nie ma, nie ma wody na pustyni....

tak mi się skojarzyło z dzisiejszą awarią. Mąż miał to szczęście, że po raz pierwszy posłuchał swoje mądrej żony i wykąpał się zanim dzieci wstały, jeszcze przede mną. No i okazało się, że wykorzystał całą wodę, która była w bojlerze. Jak sama chciałam się wykąpać, z prysznica poleciało kilka kropli wody, a w rurach usłyszałam znajome bulgotanie. Zaryzykowałam i szybko wskoczyłam pod prysznic. Ledwo zdążyłam włosy umyć i opłukać ciało. Jak się teraz okazuje, postąpiłam ryzykownie ale słusznie, bo w tej chwili w kranie nie ma już ani kropli. Jak dobrze, że do picia i gotowania używamy wody z baniaków.

W pierwszych dniach naszego pobytu tutaj musieliśmy się zaopatrzyć w dystrybutor wody i trzy 20 litrowe baniaki z wodą zdatną do picia. Ta co jest w kranach nie nadaje się do celów spożywczych dla normalnego "człowieka z zachodu". Nawet do mycia zębów używamy tej z butli. Woda w kranach jest wodą morską, odsalaną i nie jest zbyt dobra jakościowo z tego co słyszałam. Słyszałam też opinię, w którą trudno mi uwierzyć, no ale może... że woda w kranach jest wodą z odzysku z oczyszczalni, specjalnie oczyszczoną i bezpieczną. Jest też możliwość kupienia całego beczkowozu (nie mówię o kupnie auta, ale tego co ono przewozi) i to kosztuje około 100 SAR (około 100 PLN ), woda ta jest podobno zdatna do picia i przechowuje się ją w dużych zbiornikach na dachach domów. Poza tym jeśli z jakiś powodów w domu jest dostęp do wody, która płynie rurami, to zawsze ta woda jest bardzo ciepła bez ogrzewania w bojlerze. Po prostu na dworze jest tak gorąco, że rury są cały czas nagrzane. Tak więc, jeśli ktoś oparzy rękę np podczas gotowania, to nie ma sensu wkładać jej pod "zimną" wodę z kranu, bo tylko sobie pogorszy ;)

no i niestety...

Do dzisiejszego ranka czekałam z nadzieją, że Nathalie odpisze, że ma miejsce w przedszkolu dla Ptyska, ale niestety nie dostałam żadnej wiadomości od niej. Myślałam, że może wyjechała gdzieś na święta i dlatego tak długo nie odpowiada, ale wczoraj był poniedziałek, więc dzień pracujący. W każdym bądź razie dzisiaj Ptysiek poszedł do przedszkola, a co się z tym wiązało musieliśmy zapłacić za nadchodzący semestr. Tak więc niestety nasz powrót do Kanady przesunął się o 2 miesiące. Mam nadzieję, że Piotr dotrzyma danego słowa i nie przedłuży tutaj kontraktu o następne miesiące. Nie wiem czy dam rade mieszkać w tym compoundzie dłużej. Nawet taksówkarz mówił, że Granada jest najbardziej nudnym compoundem, że jak tylko przyjeżdża tutaj jakaś rodzina z "zachodu", zaraz przenosi się do innego. Może coś się zmieni od kwietnia, kiedy Granada przejdzie na system komercyjny. Na razie większość apartamentów zajmują pracownicy pobliskiego szpitala (szpital opłaca za nich wynajem), ale ceny były tak nisko ustawione, że zdecydowano się przekształcić Granade w compound w pełni komercyjny, co wiąże się z podniesieniem cen (już w tym roku podobno cena wynajem wzrosła o 30%). Dlatego większość mieszkańców przygotowuje się tutaj do wyprowadzki, bo nie będą w stanie sami płacić czynszu. Szkoda, że dopiero teraz :( Ciekawe czy wyniosą się stąd również rodziny arabskie ? W sumie, to żadna z tych rodzin nic złego nam nie zrobiła, ale niesamowicie mnie denerwuje, że ten compound jest taki... muzułmański. 90% mieszkających tutaj kobiet po osiedlu chodzi w abajach, a połowa z nich nosi również hijdżab'y i niquab'y (zakrywa głowę i twarz, tak że tylko oczy widać). Jestem jedną z nielicznych, która nie nosi na terenie tego osiedla czarnej abaii, przez co wszyscy się na mnie gapią, co jest niesamowicie wkurzające. Poza tym te arabskie bachory... strach puścić Ptysia na plac zabaw, w obawie żeby nie oberwał od tych smarkaczy, którzy zawsze trzymają się w grupach. Na prawdę mieszkanie tutaj jest potwornie dołujące.

trasa do przedszkola

Jak kiedyś znajdę więcej wolnego czasu, postaram się opisać jak wygląda tutaj jazda samochodem. Na razie tylko przedstawiam, jak wygląda moje kursowanie po Ptysia do przedszkola. 

Na zdjęciu po lewej, widać jak niewielka jest odległość w linii prostej między naszym apartamentem a Ptysia przedszkolem (kolor czerwony). Na zdjęciu po prawej widać jaką trasę muszę pokonać taksówką (na żółto) i na piechotę (kolor zielony).

teraz rozumiem dlaczego ludzie potrafią pokochać życie tutaj

Dzisiaj byliśmy z wizytą u John'a i Alice w compoundzie Arabian Homes. To bardzo sympatyczni Brytyjczycy, którzy w Arabii Saudyjskiej mieszkają od 3 lat, a na bliskim wschodzie ponad 30. Dzięki tej wizycie mieliśmy możliwość obejrzenia innego compoundu i jesteśmy w szoku. Cena za wynajem willi jest dokładnie taka sama jak w naszym compoundzie, ale Arabian Homes jest dużo ładniejszy, ma dużo więcej atrakcji dla mieszkańców, ma restaurację, a same mieszkania w są dużo ładniej wyposażone. 

Samych zajęć dla dzieci jest organizowanych kilka w ciągu tygodnia, od taekwondo dla 4-latków po zajęcia z baletu dla 3-letnich księżniczek w dużej sali fitness z lustrami. Jest przedszkole, jest możliwość zamówienia opiekunki do dziecka. W willach są kontakty dostosowane do różnych wtyczek i te kontakty są rozmieszczone w całym domu. W pokojach na dole nie ma dywanów, tylko kafelki. 

W każdy poniedziałek organizowane są dla kobiet "coffee morning", na które przychodzą kobiety z małymi dziećmi. Jest też osoba, coś jak animator czasu wolnego, która jest odpowiedzialna za organizowanie wycieczek po Rijadzie i okolicach dla rodzin z dziećmi. Podobno Amanda (tak chyba ma na imię) potrafi załatwić wejście do miejsc, do których zwykłych mieszkańców się nie wpuszcza.

Naprawdę oboje z Piotrem jesteśmy zauroczeni tym osiedlem i jego możliwościami. Gdybyśmy mogli mieszkać tam... Wyobrażacie sobie, że nawet Ptysiek czuł się tam tak swobodnie, że w końcu puścił moją rękę i biegał jak oszalały po wszystkich zakamarkach.

mój dylemat

Zaczynam się zastanawiać czy dla dzieci nie byłoby lepiej, gdybyśmy wrócili do Kanady. O życiu w compoundzie pisałam wcześniej, ale to nie tylko o to chodzi. Najbardziej martwi mnie ich zdrowie. Wszystko wskazuje na to, że również Pyza jest astmatykiem, a tutaj nie ma warunków do życia z tą chorobą. Wszystkiemu winne są wykładziny. To jest po prostu koszmar. 

Niedawno żona Trevora odkryła "tajemnice" - dlaczego przy pierwszym po wprowadzeniu się odkurzaniu, odkurzacz trzeba opróżniać kilkakrotnie. (okazało się, że ona również odkurzając sam salon musiała opróżniać kontener na kurz 2 razy, bo się zapychał). Otóż "Bangladesz" wogóle nie odkurza tych wykładzin ! Jeśli wprowadza się nowy lokator, oni tylko myją dywan, żeby wyglądał w pierwszej chwili na świeży. To jest po prostu masakra !

Zaczęłam nawet zastanawiać się nad zmianą apartamentu, ale tutaj wszędzie, w każdym mieszkaniu są wykładziny (zasyfione do granic możliwości). Jeśli okaże się, że Pyza i Ptysiek nie mogą tutaj funkcjonować bez baterii lekarstw na astmę, to nie ma sensu tutaj siedzieć. Zdrowie mojej rodziny jest dla mnie najważniejsze. Trzeba będzie jeszcze przekonać Piotra do powrotu, a to będzie najtrudniejsze.

o życiu w compoundzie Granada

Uffff... dzieci zasnęły, mąż padł jeszcze przed nimi, obok stoi kubek z aromatyczną herbatą, więc mogę spokojnie zasiąść do komputera i napisać co mi dzisiaj leży na sercu.
Mieszkamy tutaj już 4-ty tydzień, więc chyba mogę spróbować opisać życie w compoundzie. Jeszcze przed wyjazdem dużo czytałam o tym, jak żyje się "za murem". To była jedna z tych rzeczy, których najbardziej się obawiałam, a o której czytałam w samych superlatywach.
Może zacznę od tego, że compound compoundowi nie równy. Wszystko zależy od tego czego najbardziej oczekujemy po miejscu zamieszkania:
- czy mamy dzieci, sami się nimi zajmujemy i zależy nam na placach zabaw i zieleni ?
- czy mamy dzieci, ale chcemy, żeby chodziły do przedszkola i zależy nam na zorganizowanej opiece nad nimi ?
- czy zależy nam bardziej na restauracjach ?
- a może na rozrywce typu możliwość uprawiania sportu, zakupy ?
My od razu byliśmy zdecydowani, że dziećmi zajmuję się ja, więc zależało nam na placu zabaw. Pod tym względem nie możemy narzekać: w Granadzie jest 6 basenów (w tym 1 kryty i 1 ze sztuczną falą), 4 place zabaw, mały, arabski sklepik w którym można zrobić podstawowe zakupy spożywcze (dla niewybrednych). Czyli wszystko czego potrzebujemy ale... Granada jest jednym z tańszych compoundów. Najbardziej "zielonym", najbardziej przyjaznym rodzinom z dziećmi (olbrzymie apartamenty i place zabaw) ale bez jakiegokolwiek zaplecza typu przedszkole, opiekunki do dzieci na godziny, czy chociażby organizowane wycieczki dla rodzin. Dlatego mieszkańcami tutaj przeważnie są: Filipińczycy, Filipińczycy i jeszcze raz Filipińczycy, trochę Hindusów, Bangladesz, Pakistan i inne nacje arabskie. Jest kilka Czeszek, kilka rodzin z RPA i może jeszcze kilka rodzin europejskich i amerykańskich (ale to wszystko są "starzy" mieszkańcy jeszcze sprzed zamachów terrorystycznych, w których w tym compoundzie zginęło około 40 osób kilka lat temu).
Łatwo się domyślić, że w większości są to ludzie słabo wykształceni, wręcz prości, którzy głównie zajmują się podstawowymi pracami w pobliskim szpitalu.
Na dobrą sprawę prócz kilku osób, nie bardzo mamy tutaj do kogo się odezwać. Rozmawialiśmy ostatnio z Trevorem, jego żoną i ich znajomymi właśnie o życiu w Granadzie. Oni również nie są zachwyceni "sąsiedztwem", nie żeby byli jakimiś rasistami. Ani oni ani my nie mamy nic przeciwko znajomością z Filipińczykami czy Arabami, ale my nie mamy o czym z tamtymi ludźmi rozmawiać. Żona Trevora (podobnie jak ja) jest zdołowana życiem tutaj, ona również nie jest osobą która łatwo zawiera nowe znajomości, ale samotność tutaj jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Zastanawialiśmy się z Piotrem nawet nad zamianą compoundu, ale dostać jakiekolwiek miejsce w Rijadzie graniczy z cudem. Trevor i jego znajomi poszli zobaczyć leżący obok Granady compound EID. Niestety poza tym, że lista oczekujących tam jest kosmicznie długa, apartamenty są maleńkie (nam by to akurat nie przeszkadzało), to nie ma tam żadnej zieleni ani placu zabaw dla dzieci - więc jak dla nas to EID odpada. Jest też compound w dzielnicy dyplomatycznej, ale ten akurat jest bardziej narażony na ataki, poza tym tam prócz restauracji, nie ma nic i apartamenty podobno jeszcze mniejsze niż w EID.
Tak więc nie pozostaje nam nic innego, jak zostać tutaj, chociaż jest ciężko. Kilka dni temu do apartamentu na przeciwko nas wprowadziła się jakaś nowa rodzina - chyba Hindusi. Muszą mieć strasznie dużo dzieci ( tak na oko od 10 do 20 lat), bo za każdym razem jak gdziekolwiek wychodzą, to z apartamentu wysypuje się dziki tłum ludzi (ponad 15-cioro) i zachowują się jak zwyczajne bydło. Drą się na całą ulicę, jeden krzyczy przez drugiego, przepychają się - za pierwszym razem myślałam, że jest jakaś rozruba na ulicy i zabrałam dzieci z dala od okna, w razie jakby coś się działo.
Normalnie tragedia.


Tak więc wygląda życie w compoundzie Granada.

odkurzacz

Już pierwszego dnia jak przyjechaliśmy, jak zobaczyłam wykładzinę w naszym apartamencie, zemdliło mnie. Ale pomyślałam, że to może dlatego, że sama jestem wrogiem dywanów, wykładzin itd. Wykładzina nie była zaplamiona, ani podarta... ona poprostu ... była. Cały czas jak widziałam maluchy bawiące sie na ziemi dostawałam podświadomie wysypki ze wstrętu. Dlatego szybko z Piotrusiem położyliśmy w salonie na ziemi duży koc, żeby tam się dzieci bawiły. Ale każdy kto ma dzieciaki, wie że to jest nie do upilnowania, żeby maluchy bawiły się tylko w jednym miejscu. Więc i Pyza i Ptyś zasuwały po cały apartamencie na czworaka, a my po pierwszych dniach odpuściliśmy sobie mycie ich rączek co 3 minuty.

Wczoraj po wielu dniach poszukiwań udało się Piotrusiowi kupić odkurzacz z odpowiednią końcówką. Nie jest to jakieś super urządzenie, zwykły (chyba amerykański) odkurzacz. Szczęśliwa zaczęłam odkurzać okruszki z dywanu w części jadalnej i po chwili oniemiałam. Po odkurzeniu tylko połowy nie zasłoniętej meblami części salonu (salon wielkości „na oko” 60-70 m2) w odkurzaczu miałam 2 litry piachu i kurzu ! Jak znajdę trochę czasu, zrobię zdjęcie pojemnika na kurz w tym odkurzaczu, żebyście mieli obraz ile tego było.

Wiedziałam, że w krajach arabskich jest syf – ale czegoś takiego się nie spodziewałam. Byłam w takim szoku, że zapomniałam zrobić zdjęcia.

Odkurzacz kupiliśmy tylko, żeby od czasu do czasu odkurzyć okruszki z dywanu, ale teraz wiem, że to urządzenie będzie czymś więcej. 

kilka zdjęć

Tak wygląda basen, w którym można się kąpać bez ograniczeń (mam na myśli kobiety), ale tylko dlatego, że jest on na zewnątrz i jest nieogrzewany. Basen, który znajduje się w budynku klubu fitness jest ogrzewany i kobiety mogą z niego korzystać tylko w poniedziałki i wtorki 12:00 - 19:00.

 

Ten sam basen tylko ujęcie z innej strony.

A to jest wejście do samego klubu fitness z siłownią, jacuzzi - osobno dla panów i dla pań, przy czym w jacuzzi dla panów jest tylko jedna wywieszona kartka, przypominająca o wyłączeniu urządzenia, natomiast w jacuzzi dla pań tych kartek jest kilka, wszystkich nie pamiętam, ale to coś w stylu "zakaz kąpieli w abbaji".

I ulica z villami, te daszki przykryte roślinnością, to takie prowizoryczne garaże, a raczej miejsca parkingowe.

Tak wygląda wywózka śmieci, które zbierają dwa razy dziennie: 6:00 rano i 3:00 popołudniu. Niestety nie ma tutaj segregacji, więc każdego kto jest do recyclingu przyzwyczajony, jest to po prostu okropne. Na tych drutach u góry wiesza się śmieci, w których jest jedzenie, żeby się zwierzęta nie dorwały.