pierwszy "szlaban"

No to Ptysiek zalicza właśnie pierwszy w życiu "szlaban". Jakieś dwa dni temu wracając ze mną z osiedlowego sklepiku wpadliśmy na Murzynki (jak zwykle) i Ptysiek tak mnie błagał, żebym pozwoliła mu się z nimi bawić, że w końcu skapitulowałam. Pozwoliłam mu zostać "na podwórku" przez następne 30 minut pod warunkiem, że będą się bawić w zasięgu mojego wzroku. No dobra przyznaje się - jestem wyrodną matką i ta zabawa Ptysia z murzynkami była mi bardzo na rękę, mogłam się wtedy na spokojnie napić kawy w domu. Ptysiek został, a ja po wejściu do domu usiadłam z Pyzą (i kawą) w fotelu przy oknie i ich pilnowałam. Co jakiś czas mi znikał z pola widzenia, ale tylko dlatego, że ulica jest dłuższa niż obszar, który widzę z okna - jednak po chwili zawsze się pojawiał, aż nagle ... zniknął na dłużej. Nie chciałam robić afery i zaczekałam jedną minutę, drugą minutę... Po pięciu zaczęłam się zastanawiać gdzie oni są, po siedmiu zaczęłam się lekko niepokoić. Po dziesięciu zabrałam Pyzę i wyleciałam z domu w takim tempie, że nie zdążyłam ani nosidła dla Pyzy zabrać ani nawet sandałów zapiąć i zaczęłam go wołać. Cisza, nawet nie było słychać odgłosów dziecięcej zabawy, jakby się wszystkie dzieciaki rozpłynęły w powietrzu. Podświadomie czułam, że wszystko będzie dobrze, ale jednak wyobraźnia pracowała i ciągle mi do głowy jakieś głupie myśli przychodziły, że to nie jest Kanada (gdzie jak tylko sąsiad widzi dziecko bez opieki na ulicy, to od razu po policję dzwoni, żeby temu dziecku się nic nie stało), że na tym osiedlu mieszka jednak za dużo "piżamowców" (jak to ładnie ich nazywa Sz. - mąż Mai) itd... Obleciałam wszystkie uliczki w pobliżu, a po dzieciach ani śladu... Nagle z zza rogu wychodzą Murzynki z Ptysiem cali uśmiechnięci, myślałam że uderzę i Ptyśka i te smarkule. Krzyknęłam na Ptyśka tak, że wszyscy od razu przestali się uśmiechać i zabrałam go do domu. Od razu po zamknięciu drzwi synek został poinformowany co to jest "szlaban" i że właśnie od dzisiaj jest szczęśliwym uczestnikiem takiej kary. Później uświadomiłam go co mogło się stać, gdyby go ktoś np. porwał. To chyba najbardziej zadziałało na jego wyobraźnię - od czasu gdy Ptyś był mały i Piotr pracował w innej części Kanady, a z nami widywał się tylko w weekendy, Ptysiek ma jakąś "schizę" na punkcie bycia samemu i to tak silną, że babcia Ula gdy zaczęła mu na dobranoc opowiadać bajkę o "Sierotce Marysi" nie mogła jej dokończyć (ba ! zdążyła tylko powiedzieć, że sierotka Marysia nie miała rodziców), bo Ptysiek ze łzami w oczach dopytywał się DLACZEGO ona nie miała ani mamy ani taty.

Mam nadzieję, że ta "przygoda" i kara czegoś go nauczą... A poza tym przez najbliższe kilka dni mam pretekst, żeby omijać murzynki z daleka :)

o sąsiadkach i przedszkolu - ciąg dalszy

Piotr rozmawiał dzisiaj z przedszkolanką i dyrektorką, kobiety obiecały że przyjrzą się temu chłopcu. Na szczęście dzisiaj również odbierał Ptysia z przedszkola (ja dostaję nerwicy jak mam jechać sama z naszym taksówkarzem i być narażona na jego ciągłe gapienie się i wyrywanie mi z rąk Zośki) i widział tego chłopca - stwierdził, że nie zauważył żeby tamten był jakoś bardziej agresywny do Ptyśka, on po prostu zachowuje się jak kompletny dzikus. No nic poczekamy kilka dni - co powiedzą przedszkolanki, jeśli chłopak faktycznie będzie się znęcał nad Ptysiem, to go po prostu nie będziemy już tam wysyłać.

A co do naszych "przemiłych" sąsiadek, to mnie dzisiaj znowu wyprowadziły z równowagi. Czekając na powrót Piotra z pracy, wyszłam z dziećmi na spacer. Od razu przy drzwiach dopadły nas Lorna i Loreen i zaczęło się:

- a jaki rozmiar pieluch nosi Twoja córka ?

- a dlaczego nosisz klucz na "smyczy" ?

- a po co Ci pasek w spodniach ?

- a dlaczego robisz obiad tak wcześnie ? To dziwne, bo wszyscy jedzą obiad o 18:00.

ale nie te pytania były najgorsze. Najbardziej wkurzyło mnie, że one zobaczyły jak Pyza jadła chrupki i same sięgnęły po paczkę chrupek do schowka i się częstowały. Nawet nie miałam pewności, czy miały umyte ręce, jak je do tej paczki wkładały.. no i w ten oto sposób zeżarły całą przekąskę, którą miałam dla dzieci przygotowaną na czas spaceru. Piotr mi później powiedział, że to jeszcze nie takie straszne, jak był w piątek na spacerze sam z dziećmi, to one im wodę całą wypiły. I nie pomagają prośby, żeby tego nie robiły. Nie wiem, może jestem przewrażliwiona, może to normalne, ale mnie to niesamowicie wkurza. Nie wyobrażam sobie, żeby moje maluchy tak się zachowywały. Zresztą to chyba specyfika tego miejsca. Te murzynki nie są wyjątkiem. W Polsce nigdy się z czymś podobny nie spotkałam, w Kanadzie może kilka razy widziałam dzieciaki tak rozpuszczone, ale tutaj to jest jakiś koszmar. Niemal za każdym razem jak jestem w sklepie i np w wózku Pyza bawi się swoją zabawką, albo jakimś drobiazgiem typu łyżeczka do lodów - zawsze znajdzie się jakieś dziecko, które chce tą rzecz Pyzie zabrać. Ostatnio szłam z Pyzą na rękach, trzymałam jej zabawkę i szukałam czegoś na stoisku z pastami do zębów, gdy podbiegło dwóch lokalnych chłopców i próbowało wyrwać mi tą zabawkę z rąk, na co ostro zareagowałam, tak że ich matka przywołała ich do siebie. Strasznie mnie takie rzeczy irytują tutaj. 

rezygnujemy z przedszkola ?

Na to wygląda. Od samego początku Ptysiek nie był zachwycony tym przedszkolem. Myślałam, że po prostu potrzebuje czasu, żeby się przyzwyczaić, ale on codziennie prosił, żeby nie wysyłać go tam. No i od jakiegoś czasu codziennie, wracając z tego miejsca skarżył się, że chłopiec o imieniu Hashim bije go. Myślałam, że to może jakieś Ptysia fantazje, że może wymyśla takie rzeczy żeby zostać ze mną w domu ale... Ptysiek nigdy nie był agresywny, nigdy nie bił (nie popychał, nie kopał, nie wyrywał zabawek itd) Pyzy, nie wydzierał się na nikogo z agresją w głosie, a od czasu gdy wysłaliśmy go do przedszkola zaczęło mu się to zdarzać. I znowu zaczęłam sobie tłumaczyć, że to może taki etap w rozwoju dziecka - ale z drugiej strony jeśli on  nie ogląda filmów ze scenami przemocy (on teraz już w ogóle nie ogląda TV), jeśli w naszym domu nigdy nie było agresywnego zachowania wobec drugiej osoby, to skąd on bierze takie reakcje ????? Skąd zna wulgarne zwroty w języku angielskim ???
No i dzisiaj rano, jak co dzień, zaczęło się błaganie żeby nie wysyłać go do przedszkola, więc zapytałam jak ten Hashim go bije, to Ptysiek stanął przy ścianie, chwycił się za gardło i pokazał jak tamten dzieciak go dusi. Normalnie aż mnie zatrzęsło. Teraz rozumiem skąd Ptysiek ma tyle siniaków (byłam pewna, że po prostu sam sobie nabija, bo jest bardzo nieuważny). Od początku Ptysia zajęć przedszkolnych słyszałam, że zawsze bronił go chłopiec o imieniu Nagi (tak twierdził Ptyś), ale od jakiś 3-4 tygodni nic o nim nie słyszę i wygląda na to, że ten chłopiec już nie chodzi do przedszkola.
Może pomyślicie, że jestem przewrażliwiona, że tak jest w każdym przedszkolu i gdzieś dziecko musi nauczyć się, że na świecie jest agresja.  W pewnym sensie to prawda, ale przez 2 lata Ptysiek chodził do innego przedszkola i nigdy nie było takich sytuacji - czasami on i Nathan się trochę pokłócili, ale Nathalie zawsze kontrolowała sytuację i nigdy Ptysiek nie przychodził tak posiniaczony. Zresztą jak tylko cokolwiek podobnego się zdarzyło, zawsze byłam o tym informowana.

Wygląda więc na to, że dzisiaj Ptysiek jest ostatni dzień w przedszkolu. Jak tylko uda nam się odzyskać paszporty, zrobię sobie z dziećmi krótką wycieczkę do Polski, a po powrocie do domu zapiszemy Ptysia na jakieś zajęcia dla dzieci. Mayu - czy sądzisz, że on jest już gotowy na zajęcia z aikido u Was ? Czy to raczej zły pomysł ? Chciałabym, żeby nie tylko w domu dowiadywał się, że agresywne zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem.  

rozwiązanie zagadki

Brawo Anonimowy, Robin (z koleżanką z pracy) i Zuzamoll. Tak - tak właśnie wygląda burza piaskowa. Nasz kierowca też twierdzi, że zdarzają się gorsze, ale ta też była dość uciążliwa dla astmatyków i jak się okazało później dla niektórych kierowców.

A jak to wyglądało u nas ? Popołudniu w sypialni Piotr zasunął zasłony, żeby Pyza szybciej zasnęła. Niestety miał problem z uśpieniem jej, więc sama wkroczyłam do akcji. Położyłam się koło Małej i zamknęłam oczy udając, że śpię. Jak je otworzyłam po jakimś czasie, doszłam do wniosku, że Piotr wyjątkowo dobrze zasunął te zasłony, bo w pokoju było ciemno jak w nocy. Gdy Pyza wstała, z powrotem rozsunęłam zasłony i przez moment zastanawiałam się, kto w ciągu godziny zmienił w latarniach na ulicy żarówki na pomarańczowe. Jak do mnie dotarło, popędziłam po aparat fotograficzny, żeby utrwalić to co się w danej chwili działo. Na dworze ciężko było oddychać, nawet jak próbowałam tylko zrobić zdjęcie, to wytrzymałam 1-2 minuty, bo mój biedy nos domagał się natychmiastowego powrotu do domu. Sprawdziłam przy okazji na stronie meteomedia.com  i wilgotność powietrza w danym momencie była 9%. Dla mnie straszne. Jednak co by nie mówić - zrobiło to na nas duże wrażenie.

zagadka

Kto zgadnie - co widać na zdjęciu ? Oprócz palmy i domów oczywiście ;) Podpowiem, że do zrobienia tego zdjęcia nie używałam żadnych filtrów na obiektywie.

lekko irytujące sąsiedztwo

Możliwe, że jestem przewrażliwiona, ale trochę wkurzają nas (i mnie i Piotra) nasi sąsiedzi, a właściwie dwie sąsiadki 6-o i 8-o letnie murzynki z RPA. Od chwili kiedy tutaj przyjechaliśmy chcą się bawić z Ptysiem i choć sama chęć zabawy jest oczywista, to już forma jest irytująca. Jak kładę Pyzę spać, to akurat zaczynają się dobijać do drzwi, a im dłużej im nie otwieram tym bardziej zaciekle walą w drzwi (dzwonek wyłączyłam już w pierwszych tygodniach pobytu, bo dzwoniły nim non-stop). Poza tym biegają po całym osiedlu samopas, nie pilnowane przez żadnego z dorosłych, jak tylko wyjdę z dziećmi na spacer, "przyklejają" się do nas i na dobrą sprawę nic już wtedy nie mogę zrobić z tego co zaplanowałam. Ciągle zadają idiotyczne pytania z typu: a dlaczego Ptyś chodzi spać w ciągu dnia, a dlaczego mamy tak wcześnie obiad (podaję obiad w chwil, gdy Piotr wraca z pracy), dlaczego Pyza nie jeździ na rowerze... Po prostu wymiękam jak mam odpowiadać na wszystkie ich pytania. Ale najgorsze jest, że one za każdym razem wpychają się na siłę do nas do domu i bez pytania biorą Pyzy zabawki i nie zważając na nic po prostu się nimi bawią. Ja nie mam żadnych skrupułów i wypraszam je z domu, tłumacząc że pobawią się z Ptyśkiem na dworze jutro, ale Piotrek nie potrafi ich wyrzucić. Wczoraj Piotr wyszedł z dziećmi na chwilę na spacer na plac zabaw i oczywiście Lorna i Loreen "przykleiły" się do niego, a ponieważ Pyza po jakimś czasie chciała już wracać do domu (było dla niej za gorąco na zewnątrz), Piotr zostawił (o zgrozo!) Ptyśka samego z tymi dziewczynami i poszedł do domu. Stwierdził, że ma dosyć tych dziewuch... bo mu ciągle po kieszeniach grzebią. Oczywiście zabrałam Pyzę ale Piotra w tempie ekspresowym wysłałam, żeby pilnował Ptysia bo tutaj dość często zdarzają się porwania małych dzieci, zwłaszcza białych. 

ice cream sushi - czyli sushi lodowe

W naszej ulubionej nowozelandzkiej lodziarni, do której chodzimy prawie codziennie na genialne szejki, znaleźliśmy dzisiaj ciekawą niespodziankę. Lodowe sushi. Zrobione jest oczywiście z lodów, a algi zostały zastąpione cienkimi płatami ciemnozielonej galaretki. Wyglądało to bardzo smakowicie. Grzecznie zapytałam panów sprzedających czy mogę zrobić zdjęcie i tak oto mogę pokazać to cudeńko na naszym blogu. Panowie byli tak mili, że chcieli żebym zrobiła jeszcze im zdjęcia, ale wolałam nie ryzykować. Przy okazji po raz setny zaskoczył mnie mój czterolatek. Ponieważ ja z Pyzą zostałyśmy na ławce, a do stoiska z lodami podszedł tylko Piotr z Ptysiem, Piotr znając moje uwielbienie do oryginalnego sushi, wysłał Ptyśka do mnie z pytaniem czy chcę żeby mi kupił lodowe sushi. Więc mój ukochany synek zapytał mnie... po angielsku:
- Mammy, do you want an ice-cream sushi ? 
Byłam w tak głębokim szoku, że prosiłam go cztery razy, żeby to powtórzył.

SAQR AL Jazeera Aviation Museum - czyli muzeum lotnictwa

Dzisiaj zaczął się weekend, więc trzeba było dzieciom jakoś czas zorganizować, a ponieważ mamy już serdecznie dosyć placów zabaw w centrach handlowych, wybraliśmy inny rodzaj rozrywki. Wstępnie mieliśmy jechać na wyścigi wielbłądów, o których mówił jeden Węgier z Piotra biura, ale jak przyszło co do czego, to okazało się, że facet nawet nie wie gdzie one mają się odbywać. Tak samo było z pokazami delfinów, nad którym piał z zachwytu z kolei pewien Rosjanin (też z Piotra biura), ale jak zapytaliśmy go gdzie możemy to zobaczyć to stwierdził, że on nic o pokazach delfinów w Rijadzie nie słyszał. No cóż - już dawno zauważyłam, że u Piotra w biurze jacyś lekko nienormalni pracują - może tylko tacy są aż tak zdesperowani, żeby tutaj przyjechać ?Tak więc w ostatnim momencie, po popołudniowej drzemce Pyzy wybraliśmy się do muzeum lotnictwa. Samo muzeum jest zlokalizowane na terenie Ministerstwa Obrony i Lotnictwa. Czynne jest w godzinach 9-12 i 16-21, a wstęp za 4 osoby to jakieś 20 SAR (około 19 PLN czy 6-7 CAD). Dla fanów samolotów taki jak jeden z naszych znajomych Pawełek zwany "Boeingiem" jest to istny raj na ziemi. Mnie raczej maszyny nie interesują, więc przeszłam przez to muzeum lekko znudzona, bo ile można pozować do zdjęć ze złomem w tle, ale najważniejsze że dzieciakom się podobało. Co widać na zdjęciach. Oboje byli zachwyceni, że mogą sobie bezkarnie zwiedzać wnętrza samolotów.

coś hinduskiego

Wczoraj miałam wizytę kontrolną u laryngologa, więc do domu wróciliśmy na tyle późno, że nie było czasu na zabawy w kuchni. Piotr zabrał Ptysia i pojechał po coś na wynos. Przywiózł kilka dań z kuchni indyjskiej/hinduskiej. Jedną z nich był chicken-pot. Czyli w bardzo luźnym tłumaczeniu garnek z daniem z kurczaka. A co było w środku ? Ryż biryani z kurczakiem, ale jeszcze nigdy nie jadłam tego ryżu tak mocno doprawionego. 
Do tego dwa desery, jeden to było coś jak budyń z migdałami, orzechami, rodzynkami i całym mnóstwem innych nie zidentyfikowanych przeze mnie smakołyków. Oczywiście na ciepło. Mniam. Drugi deserek to coś jakby Crème brûlée - na zimno oczywiście.

Muzeum Narodowe w Rijadzie - fotorelacja cz. 3 (ostatnia)

Ufff... to już ostatnia część zdjęć z naszej wycieczki do Muzeum Narodowego w Rijadzie. Coś mi photoshop szwankuje i ściągając zdjęcia z Piotra Nokii, miałam problemy z nakładaniem znaków wodnych. Jest jak jest. A oto ostatnia porcja zdjęć:

poniżej: Ptysiek przy atrapie domostwa i chyba studni

poniżej: Ptysiek z Tatą i Pyzą na tle oryginalnej łodzi (nie pamiętam co z którego wieku i do czego służyła)

i znowu przykład zabudowań, niestety nie pamiętam dokładnie, bo w tym momencie próbowałam łapać dzieciaki, które dostały oczopląsu i małpiego rozumu

Ptysiek przy jednej z "kamienic"

jakaś "lokalna" mi wlazła w kadr...

Ptysiek na tle atrapy wieży, które przeważnie znajdują się na murach

jedna z armat znajdujących się w kinie

a tu już autorka bloga po wyjściu z muzeum (w tle) 

ja nie wiem co ona się tak tutaj do kamery pchała ;)

lądujące ufo ?...

...nie, to tylko stara wieża wodna, która według słów naszego kierowcy, została przerobiona na hotel, chociaż nie bardzo w to wierzę.