie widziałam autobusów kursujących regularnie na jakiej trasie-linii.

4) kobieta w taksówce - kobieta może korzystać z taksówki pod warunkiem, że będzie siedziała z tyłu, po przeciwnej stronie jak kierowca (chodzi o zachowanie maksymalnej,  możliwej odległości miedzy nimi).

5) kobieta za kłókiem - na razie nie ma czegoś takiego. Kobiety nie mają prawa jazdy, nie wolno więc im prowadzić samochodów, ale podobno ma się to niedługo zmienić.

6) kobieta w podróży - kobieta nie może podróżować bez zgody swojego opiekuna (np. męża, ojca, brata).

To byłoby na tyle na chwilę obecną, jeśli coś sobie przypomnę to dodam w tym poście. Jeśli macie jakieś pytania, to poproszę maila na: tantulei@gmail.com

A teraz dobranoc :)

Al-Masmak i pierwsze spotkanie z muttawa

Wczoraj, w wigilię ich największego święta religijnego pojechaliśmy pierwszy raz zwiedzać Rijadh. Po dość długiej podróży przez pustynię (nasz kierowca nie bardzo wiedział gdzie jest Al-Masmak i zasugerował się wskazówkami innego kolegi, który jak się póżniej okazało rownież nie wiedział co to jest Al-Masmak) dotarliśmy do centrum miasta. Hamza pokazywał nam zza okien samochodu różne ciekawe architektonicznie budowle, aż w pewnym momencie zapytał czy chcemy wysiąść i zobaczyć miejsce zwane "czop-czop".

"Czop-czop" pochodzi od angielskiego słówka "chop" czyli "siekać" i jest to poprostu plac na którym w piątki dokonują się egzekucje poprzez ścięcie głowy. Hamza zatrzymał samochód na parkingu, który normalnie jest "ladie's market" i z przerażeniem w oczach poprosił, żebym załozyła hijab (chustę na głowę). Nie bardzo wiedziałam o co chodzi, ale nie było to dla mnie problemem. W między czasie Piotr wysiadł z samochodu, wziął dzieci i podszedł do moich drzwi i również z przerażeniem powiedział: jeden facet bardzo się na nas gapi. Pomyślałam sobie: facet jak facet, jak się gapi to jego problem, widocznie widzi Pyzę z blond włoskami i Ptysia. Wzięłam od Piotra Pyzę na ręce, aparat fotogarficzny w dłoń i niczego nieświadoma zaczęłam robić zdjęcia. Nagle podszedł do mnie Piotr blady jak ściana i znowu zaczyna nawijać o jakimś gościu, który się gapi. 

Patrzę na Hamzę, a ten też jakoś mizernie wygląda, schował się pod palmą i udaje, że nas nie zna. Dokończyła pstrykać fotki i pytam Hamzę czy możemy wejść, zobaczyć plac "czop-czop", a ten zbladł jeszcze bardziej i mówi ledwo słyszalnym głosem, że nie, że dziś święto (jakoś inny tubylcom to nie przeszkadzało, żeby tam łazić) i że kobiety to wogóle tam nie mogą wchodzić, no chyba że jako skazane. To ładnie podziękowałam i poszliśmy spokojnie do samochodu. Jak tylko wsiedliśmy do auta, Hamza wyrzucił z siebie: "muttawa". 
No to dopiero zrozumiałam co się z nimi dwoma (Piotrem i Hamzą) stało.

Okazało się, że od samego początku naszego pobytu tam, w samochodzie terenowym siedziało dwóch brodatych facetów i bardzo dokładnie się nam przyglądali. Hamza był dodatkowo przerażony, bo jako Hindus jest na samym dole "łancucha pokarmowego" tutaj.

Dalej już zwiedzaliśmy Rijad zza okien samochodu. Ani jeden ani drugi z panów nie mieli ochoty na kolejne spotkania z muttawa - policją religijną w tym dniu.

A jeśli interesuje Was jak faktycznie wygląda egzekucja w Arabii Saudyjskiej, zajżyjcie tutaj: http://arabiasaudyjska.blogspot.com/2009/01/chwile-przed-egzekucj.html

dzień piaty

Dziwne jak człowiekowi może się w ciągu kilku dni zmienić podejście do wielu spraw ;) Jeszcze w niedzielę o palpitacje serca przyprawiał mnie widok jednej mrówki w kuchni, czy widok Pyzy trzymającej w rączkach rzecz podniesioną z ziemi. A dzisiaj ? Przestałam zauważać stada pędzących po kuchni mrówek (lepsze mrówki w kuchni niż karaluchy), to że Pyzie bardziej smakują jabłuszka prosto z zasyfionego dywanu, niż z wyparzonego talerzyka też już nie ma takiego znaczenia. Kiedyś w końcu dziecko musi się zacząć uodparniać J

Dzisiaj poznałam Piotra znajomego z pracy Trevor’a. Facet pochodzi z RPA, jest potomkiem holenderskich emigrantów. Mieszka tutaj z żoną i 5-ciorgiem synów od kilku tygodni. Właśnie w tej chwili zabrał Piotra i Ptysia do Carrefour’a, żeby kupili dyspenser do wody. Ta co jest tutaj w kranach nie bardzo nadaje się do picia. Jest czysta, ale trochę śmierdzi i może w niej pływać ameba i tym podobne żyjątka.

A teraz o atrakcjach dla kobiet w tym kraju J Dzisiaj na tablicy ogłoszeń przy naszym „osiedlowym” sklepie znalazłam ogłoszenie, że zarząd tego compound’u był na tyle miły, że wyznaczył godziny w których kobiety mogą się kąpać w basenie. Jest to poniedziałek i wtorek od 12 do 19 – wow ! O osobnych miejscach w których kobiety mogą przebywać można znaleźć mnóstwo informacji na internecie, napisze tylko, że nawet kupując kanapke w McDonaldzie kobiety podchodzą do lady z jednej strony, meżczyźni z drugiej i te dwie strony oddzielone są parawanem. Troche śmiesznie to wyglądało jak poszliśmy w centrum handlowym kupić sobie coś do zjedzenia. Podchodzimy do lady w jakiejś loklanej knajpce typu  fast-food. Przez przypadek stanęliśmy dobrze, ja z prawej strony parawanu (część dla kobiet), Piotr z lewej, ale pech chciał, że Piotrek tego nie zauważył i jak już zamawiał jedzenie, to się rozpędził i szukając czegoś smacznego przeszedł na „moją” stronę. Jak mu pokazałm tabliczke z napisem „tylko dla kobiet” to mało zawału nie dostał i wrócił na swoją stronę z prędkością światła i przerażeniem w oczach. Zresztą o Piotrusiu w Arabii możnaby już ksiązkę napisać. Ale wracając do podziału na strefy dla kobiet i dla mężczyzn, to np w Starbuck’u wygląda to tak: w centralnym miejscu Granada Mall stoi Starbuck Cafe, super wyposażona kawiarnia, czyściutko wszędzie. Człowiek zbliża się do lady i już marzy o kubku pachnącej kawusi i nagle przychodzi orzeźwienie: tabliczka z napisem „only for men” (tylko dla mężczyzn). Jeśli kawę chce kupić kobieta albo rodzina (biedny Piotruś chyba zacznie chodzić sam na kawę, żeby poczuć się w pełni człowiekiem) musi wejść z drugiej strony, gdzie wyposażenie jest już dużo skromniejsze ale są też specjalne boksy pooddzielane kotarami i tam może zamówić dokładnie to samo co facet w tej wypasionej części. Mnie to osobiście nie przeszkadza, ale na początku można przeżyć szok. Zresztą Piotruś cały czas ma z tym problem J Hi hi hi J

No i byliśmy dzisiaj zobaczyć „Centrum Fitness”. O wyposażeniu pisać nie będę (takie jak w każdym arabskim miejscu) ale zaskoczyło mnie wejście do budynku. Żeby tam się wogóle dostać trzeba wcześniej np u instruktora (my tak własnie zrobiliśmy) zostawić swoje... odciski palców J Razem z instruktorem (Filipińczyk mówiący tak fatalnym angielskim, że ledwo go oboje rozumieliśmy) wprowadziliśmy odciski palców do czytnika i sprawdziliśmy czy dziala. I tutaj znowu był problem z Piotrusiem, tak samo jak w jego miejscu pracy urządzenie nie było w stanie odczytać odcisków palców. Musiał wprowadzać kilka razy, żeby się udało (w pracy podobno próbowli mu pobrać odciski z każdego palca obu rąk, ale i tak nie zadziałało J).

A jeśłi już jestem przy bezpieczeństwie, napiszę kilka słow jak Saudyjczycy starają się uchronić przed atakami terrorystycznymi w compoundach. Żeby wjechać do naszego compoundu (Granada) trzeba najpierw przejechać przez pierwszy punkt kontrolny (wyłączyć silnik samochodu, zgasić swiatła drogowe, zapalić światło w środku samochodu, żeby żołnierze widzieli kto jest w środku, kierowca musi otworzyć okno, bagażnik i maskę silnika). Samochód sprawdza mniej więcej 2-3 uzbrojonych w karabiny żołnierzy i 2 wartowników. Jak już wszystko sprawdzą, otwierają żelazną bramę i jedzie się przez labirynt zrobiony z dużych, betonowych bloków aż do następnego punktu kontrolnego. Po drodze oczywiście przejeżdża się przez taśmy z takimi bolcami, które nieproszonym gością moga przebić opony. Przejeżdża się przez drugi punkt kontrolny obok którego stoi coś jakby wojskowy kontener czy namiot, ale nie mam pojęcia co w nim jest. Dojeżdża się do trzeciego punktu kontrolnego, na którym sprawdzają dokumenty (specjalne przepustki ze zdjęciem) i otwierają trzecią, ostatnią, wielką bramę.  Cały kompound jest otoczony murem wysokości może 3-4 metrów plus zwoje drutu kolczastego. Tak to mniej więcej wgląda.