dzień pierwszy - podróż

Wyjeżdżamy !

Pierwszy lot: Montreal – Frankfurt. Ponad 8 godzin w samolocie, dostaliśmy miejsca w osobnych rzędach, tzn Ptyś miał siedzieć gdzieś z przodu, a my z Pyzą w przedostatnim rzędzie. Obłęd. Na szczęscie po wielu negocjacjach z załogą samolotu i samymi pasażerami udało się i usiedliśmy RAZEM ! Co prawda w ostatnim rzędzie, gdzie były tylko 3 miejsca, ale za to wszyscy obok siebie, a to jest dla nas naważniejsze – nie ważne gdzie, byle razem. Rejs był w miarę spokojny, gdyby nie potworne turbulencje gdzieś nad Atlantykiem. Piotr akurat poszedł zmienić Pyzie pieluchę i w tym czasie tak zaczęło rzucać samolotem (a my przecież siedzielismy na samiutkim końcu), że zapiełam Ptysia mocno pasami i sama ruszyłam trzymając się ścian Piotrowi na ratunek. W pewnym momencie myślałam, że to  koniec, że spadamy, bo nagle tak rzuciło samolotem, ze usunęła mi się podłoga spod nóg i zawisłam w powietrzu. Ledwo odebrałam Pyzę z rąk Piotrusia (on przecież musiał jeszcze nieść torbę z pieluchami) i przyklejona plecami do ściany próbowałam się przesuwać w kiernku naszych miejsc. To były najgorsze turbulęcje jakie w życiu przeżyłam ! Na szczęście po około 30 minutach wszystko wrociło do normy i dalsza część rejsu przebiegła już bez takich atrakcji.

Na lotnisku we Frankfurcie wylądowaliśmy przed 8 ranu czasu lokalnego i spędzilismy ponad 6 godzin oczekując na rejs do Rijadu. Ten rejs okazał się dużo lepszy niż poprzedni. Co prawda, też mieliśmy przypisane miejsca w różnych rzędach, ale stewardesy same zasugerowały żebyśmy usiedli razem w rzędzie 4-o osobowym, a nawet bardzo miły młody Arab, który obok nas siedział przesiadł się w inne miejsce, żeby Pan Ptyś mógł sie wygodnie rozłożyć na 2  miejscach. To było bardzo miłe.

W Rijadzie wylądowaliśmy około 21:15 czasu lokalnego – czyli po 24 godzinach podróży. Byliśmy wykończeni, zwłaszcza dzieci. Wyszliśmy do sali przylotów, a tam... czarno ! Dosłownie i w przenośni.

1) w przenośni bo były tam dzikie tłumy – wszystkie samoloty w Rijadzie lądują mniej więcej o tej samej porze,

2) dosłownie – bo byli to głównie ludzie “czarni” od śniadych po hebanowych, blond włosy były pojedynczymi przypadkami.­­

Zrobiło się nam słabo jak to zobaczyliśmy. Stanęliśmy w kolejce do okienka przy którym była tabliczka z jakimiś arabskimi szlaczkami i czekaliśmy. Na szczęście za nami stanął bardzo miły pan (chyba też Arab), który podpowiedział Piotrowi, żeby zapytał policjanta, czy możemy z dziećmi podejść do innego okienka z tabliczka z innymi “szlaczkami”. Policjant tylko lekko machnął głową i podeszliśmy tam gdzie wyjątkowo kolejki nie było. Urzędnik w mundurze wojskowym bez problemu przyjął nasze paszporty, coś tam pobazgrał po swojemu i oddał puszczając nas do hali gdzie odbiera się bagaże.

Tutaj spędziliśmy kolejną godzinę naszej podróży czekając na nasze torby. W końcu obładowani jak wielbłądy ruszyliśmy do kolejnej atrakcji tego lotniska, a mianowicie – prześwietlania KAŻDEGO bagażu pod kontem przemytu alkoholu. Niestety pan musiał byś bardzo rozczarowany, bo trafił akurat na rodzinę wyjątkowo NIE alkoholową i nic przy nas nie znalazł. W między czasie znalazł nas Hindus, który miał nas zawieźć do kompoundu swoim VANEM. Jak się szybko okazało VAN tutaj to dwa samochody osobowe, więc Piotruś miał dylemat:

1)     Czy zaryzykować i wysłać żonę z dziećmi jednym samochodem z częścią bagaży, a samemu pojechać drugim

2)     Czy zaryzykować mniej i zabrać łaskawie żonę z dziećmi ze sobą, a bagaże tym drugim autem

Na szczęście zdrowy rozsądek zwyciężył (dzikie protesty żony razem z groźbami odniosły skutek) i wybrał opcję numer 2.

Tak oto o godzinie 23:00 czyli po 26 godzinach od wyjścia z domu otworzyliśmy drzwi do naszego apartamentu. Weszliśmy i oniemieliśmy. Prócz kilku mebli nie było nic. Ani wody, ani złamanego widelca, ani nawet okrucha chleba na kolacje. Piotr przerażony bardziej nadciągającą z prędkością światła awanturą niż groźbą śmierci głodowej ruszył pędem w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Po niecałych 45 minutach wrócił ze zgrzewką wody mineralnej, 1 bagietką, kilkoma buteleczkami kakao (dla kakaopijcy) i czajnikiem, którego wtyczka za nic nie pasuje do tutejszych kontaktów.

Około północy udało mi się położyć całą rodzinę spać:

-        Do jednego łózka dwuosobowego

-        Bez pościeli (dzięki Bogu wzięłam do torby dwa malutkie śiwory Pyzy)

-        Poprzykrywaną zimowymą kurtką, swetrem i z jedną poduszką (też należącą do Pyzy)

Tak skończył się nasz pierwszy dzień...