Zwyczaje, nakazy i zakazy

Dzisiaj rozmawialiśmy z naszymi kochanymi przyjaciółmi M. i Sz.  i podczas tej rozmowy naszła mnie myśl, że w sumie to powinnam troszkę przybliżyć zwyczaje tu panujące. Od razu zaznaczę, że nie jestem ekspertem jeśli chodzi o Arabię Saudyjską, a wszystko co napiszę poniżej zaczerpnięte jest z rozmów z osobami tutaj mieszkającymi albo wyczytane w trakcie przygotowań do przyjazdu tutaj. Oczywiście informacje podam w wielkim skrócie, a jeśli ktoś będzie miał pytania, proszę pisać - postaram się wyjaśnić dane zagadnienie bardziej szczegółowo (na ile mi wiedza pozwoli).

1) strój kobiety - każda kobieta wychodząc z domu MUSI założyć abaję. Jest to strój wierzchni, w kolorze czarnym, coś jakby płaszcz, uszyty w cienkiego materiału. Abaja może być zdobiona (cekinami, haftami itd.) ale musi miec kolor czarny - no przynajmniej przez te 2 tygodnie nie widziałam kobiety ubranej w kolorową abaję. Każda kobieta musi mieć zasłonięte włosy czarna chustą. W miejscach takich jak np centra handlowe czy okolice compoundów często można spotkać kobiety bez chust (a raczej z chustami na ramionach), ale wiadomo wtedy, że są to kobiety "zachodu", nie muzułmanki. Saudyjki noszą dodatkowo niquab - czyli zasłonę na twarzy, a dużo kobiet nosi jeszcze chustę zakrywającą nie tylko włosy ale również twarz łącznie z oczami. Dodatkowo mogą nosić również czarne rękawiczki zasłaniające dłonie.

Pod abajami nosi się dokładnie to samo co reszta kobiet na całym świecie, czyli normalne ubrania często kupione w znany domach mody typu np. Zara.

2) alkohol, wieprzowina i jej pochodne, narkotyki, broń, pornografia - wszystkie te produkty są surowo zabronione w Arabii Saudyjskiej, a przewiezienie ich przez granice grozi od konfiskaty i grzywny (w najlepszym przypadku) po wizytę na placu "czop-czop" jak główna atrakcja (narkotyki). Każdy bagaż osób przybywających do Arabii jest dokładnie prześwietlany, łącznie z bagażem podręcznym.

3) transport publiczny - hm... jaki transport publiczny ? Przyznam się szczerze, że jeszcze nie widziałam tutaj publicznych autobusów. Są autobusy prywatnych firm wożące np mieszkańców compoundów do centrów handlowych. Są taksówki. Są firmy prywatne mające swoje limuzyny z kierowcami. Widziałam też na parkingu stare autobusu wożące pracowników. Ale nie widziałam autobusów kursujących regularnie na jakiej trasie-linii.

4) kobieta w taksówce - kobieta może korzystać z taksówki pod warunkiem, że będzie siedziała z tyłu, po przeciwnej stronie jak kierowca (chodzi o zachowanie maksymalnej,  możliwej odległości miedzy nimi).

5) kobieta za kłókiem - na razie nie ma czegoś takiego. Kobiety nie mają prawa jazdy, nie wolno więc im prowadzić samochodów, ale podobno ma się to niedługo zmienić.

6) kobieta w podróży - kobieta nie może podróżować bez zgody swojego opiekuna (np. męża, ojca, brata).

To byłoby na tyle na chwilę obecną, jeśli coś sobie przypomnę to dodam w tym poście. Jeśli macie jakieś pytania, to poproszę maila na: tantulei@gmail.com

A teraz dobranoc :)

Al-Masmak i pierwsze spotkanie z muttawa

Wczoraj, w wigilię ich największego święta religijnego pojechaliśmy pierwszy raz zwiedzać Rijadh. Po dość długiej podróży przez pustynię (nasz kierowca nie bardzo wiedział gdzie jest Al-Masmak i zasugerował się wskazówkami innego kolegi, który jak się póżniej okazało rownież nie wiedział co to jest Al-Masmak) dotarliśmy do centrum miasta. Hamza pokazywał nam zza okien samochodu różne ciekawe architektonicznie budowle, aż w pewnym momencie zapytał czy chcemy wysiąść i zobaczyć miejsce zwane "czop-czop".

"Czop-czop" pochodzi od angielskiego słówka "chop" czyli "siekać" i jest to poprostu plac na którym w piątki dokonują się egzekucje poprzez ścięcie głowy. Hamza zatrzymał samochód na parkingu, który normalnie jest "ladie's market" i z przerażeniem w oczach poprosił, żebym załozyła hijab (chustę na głowę). Nie bardzo wiedziałam o co chodzi, ale nie było to dla mnie problemem. W między czasie Piotr wysiadł z samochodu, wziął dzieci i podszedł do moich drzwi i również z przerażeniem powiedział: jeden facet bardzo się na nas gapi. Pomyślałam sobie: facet jak facet, jak się gapi to jego problem, widocznie widzi Pyzę z blond włoskami i Ptysia. Wzięłam od Piotra Pyzę na ręce, aparat fotogarficzny w dłoń i niczego nieświadoma zaczęłam robić zdjęcia. Nagle podszedł do mnie Piotr blady jak ściana i znowu zaczyna nawijać o jakimś gościu, który się gapi. 

Patrzę na Hamzę, a ten też jakoś mizernie wygląda, schował się pod palmą i udaje, że nas nie zna. Dokończyła pstrykać fotki i pytam Hamzę czy możemy wejść, zobaczyć plac "czop-czop", a ten zbladł jeszcze bardziej i mówi ledwo słyszalnym głosem, że nie, że dziś święto (jakoś inny tubylcom to nie przeszkadzało, żeby tam łazić) i że kobiety to wogóle tam nie mogą wchodzić, no chyba że jako skazane. To ładnie podziękowałam i poszliśmy spokojnie do samochodu. Jak tylko wsiedliśmy do auta, Hamza wyrzucił z siebie: "muttawa". 
No to dopiero zrozumiałam co się z nimi dwoma (Piotrem i Hamzą) stało.

Okazało się, że od samego początku naszego pobytu tam, w samochodzie terenowym siedziało dwóch brodatych facetów i bardzo dokładnie się nam przyglądali. Hamza był dodatkowo przerażony, bo jako Hindus jest na samym dole "łancucha pokarmowego" tutaj.

Dalej już zwiedzaliśmy Rijad zza okien samochodu. Ani jeden ani drugi z panów nie mieli ochoty na kolejne spotkania z muttawa - policją religijną w tym dniu.

A jeśli interesuje Was jak faktycznie wygląda egzekucja w Arabii Saudyjskiej, zajżyjcie tutaj: http://arabiasaudyjska.blogspot.com/2009/01/chwile-przed-egzekucj.html

ratunku, pomocy - bestia w łazience !

No to teraz się pochwalę jakiego mam męża twradziela :)


Ponieważ od kilku dni i nocy cierpię na zapalenie zatok, także i dzisiejszej nocy wstałam i poszłam zrobić sobie "parówkę" i przepłukać zatoki wodą z roztworem soli morskiej. Weszłam do łazienki, tej z której najrzadziej korzystamy (tej przy kuchni) i zaczęłam przygotowywać wodę z solą, gdy nagle ujrzałam coś jakby kawałek szarego dywanu na kafelkach. Ponieważ na noc ściągam szkła kontaktowe, w pierwszej chwili miałam problemy z odróżnieniem co to wogóle jest.  Patrzę i patrzę i patrzę i oczom nie wierzę. Matko kochana ! Jaszczurka ! Bydle wielkości słonia ! W moje łazience ! Od razu odechciało mi się płukania nosa i wszystkiego innego i pędem pognałam do sypialni budzić Najukochańszego i mówię:
- wstawaj, jaszczurka w łazience !
Na to Piotrus zaspanym głosem:
- a jaka duża ?
Rany Julek - jakby to miało znaczenie jakiej jest wielkości ! Duża czy mała - jaszczurka to jaszczurka i trzeba ją jakoś wyeksportować na zewnątrz, toć przecież to nie zwierzątko hodowlane, żeby sobie łaziło po mieszkaniu jak chce i kiedy chce.
Centymetra z Kanady nie przywiozłam, więc trudno mi było podać mu jej wymiary:
- wielkości mojego palca, może większa - odpowiedziałam.
Więc mój (O)błędny Rycerz poszedł pertraktować z jaszczurką, a ja zostałam w sypialni "na czatach", jakby mu się nie udało jej po dobroci z domu wyprosić.
Przyłożyłam głowę do poduszki i przez chwilę jeszcze słyszałam poczynania mojego bohatera w łazience i poza nią, aż zasnęłam.
Rano przy śniadaniu jak zapytałam Piotrusia o jaszczurkę, to mi tylko bąknął pod nosem, że przed chwilą ją sama w worku na śmieci na zewnątrz wyniosłam. Okazało się, że bestia była zwinniejsza od naszego domowego bohatera i trochę się chłopak namęczył zanim ją dorwał.

kolejny smakołyk, tym razem coś włoskiego

Dzisiaj wyskoczyliśmy na chwilę do pobliskiego centrum handlowego Granada Mall, żeby kupić w aptece dla mnie coś na zatoki. Przy okazji postanowiliśmy kupić coś na lunch i w ten oto sposób trafiliśmy na "Stromboli".

Jest to mięso wołowe (mogą być też warzywa) z serem zawinięte w roladę z ciasta jak na chlebek włoski. To które my kupiliśmy było wyśmienite. Cały nasza banda się tym zajadała, a najbardziej na stromboli rzucała się Pyza (ale on to na każde jedzenie się rzuca jak szczerbaty na suchary).

polskie klimaty

A teraz coś swojskiego (no prawie swojskiego), produkty spożywcze z "Polską" w nazwie:

• sok z polskich jabłek

• i kiełbasa podrabiana na "polską"

Jedzonko

Wczoraj Piotruś przyniółs nam tutejszy specjał. Dość „ciekawa” kompozycja J To jest coś w rodzaju wrap'a (czyli taki suchy naleśnik zrobiony tylko z mąki i wody), a w nim pocięty kurczak pieczony, majonez, ogórki kiszone i... frytki. Chociaż wygląda to nieciekawie, jest zaskakująco smaczne, zwłaszcza jeśli je się jeszcze gorące.

kilka zdjęć

Tak wygląda basen, w którym można się kąpać bez ograniczeń (mam na myśli kobiety), ale tylko dlatego, że jest on na zewnątrz i jest nieogrzewany. Basen, który znajduje się w budynku klubu fitness jest ogrzewany i kobiety mogą z niego korzystać tylko w poniedziałki i wtorki 12:00 - 19:00.

 

Ten sam basen tylko ujęcie z innej strony.

A to jest wejście do samego klubu fitness z siłownią, jacuzzi - osobno dla panów i dla pań, przy czym w jacuzzi dla panów jest tylko jedna wywieszona kartka, przypominająca o wyłączeniu urządzenia, natomiast w jacuzzi dla pań tych kartek jest kilka, wszystkich nie pamiętam, ale to coś w stylu "zakaz kąpieli w abbaji".

I ulica z villami, te daszki przykryte roślinnością, to takie prowizoryczne garaże, a raczej miejsca parkingowe.

Tak wygląda wywózka śmieci, które zbierają dwa razy dziennie: 6:00 rano i 3:00 popołudniu. Niestety nie ma tutaj segregacji, więc każdego kto jest do recyclingu przyzwyczajony, jest to po prostu okropne. Na tych drutach u góry wiesza się śmieci, w których jest jedzenie, żeby się zwierzęta nie dorwały.

Mrówki, mrówki, mrówki wszędzie...

Są wszędzie ! Na ubraniach, na jedzeniu, na podłodze, na meblach... prawdziwa plaga. Stają sie coraz bardziej bezczelne, dzisiaj ukradły mi nawet kawałeczek jabłka jak gotowałam obiad. Jeden z nich pożytek, że jeśli nie zbiorę okruszków chleba wieczorem po kolacji, to rano i tak mam wysprzątaną kuchnię... żeby jeszcze naczynia zmywały J

A teraz będzie o Piotrusiu :)

W pracy podszedł do niego jakiś Arab i zapytał:

- ile masz lat ?

Piotruś zgodnie z prawdą odpowiedział:

- 44

Na to Arab do swojego kolegi, który stał obok:

- no widzisz, on nie jest taki stary jak powiedziałeś J

Znowu do lekarza

Udało się zbić na dobre Pyzie gorączkę, niestety na jej miejsce pojawiła się wysypka. Najpierw za uszami, później na całej buzi a jak juz dotarliśmy do szpitala była równiez na karku i plecach. W szpitalu trafiliśmy od razu na oddział pediatrii, na którym było dużo ludzi, więc już przy samej rejestracji meżuś zawyrokował (będęc doświadczonym pacjentem klinik kanadyjskich):

- tutaj to sobie dopiero poczekamy

Na szczęście bardzo się pomylił, bo w ciągu kilku minut od rejestracji poproszono już nas do sali badań, gdzie Pyzę zmierzono, zważono i wszystko to opisano w jej dokumentacji medycznej. Niestety tak szybka obsługa pacjenta rozczarowała Ptysia, ponieważ przez te kilka minut czekaliśmy (Pyza, Ptys i ja) w poczekalni dla kobiet, gdzie był... mini plac zabaw dla dzieci. Ptysiek nawet oświadczył, że on chce tu przychodzić codziennie. Na szczęście po badaniach wstępnych znowu mogliśmy przejść do poczekalni z placem zabaw, niestety znowu spędziliśmy tam tylko kilka minut. W gabinecie lekarskim pani doktor dokładnie zbadała Pyzę i kazała natychmiast odstawić antybiotyk. Okazało się, że Niuniua ma na niego alergię i musiała dostać zastrzyk. Przez cały ten czas był z nami „nasz” kierowca, służący w każdej chwili pomocą – nawet zaoferował się, że pójdzie do apteki zrealizować receptę, żeby było szybciej. Ogólnie wszyscy w szpitalu byli bardzo mili i pomocni, nawet pielęgniarka, którą oderwałam od jej zajęć prosząc o pomoc przy pobieraniu próbki u Pyzy. Na prawdę jestem pod wielkim wrażeniem tytejszej służby zdrowia i wogóle ludzi tu pracujących.

dzień piaty

Dziwne jak człowiekowi może się w ciągu kilku dni zmienić podejście do wielu spraw ;) Jeszcze w niedzielę o palpitacje serca przyprawiał mnie widok jednej mrówki w kuchni, czy widok Pyzy trzymającej w rączkach rzecz podniesioną z ziemi. A dzisiaj ? Przestałam zauważać stada pędzących po kuchni mrówek (lepsze mrówki w kuchni niż karaluchy), to że Pyzie bardziej smakują jabłuszka prosto z zasyfionego dywanu, niż z wyparzonego talerzyka też już nie ma takiego znaczenia. Kiedyś w końcu dziecko musi się zacząć uodparniać J

Dzisiaj poznałam Piotra znajomego z pracy Trevor’a. Facet pochodzi z RPA, jest potomkiem holenderskich emigrantów. Mieszka tutaj z żoną i 5-ciorgiem synów od kilku tygodni. Właśnie w tej chwili zabrał Piotra i Ptysia do Carrefour’a, żeby kupili dyspenser do wody. Ta co jest tutaj w kranach nie bardzo nadaje się do picia. Jest czysta, ale trochę śmierdzi i może w niej pływać ameba i tym podobne żyjątka.

A teraz o atrakcjach dla kobiet w tym kraju J Dzisiaj na tablicy ogłoszeń przy naszym „osiedlowym” sklepie znalazłam ogłoszenie, że zarząd tego compound’u był na tyle miły, że wyznaczył godziny w których kobiety mogą się kąpać w basenie. Jest to poniedziałek i wtorek od 12 do 19 – wow ! O osobnych miejscach w których kobiety mogą przebywać można znaleźć mnóstwo informacji na internecie, napisze tylko, że nawet kupując kanapke w McDonaldzie kobiety podchodzą do lady z jednej strony, meżczyźni z drugiej i te dwie strony oddzielone są parawanem. Troche śmiesznie to wyglądało jak poszliśmy w centrum handlowym kupić sobie coś do zjedzenia. Podchodzimy do lady w jakiejś loklanej knajpce typu  fast-food. Przez przypadek stanęliśmy dobrze, ja z prawej strony parawanu (część dla kobiet), Piotr z lewej, ale pech chciał, że Piotrek tego nie zauważył i jak już zamawiał jedzenie, to się rozpędził i szukając czegoś smacznego przeszedł na „moją” stronę. Jak mu pokazałm tabliczke z napisem „tylko dla kobiet” to mało zawału nie dostał i wrócił na swoją stronę z prędkością światła i przerażeniem w oczach. Zresztą o Piotrusiu w Arabii możnaby już ksiązkę napisać. Ale wracając do podziału na strefy dla kobiet i dla mężczyzn, to np w Starbuck’u wygląda to tak: w centralnym miejscu Granada Mall stoi Starbuck Cafe, super wyposażona kawiarnia, czyściutko wszędzie. Człowiek zbliża się do lady i już marzy o kubku pachnącej kawusi i nagle przychodzi orzeźwienie: tabliczka z napisem „only for men” (tylko dla mężczyzn). Jeśli kawę chce kupić kobieta albo rodzina (biedny Piotruś chyba zacznie chodzić sam na kawę, żeby poczuć się w pełni człowiekiem) musi wejść z drugiej strony, gdzie wyposażenie jest już dużo skromniejsze ale są też specjalne boksy pooddzielane kotarami i tam może zamówić dokładnie to samo co facet w tej wypasionej części. Mnie to osobiście nie przeszkadza, ale na początku można przeżyć szok. Zresztą Piotruś cały czas ma z tym problem J Hi hi hi J

No i byliśmy dzisiaj zobaczyć „Centrum Fitness”. O wyposażeniu pisać nie będę (takie jak w każdym arabskim miejscu) ale zaskoczyło mnie wejście do budynku. Żeby tam się wogóle dostać trzeba wcześniej np u instruktora (my tak własnie zrobiliśmy) zostawić swoje... odciski palców J Razem z instruktorem (Filipińczyk mówiący tak fatalnym angielskim, że ledwo go oboje rozumieliśmy) wprowadziliśmy odciski palców do czytnika i sprawdziliśmy czy dziala. I tutaj znowu był problem z Piotrusiem, tak samo jak w jego miejscu pracy urządzenie nie było w stanie odczytać odcisków palców. Musiał wprowadzać kilka razy, żeby się udało (w pracy podobno próbowli mu pobrać odciski z każdego palca obu rąk, ale i tak nie zadziałało J).

A jeśłi już jestem przy bezpieczeństwie, napiszę kilka słow jak Saudyjczycy starają się uchronić przed atakami terrorystycznymi w compoundach. Żeby wjechać do naszego compoundu (Granada) trzeba najpierw przejechać przez pierwszy punkt kontrolny (wyłączyć silnik samochodu, zgasić swiatła drogowe, zapalić światło w środku samochodu, żeby żołnierze widzieli kto jest w środku, kierowca musi otworzyć okno, bagażnik i maskę silnika). Samochód sprawdza mniej więcej 2-3 uzbrojonych w karabiny żołnierzy i 2 wartowników. Jak już wszystko sprawdzą, otwierają żelazną bramę i jedzie się przez labirynt zrobiony z dużych, betonowych bloków aż do następnego punktu kontrolnego. Po drodze oczywiście przejeżdża się przez taśmy z takimi bolcami, które nieproszonym gością moga przebić opony. Przejeżdża się przez drugi punkt kontrolny obok którego stoi coś jakby wojskowy kontener czy namiot, ale nie mam pojęcia co w nim jest. Dojeżdża się do trzeciego punktu kontrolnego, na którym sprawdzają dokumenty (specjalne przepustki ze zdjęciem) i otwierają trzecią, ostatnią, wielką bramę.  Cały kompound jest otoczony murem wysokości może 3-4 metrów plus zwoje drutu kolczastego. Tak to mniej więcej wgląda.

dzień czwarty - pierwsze spotkanie z saudyjską służbą zdrowia

Jaka cisza ! Dzieci jeszcze śpią, Piotr też, obiadek już się gotuje na kuchence, a ja mam czas, żeby usiąść przy komputerze z kawą i coś napisać. Jest cudnie J

Wygląda na to, że już zaliczyliśmy naszą pierwszą arabską przygodę, a przy okazji poznaliśmy jak tutaj funkcjonuje służba zdrowia i wiecie co ? Kanadyjczycy i Polacy moga się tylko od Saudyjczyków uczyć. Dzisiaj jest czwartek czyli coś jak u nas sobota. Przez całą noc nie mogliśmy zbić Pyzie gorączki, nie pomagał panadol w syropie, czopki, nic. W końcu około 4:30 nad ranem, gdy temperatura wciąż rosła, posanowiliśmy pojechać do lekarza. Zbudziliśmy Ptyśka, zadzwoniliśmy po naszego “nadwornego” taksówkarza (Hindusa – Hamzę) i poprosiliśmy, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Jednak Hazma zawiózł nas do ... przychodni ! Odwiedziliśmy 4 czy 5 przychodni (wszystkie były otwarte o 5 nad ranem i w ŻADNEJ nie było śladu kolejki !!!! – wyobrażacie sobie to w Kanadzie ?) aż trafiliśmy na taką w której dyżur pełnił pediatra. Czekałam w poczekalni dokładnie tyle czasu ile trwało wypisywanie przez Piotra karty (czyli podanie imienia dziecka i zapłacenie 70 SAR). W tym czasie lekarz sam wychodził co chwila do poczekalni i pytał czy są już jacyś pacjenci. SZOK !!! W Polsce okrzyknięto by go mianem nadgorliwego. Po dosłownie minucie od wejścia do kliniki już siedzieliśmy w gabinecie. Pielęgniarka (stara Filipinka) wzięła Pyzę i zaczęła ją ważyć i mierzyć jej temperaturę. Księżniczce nie bardzo się to podobało, bo została oderwana bidulka od mamy, ale lekarz sprawnie, szybciutko ja osłuchał, sprawdził uszka, gardło i brzuszek. Okazało się, że to nie były żadne komplikacje po szczepionce na menengokoki ani świńska grypa, tylko zwykła infekcja gardła i uszu. Dostała receptę na antybiotyk i panadol i po kłopocie. Pan doctor cały czas uśmiechnięty bez problemu zbadał jeszcze Misia-Ptysia u którego też zaczyna się infekcja ale to dopier początki. W poczekalni cały czas czekał na nas Hzama w każdej chwili gotów do jakiejkolwiek pomocy. Po wyjściu z przychodni zawiózł nas do apteki i tutaj kolejny SZOK, na jakiekolwiek lekarstwa nie są potrzebne żadne recepty. Farmaceuta oddał Piotrowi naszą recepte, która praktycznie została wystawiona tylko po to, żeby nie przekręcić tutejszej nazwy. Poza tym tutaj faktycznie jest dostępna większość lekarstw, a jakie patenty mają np na dozowniki leków dla dzieci !
Jak na razie oboje jesteśmy pod ogromnym, pozytywnym wrażeniem jakie zrobiła na nas Arabia Saudyjska.

dzień trzeci - pierwszy normalny dzień

Pierwszy dzień pracy Piotra. Dzieci powoli przyzwyczajają się do zmiany czasu. W sumie to nawet dość dziwnie to wygląda, bo budzą się po 9 rano, pierwszą drzemkę mają oboje (!!!) już koło 11:30, przykładają tylko głowy do poduszek i już chrapią i śpią 2 a nawet 3 godziny (Ptysiek spałby dłużej gdybym mu na to pozwoliła). Dzisiaj wstali około 15-tej i poszliśmy drugi raz na jeden z placów zabaw. W sumie to porównując świat cywilizowany i tutejszy, dochodzę do wniosku, że tutaj wychowywanie dzieci postawione jest na głowie. Tutaj nikt nie wstaje przed 9 rano (nie mówie o współczesnych “niewolnikach” typu mieszkańcy Bangladeszu, Filipin czy Indii ! Sklepy czynne są przeważnie do 24 – 1 w nocy i do tej pory pełno jest w nich rodzin z dziećmi nawet małymi. Nawet w tej chwili, jest 23:17 - Ptysiek dokazuje, a Pyza dopiero przed chwilą poszła spać.

Nadal nie mamy internetu, podobno jutro Piotruś ma iść coś “załatwiać”. Dzisiaj udało się kupić komórki, więc może od jutra będziemy mieli jakąś łaczność ze światem zewnętrznym.

No i wygląda na to, że zacznę nosić hijab tak jak należy. Przez ostatnie dwa dni wychodziłam z domu w abbaji a hijab miałam tylko narzucony na ramiona (tak na wszelki wypadek) ale nawet w zwykłym Carrefour’ze tubylcy patrzyli na mnie w dość nieprzyjemny (bardzo pogardliwy) sposób.

Jutro idziemy do IKEA po jakieś szklanki, kubki, garnki i przede wszystkim po pościel (ta z firmy Piotra jeszcze do nas nie dotrała, a pod czymś musimy spać). Może jak się uda, to wyśle też jutro pierwszego maila z kawiarenki internetowej w tutejszej angielskiej bibliotece.

A! Pyza powiedziała dzisiaj swoje pierwsze arabskie słowo: halala J

dzień drugi

Wtorek, 17 listopada 2009

Około 4:37 obudziło nas (Ptysia i mnie) dziwne zawodzenie. Ptysiek zaskoczony zapytał:

-        Mama, a co to za hałas

Odpowiedziałam mu, że to taki pan śpiewa wzywając wiernych na modlitwe poranną (cóż za bezbożna pora), na to Ptyś:

-        A czy ten pan tak wyje, bo go serce boli ? Hm... ten facet jest NIE-SA-MO-WI-TY.

No i rano musiałam mu pokazać gdzie ten pan jest gdy spiewa J

Ha, wycie tego pana wywarło na Ptyśku ogromne wrażenie (równe niemalże temu, jakie zrobił na nim bijący zegar u Szczepanów), bo teraz co chwila pyta się o tego człowieka:

-        A gdzie mieszka ?

-        A dlaczego śpiewa ?

-        A jak wygląda ?

I tak w kółko. A właśnie przed chwilą poprosił mnie, żebym przyniosła mu zamek, który lezy na stole w części wypoczynkowej pokoju, w którym się własnie znajdujemy, bo sam sie boi, że jak tylko się ode mnie oddali, to TEN PAN znowu zacznie spiewać.

Chociaż musze przyznać Ptysiowy racje – śpiew tych muzzeinów tutaj, na środku pustyni robi niezapomniane wrażenie.

Update z dzisiejszego popołudnia,

Bardzo przyzwoita ta Piotrusia nowa firma. Dzisiaj mężuś spotkał się z nimi po raz pierwszy i okazało się, że jutro dostarczą nam nową pościel, ręczniki i rzeczy pierwszej potrzeby do tego apartamentu. Dzięki im za to J

Dobranoc J     

dzień pierwszy - podróż

Wyjeżdżamy !

Pierwszy lot: Montreal – Frankfurt. Ponad 8 godzin w samolocie, dostaliśmy miejsca w osobnych rzędach, tzn Ptyś miał siedzieć gdzieś z przodu, a my z Pyzą w przedostatnim rzędzie. Obłęd. Na szczęscie po wielu negocjacjach z załogą samolotu i samymi pasażerami udało się i usiedliśmy RAZEM ! Co prawda w ostatnim rzędzie, gdzie były tylko 3 miejsca, ale za to wszyscy obok siebie, a to jest dla nas naważniejsze – nie ważne gdzie, byle razem. Rejs był w miarę spokojny, gdyby nie potworne turbulencje gdzieś nad Atlantykiem. Piotr akurat poszedł zmienić Pyzie pieluchę i w tym czasie tak zaczęło rzucać samolotem (a my przecież siedzielismy na samiutkim końcu), że zapiełam Ptysia mocno pasami i sama ruszyłam trzymając się ścian Piotrowi na ratunek. W pewnym momencie myślałam, że to  koniec, że spadamy, bo nagle tak rzuciło samolotem, ze usunęła mi się podłoga spod nóg i zawisłam w powietrzu. Ledwo odebrałam Pyzę z rąk Piotrusia (on przecież musiał jeszcze nieść torbę z pieluchami) i przyklejona plecami do ściany próbowałam się przesuwać w kiernku naszych miejsc. To były najgorsze turbulęcje jakie w życiu przeżyłam ! Na szczęście po około 30 minutach wszystko wrociło do normy i dalsza część rejsu przebiegła już bez takich atrakcji.

Na lotnisku we Frankfurcie wylądowaliśmy przed 8 ranu czasu lokalnego i spędzilismy ponad 6 godzin oczekując na rejs do Rijadu. Ten rejs okazał się dużo lepszy niż poprzedni. Co prawda, też mieliśmy przypisane miejsca w różnych rzędach, ale stewardesy same zasugerowały żebyśmy usiedli razem w rzędzie 4-o osobowym, a nawet bardzo miły młody Arab, który obok nas siedział przesiadł się w inne miejsce, żeby Pan Ptyś mógł sie wygodnie rozłożyć na 2  miejscach. To było bardzo miłe.

W Rijadzie wylądowaliśmy około 21:15 czasu lokalnego – czyli po 24 godzinach podróży. Byliśmy wykończeni, zwłaszcza dzieci. Wyszliśmy do sali przylotów, a tam... czarno ! Dosłownie i w przenośni.

1) w przenośni bo były tam dzikie tłumy – wszystkie samoloty w Rijadzie lądują mniej więcej o tej samej porze,

2) dosłownie – bo byli to głównie ludzie “czarni” od śniadych po hebanowych, blond włosy były pojedynczymi przypadkami.­­

Zrobiło się nam słabo jak to zobaczyliśmy. Stanęliśmy w kolejce do okienka przy którym była tabliczka z jakimiś arabskimi szlaczkami i czekaliśmy. Na szczęście za nami stanął bardzo miły pan (chyba też Arab), który podpowiedział Piotrowi, żeby zapytał policjanta, czy możemy z dziećmi podejść do innego okienka z tabliczka z innymi “szlaczkami”. Policjant tylko lekko machnął głową i podeszliśmy tam gdzie wyjątkowo kolejki nie było. Urzędnik w mundurze wojskowym bez problemu przyjął nasze paszporty, coś tam pobazgrał po swojemu i oddał puszczając nas do hali gdzie odbiera się bagaże.

Tutaj spędziliśmy kolejną godzinę naszej podróży czekając na nasze torby. W końcu obładowani jak wielbłądy ruszyliśmy do kolejnej atrakcji tego lotniska, a mianowicie – prześwietlania KAŻDEGO bagażu pod kontem przemytu alkoholu. Niestety pan musiał byś bardzo rozczarowany, bo trafił akurat na rodzinę wyjątkowo NIE alkoholową i nic przy nas nie znalazł. W między czasie znalazł nas Hindus, który miał nas zawieźć do kompoundu swoim VANEM. Jak się szybko okazało VAN tutaj to dwa samochody osobowe, więc Piotruś miał dylemat:

1)     Czy zaryzykować i wysłać żonę z dziećmi jednym samochodem z częścią bagaży, a samemu pojechać drugim

2)     Czy zaryzykować mniej i zabrać łaskawie żonę z dziećmi ze sobą, a bagaże tym drugim autem

Na szczęście zdrowy rozsądek zwyciężył (dzikie protesty żony razem z groźbami odniosły skutek) i wybrał opcję numer 2.

Tak oto o godzinie 23:00 czyli po 26 godzinach od wyjścia z domu otworzyliśmy drzwi do naszego apartamentu. Weszliśmy i oniemieliśmy. Prócz kilku mebli nie było nic. Ani wody, ani złamanego widelca, ani nawet okrucha chleba na kolacje. Piotr przerażony bardziej nadciągającą z prędkością światła awanturą niż groźbą śmierci głodowej ruszył pędem w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Po niecałych 45 minutach wrócił ze zgrzewką wody mineralnej, 1 bagietką, kilkoma buteleczkami kakao (dla kakaopijcy) i czajnikiem, którego wtyczka za nic nie pasuje do tutejszych kontaktów.

Około północy udało mi się położyć całą rodzinę spać:

-        Do jednego łózka dwuosobowego

-        Bez pościeli (dzięki Bogu wzięłam do torby dwa malutkie śiwory Pyzy)

-        Poprzykrywaną zimowymą kurtką, swetrem i z jedną poduszką (też należącą do Pyzy)

Tak skończył się nasz pierwszy dzień...