zabieg - czyli kolejna porcja zachwytów nad tutejszą służbą zdrowia

Jeśli możecie mnie teraz czytać, to znaczy że jestem już w domu i mam na tyle sił, żeby usiąść przed komputerem. Co prawda chciałam się położyć, ale wiem, że Mama bardzo się niepokoi, więc postanowiłam ją trochę uspokoić tym postem.

Do szpitala przyjechaliśmy o 8 rano całą czwórką. Piotruś mnie zarejestrował i poszliśmy na drugie piętro, gdzie wykonują wszystkie operacje. Tam od razu podeszła do mnie szefowa pielęgniarek i zapytała:

- Czy Madame Aniska (oni mają zawsze problem z moim imieniem) życzy sobie apartament dwu pokojowy czy wystarczy zwykły pokój prywatny. Tak mnie zaskoczyło to pytanie, że odpowiedziałam że apartament może być, ale na szczęście szybko się zorientowałam i uzgodniłam, że dwa pokoje nie są mi do szczęścia potrzebne i że "zwykły" pokój prywatny może być. Jak sobie przypomnę 7 lat temu mój pobyt w gdyńskim szpitalu miejskim, gdzie operowali mi kolano i gdzie musiałam na początku leżeć na sali 8-o osobowej, to po prostu mi wstyd, że tutaj w takich luksusach jestem.

Ponieważ zbliżała się pora pierwszej drzemki u Pyzy, wygoniłam moje trzy skarby do domu i sama usiadłam w poczekalni. Około 9 zaczął się ruch na korytarzu. Nawet zaczęłam się śmiać, bo pokoje w których czeka się na operację są po jednej stronie klatki schodowej, a sale operacyjne po drugiej i właśnie o godzinie 9 zrobił się mały korek na korytarzu. Trzy osoby na trzech łóżkach były wiezione do sal operacyjnych. Jedną z nich była kobieta i jak zobaczyła na pozostałych dwóch łóżkach mężczyzn, to spanikowana po czubek głowy zakryła się prześcieradłem (widocznie jej bardzo brakowało niquabu). Zaraz potem podszedł do mnie młodziutki, filipiński pielęgniarz i poinformował, że mój prywatny pokój już czeka i że "Madame Aniska" może się już przygotowywać do operacji. Przebrałam się w szpitalny fartuch (czegoś takiego w życiu nie widziałam, to taka zielona abaja z grubej bawełny sięgająca mniej więcej kostek jeśli jest się wysoką osobą. Grzecznie położyłam się na łóżku i korzystając z okazji, że nikt mnie nie woła, nie płacze, nie domaga się mojej uwagi, zaczęłam czytać książkę. Po pół godzinie przyszedł ten sam pielęgniarz ze swoją opiekunką - starszą pielęgniarką i zapytali czy on może mi założyć wenflon w ramach szkolenia zawodowego. Każdy pielęgniarz musi zacząć uczyć się swojego zawodu w praktyce, więc nie było to dla mnie problemem, że akurat ja będę jednym z królików doświadczalnych. Niestety moje żyły są bardzo słabo widoczne i dość cienkie, a facet robił to po raz pierwszy i ręce trzęsły mu się tak bardzo, że plastry którymi miał przymocować wenflon do mojej skóry na dłoni, posklejały mu jego jednorazowe rękawiczki. Po kilku minutach szarpania się z igłą, rękawiczkami i plastrami, pielęgniarka stwierdziła, że sama to dokończy. Po kolejnych 30 minutach przyszedł "mój" pielęgniarz i zabrał mnie na salę operacyjną. A tam trzech lekarzy złapało się za głowę jak zobaczyli ten nieszczęsny wenflon, który jak się okazało przeszedł przez żyłę z drugiej strony. Założyli więc drugi, na drugą rękę, przyłożyli mi maseczkę do twarzy i odpłynęłam.

Ledwo przymknęłam oczy, a już słyszałam "Madame Aniska, madame Aniska pobudka" - kurcze nawet się wyspać człowiekowi nie dadzą - zupełnie jak moje dzieci. Byłam tak nafaszerowana środkami usypiającymi, że czułam się jak ćpun na dworcu centralnym i nie byłam w stanie oczu otworzyć, nie wiedziałam gdzie jestem i dlaczego oni do mnie po angielsku mówią.

Jak tylko doszłam do siebie na tyle, żeby przypomnieć sobie jak obsługuje się komórkę, zadzwoniłam po mężusia. Moje Słońce przyjechało do szpitala razem z dziećmi 30 minut później. Pyza na początku bardzo się mnie bała, bo pod tymi tamponami i rurkami nie była w stanie mnie rozpoznać. Około 17:00 przyszedł ordynator, który mnie operował i poinformował nas, że mogę już iść do domu ale... podczas operacji natknęli się na bardzo dużą masę w zatokach i musieli oddać to do badania histopatologicznego. Niestety wyniki będą znane dopiero w sobotę, jak przyjdę na wyjęcie rurek z nosa. Tak więc mamy jeszcze 3 dni nerwówki, ale jestem dobrej myśli. Boże jak dobrze, że się zdecydowałam na ten zabieg, nie chcę myśleć co by to było gdybym z tym "czymś" w zatokach chodziła przez kolejne lata.

Co do samej operacji, to nic nie czułam bo spałam. Po zabiegu też nic mnie nie boli. Tampony z nosa wyjęli mi 4 godziny po zakończeniu operacji, zostawili tylko te plastikowe rurki. Więc dopóki krew nie zaczęła lecieć (poleciała jak wzięłam Pyzę na ręce) mogła swobodnie oddychać. Teraz co pół godziny muszę zmieniać sobie opatrunki, bo strasznie przeciekają.

Jestem bardzo zadowolona, cieszę  się że mam to już za sobą, że nic mnie nie boli.