Tak jak obiecałam kilka tygodni temu, dzisiaj nowa seria zdjęć wybranych budynków w Rijadzie. Na zdjęciu po lewej jeden z uniwersytetów dla panów. Price Sultan University - uczelnia prywatna.
i Uniwersytet dla Pań - Pricess Nura University
"zwykły" sklep z zabawkami "ToysRUs"
jak na przykład lodowisko Al-Bajaron
Dzisiaj zaczął się weekend, więc trzeba było dzieciom jakoś czas zorganizować, a ponieważ mamy już serdecznie dosyć placów zabaw w centrach handlowych, wybraliśmy inny rodzaj rozrywki. Wstępnie mieliśmy jechać na wyścigi wielbłądów, o których mówił jeden Węgier z Piotra biura, ale jak przyszło co do czego, to okazało się, że facet nawet nie wie gdzie one mają się odbywać. Tak samo było z pokazami delfinów, nad którym piał z zachwytu z kolei pewien Rosjanin (też z Piotra biura), ale jak zapytaliśmy go gdzie możemy to zobaczyć to stwierdził, że on nic o pokazach delfinów w Rijadzie nie słyszał. No cóż - już dawno zauważyłam, że u Piotra w biurze jacyś lekko nienormalni pracują - może tylko tacy są aż tak zdesperowani, żeby tutaj przyjechać ?Tak więc w ostatnim momencie, po popołudniowej drzemce Pyzy wybraliśmy się do muzeum lotnictwa. Samo muzeum jest zlokalizowane na terenie Ministerstwa Obrony i Lotnictwa. Czynne jest w godzinach 9-12 i 16-21, a wstęp za 4 osoby to jakieś 20 SAR (około 19 PLN czy 6-7 CAD). Dla fanów samolotów taki jak jeden z naszych znajomych Pawełek zwany "Boeingiem" jest to istny raj na ziemi. Mnie raczej maszyny nie interesują, więc przeszłam przez to muzeum lekko znudzona, bo ile można pozować do zdjęć ze złomem w tle, ale najważniejsze że dzieciakom się podobało. Co widać na zdjęciach. Oboje byli zachwyceni, że mogą sobie bezkarnie zwiedzać wnętrza samolotów.
Niestety pomimo iż mieliśmy ze sobą dwa duże aparaty fotograficzne i 2 komórki, zrobił się straszny problem z robieniem zdjęć. W jednym aparacie wysiadła karta pamięci (nie wiem jak, ale wypadł bolec blokujący kartę), w drugim aparacie po kilku zdjęciach bez ostrzeżenia wysiadły baterie. Musieliśmy dokończyć fotografowanie zwykłymi aparatami komórkowymi, co było dość trudne ponieważ na dworze zapadł zmrok ;) Czyżby jakaś klątwa ? ;)
Wczoraj zaliczyliśmy jedną z najfajniejszych wycieczek tutaj. Długo namawiałam Piotrusia, żebyśmy się tam wybrali, ale było warto czekać. Nasz kierowca mówił, że jest to małe muzeum i godzina powinna w zupełności wystarczyć na zwiedzanie tego miejsca. Otóż NIE ! Miejsce jest tak duże, fajnie zorganizowane, że dzieciaki nie chciały stamtąd wyjść... i Piotruś też :) Na pewno tam wrócimy jeszcze nie raz, a może będzie to nasze ulubione miejsce weekendowego wypoczynku ? Zresztą sami oceńcie oglądając zdjęcia. Mam nadzieję, że następnym razem uda mi się zrobić parę zdjęć na zewnątrz, żeby pokazać piękno ogrodów dookoła.
Od kilku dni jest dość ciepło w okolicach 29-32 stopni. Całkiem przyjemna temperatura, pod warunkiem, że nie chodzi się ubranym od stóp do głów w czarnych zwojach - czyli na dobrą sprawę w grę wchodzą tylko spacery wzdłuż murów "więziennych" ;) Dzisiaj skorzystałam z rad Znajomej i wybrałam się z dzieciakami na dwór. Pyzy zapalenie oskrzeli powoli się kończy, więc niedługo będziemy mogli korzystać do woli z jedynej atrakcji compoundu Granada - basenów. A tak przy okazji tematu pogody, pozwalam sobie przytoczyć wypowiedź jednej osoby na temat rijadzkiego lata:
Dzięki osobie, którą tutaj nazwę powiedzmy... Nieznajoma, dowiedziałam się o istnieniu innego szpitala, zaraz obok naszego Dr Suleiman Al-Habib w centrum Rijadu. Szpital ten ma dość duży oddział pediatryczny i jest rekomendowany przez Kanadyjskie Ministerstwo Zdrowia, ponieważ spełnia ich normy. Jak wcześniej pisałam, stan zdrowia dzieci bardzo się pogorszył i nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy znowu zawitać do lekarza. Doszłam do wniosku, że lepiej pójść do nowego, może nowy lekarz wymyśli coś innego, a nawet jeśli nie, to przynajmniej z innego źródła dowiemy się, że jednak antybiotyk jest konieczny. Tak więc w czwartek rano, pojechaliśmy do szpitala Al-Hammadi. Sam szpital przy wejściu bardziej przypomina luksusowy hotel, z 3 dużymi recepcjami/informacjami. Niestety nie dostaliśmy się do polecanego nam doktora Haddada. Pan z rejestracji bardzo nas przepraszał, ale jedyny lekarz, który nie ma jeszcze kompletu pacjentów to dr Hala i niestety są przed nam AŻ dwie osoby. Straszne ;) Usiadłam z Pyzą na krzesełkach przed gabinetem, a Piotr z Ptysiem poszli zwiedzać szpital. Nagle otworzyły się drzwi i filipińska pielęgniarka wyczytała nasze nazwisko. Weszłam sama z Pyzą i przeprosiłam panią doktor, że będzie musiała trochę zaczekać, bo mąż jak zwykle się zgubił :) Pani zaczęła od badania Pyzy. Byłam pozytywnie zaskoczona, bo w tym szpitalu (albo może u tej lekarki) wyjątkowo była tylko jedna pielęgniarka i nie wyrywała mi dziecka z rąk do ważenia i mierzenia. Pozwoliła mi samej na spokojnie posadzić Pyzę na wadze i delikatnie pobrała wszystkie potrzebne dane. W między czasie odnalazła się zguba razem z moim synem. Pani doktor dokładnie osłuchała i Pyzę i Ptysia, bardzo dokładnie oglądała ich gardła, uszy i nosy i potwierdziła, że Pyza ma zapalenie górnych dróg oddechowych i oboje mają astmę w tym najcięższym stadium. Jednocześnie podawała pielęgniarce jakieś kody, która ta wpisywała do komputera. I tak przy wyjściu dostaliśmy recepty w dwóch egzemplarzach (dla nas i dla aptekarza) wypisane czytelnie na komputerze, łącznie z wydrukowaną informacją, jakie jest rozpoznanie i jak stosować leki. Bosko ! Z gabinetu od razu poszliśmy do apteki, gdzie kupiliśmy antybiotyk, syropy na kaszel i nebulizator razem z lekami do wdychania. Jeszcze tylko zahaczyliśmy o miejsce, gdzie można kupić coś do zjedzenia (Ptysiek nagle ozdrowiał jak zobaczył kebab-twister i nie było mowy, żeby wyjść stamtąd nie kupując mu tego !!!! Tak, tak ten Ptysiek który je jak wróbelek). I pojechaliśmy do domu. 
