ziemniaki pieczone

Dzisiaj podam przepis na coś, czym dość często się tutaj zajadamy. Absolutnie nie jest to danie saudyjskie ani arabskie. Mamusiu - to specjalnie dla Ciebie, jako miłośniczki pyrów. 


Składniki:
6 dużych ziemniaków
masło
ser tarty (może być cheddar, mozzarella albo jakikolwiek inny, który lubicie i który się łatwo topi)
dodatki (też według uznania):
   - tutaj podaje się kiełbaskę coś a'la mortadela,
   - czerwona fasola z puszki
   - kukurydza z puszki
   - oliwki
   - pieczarki (mogą być wcześniej zesmażone z cebulką)
   - ogórki kiszone krojone w kosteczkę (ja tego akurat nie dodaję)
   - i co jeszcze przyjdzie Wam do głowy
majonez
ketchup


Przygotowanie:
1. Ziemniaki dokładnie wyszorować, osuszyć i owinąć folią aluminiową. Piec w piekarniku w temperaturze 225 C/450 F przez mniej więcej godzinę.
2. Wyciągnąć z pieca, rozciąć na pół, dodać łyżeczkę masła i łyżeczkę sera tartego, nożem rozmemłać środek ziemniaka z masłem i serem, ale tak aby nie uszkodzić skórki.
3. Wstawić do pieca jeszcze na około 15 minut (już bez zawijania w folię, żeby skórka zrobiła się bardziej "chrupiąca" i ser się rozpuścił),
4. Wyjąc z pieca i nałożyć swoje ulubione dodatki.
5. Wszystko polać odrobiną majonezu i ketchupu.


Podpowiedź:
To danie świetnie nadaje się jako danie główne podczas spotkań w bliskim gronie. Można wtedy na dużym talerzu podać gorące ziemniaki z przygotowanym już odpowiednio środkiem z masłem i serem, a w osobnych miseczkach dodatki. Wtedy każdy przygotuje dla siebie ziemniaka, tak jak lubi.


Czytałam też, o innej wersji, że umytego i osuszonego ziemniaka owija się 2 plastrami boczku i dopiero wtedy zawija w folię.


Można też po osuszeniu, wysmarować ziemniaka oliwą i delikatnie obsypać solą.


Ciekawostki:
Pieczony ziemniak jest bardzo popularny na całym świecie:
1. W Stanach jada się go przeważnie tylko z masłem, śmietaną, tartym serem i suszonymi kawałkami bekonu i ewentualnie ze szczypiorkiem.
2. W Wielkiej Brytanii jada się go od początków XIX wieku, kiedy to można było go kupić tylko jesienią i zimą u ulicznych sprzedawców.
3. W Turcji nazywa się go kumpir i podaje właśnie w taki sposób jak podałam w dzisiejszym przepisie.