Kabseh - propozycja na obiad

Kabseh to jedno z ulubionych dań Saudyjczyków, nie jest zbyt trudne w przygotowaniu, choć czasochłonne. A oto przepis (Maju, jak zwykle dla Ciebie):


Składniki:


2 filiżanki ryżu długoziarnistego (np. Uncle Ben's)
1,5 filiżanki pokrojonych i obranych ze skórki pomidorów
2 filiżanki cebuli pokrojonej w drobną kostkę
0,5 filiżanki rodzynek nasączonych 1/3 filiżanki wody
0,5 filiżanki siekanych migdałów
0,5 filiżanki orzeszków pini
0,5 filiżanki orzechów pistacjowych (bez skorupek)
1,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka mielonego kardamonu
1 łyżeczka mielonej kolendry
10 goździków
0,5 łyżeczki gałki muszkatołowej
0,5 łyżeczki ziela angielskiego mielonego
0,25 łyżeczki pieprzu mielonego
0,25 łyżeczki cynamonu
4 filiżanki rosołu albo bulionu
6 łyżek masła
2 łyżki oliwy


Bulion:
2 piersi z kurczaka albo 2 udka i 2 skrzydełka
6 filiżanek wody
0,5 filiżanki siekanej cebuli
2 listki laurowe
2 laski cynamonu
1 łyżeczka soli


Przygotowanie całego dania:


1. Do dużego garnka włożyć wszystkie składniki na bulion i gotować przez około 1,5 godziny (lepiej na zimną wodę włożyć kurczaka, poczekać aż się woda zagotuje i dopiero wtedy dołożyć resztę składników).
2. W dużej misce wypłukać ryż i po odsączeniu z wody zmieszać z przyprawami (bez orzechów, rodzynek, migdałów, pomidorów i cebuli - tylko przyprawy)
3. W innym dużym garnku 2 łyżki oliwy i 1 łyżkę masła podgrzać, zeszklić cebulę i dodać pomidory. Całość dusić po przykryciem około 10 minut.
4. Do garnka z pomidorami dodać ryż z przyprawami i 4 filiżanki rosołu, wymieszać i dodać 3 łyżki masła. Zagotować i zmniejszyć ogień. Tak dusić pod przykryciem przez 45 minut.
5. W małym garnuszku rozpuścić pozostałe 2 łyżki masła i podprażyć na nim orzechy i rodzynki aż zbrązowieją (orzechy). Odstawić do przybrania.
6. W między czasie przygotować kurczaka (jeśli są skrzydełka i udka, to brać z kości i skóry, jeśli piersi to pokroić)
7. Ryż przemieszać widelcem i odstawić na 10 minut.
8. Ryż z przyprawami wyłożyć na duży talerz, na górze położyć mięso, a na to wszystko orzechy z migdałami i rodzynkami.
9. Podawać z jogurtem naturalnym i sałatą.


Smacznego !


A jutro jeśli mi czas pozwoli podam przepis na podobne danie (też będzie dużo ryżu, warzyw i mięcho) - Kabsa !

zimno, zimnoooooo

Teraz na pewno nie jedna osoba się uśmiechnie i pomyśli: "Zwariowała, na pustyni zimno ?". Niestety tak. Zwłaszcza wieczorami i w nocy. Wczoraj rano, jak odprowadzałam Ptysia do przedszkola nawet tego nie czułam. Dzieci były w jesiennych kurtkach, ja w samej abai, ale niosąc na rękach Pyzę, na plecach dwa plecaki i ciągnąc Ptyśka za rękę, to nawet przy trzaskającym, kanadyjskim mrozie nic bym nie czuła. Dopiero jak doczłapałam się do domu, zauważyłam że Pyza ma zimne rączki (sprawdziłam plecki, były ciepłe, więc nie zmarzła na szczęście). Spojrzałam na temperaturę i wtedy zrobiło mi się na prawdę zimno: +6 stopni. Szybko na bluzę z długim rękawem wciągnęłam bluzę dresową, na nogi ciepłe skarpety, a Pyza musiała zaakceptować rajtuzy pod spodniami. 
Teraz na noc musimy na kołdry kłaść dodatkowo wszystkie koce, które mamy w domu - tutaj nie ma grzejników !!!!! Ostatnio próbowałam uruchomić w sypialni klimatyzator na funkcji grzania, ale poleciała tona kurzu, smród spalenizny (wiem, wiem. to normalne jak się pierwszy raz włącza grzejniki, ale ten smród był potworny), zrobiło się siwo w pokoju, więc z obawy żeby mi się alarm przeciwpożarowy nie włączył, wolałam to ustrojstwo wyłączyć... przynajmniej do czasu aż Piotruś nie wróci z pracy. Poza tym huk klimatyzacji, nawet ustawionej na najlżejsze grzanie był tak potworny, że zagłuszał nawet płacz wystraszonej Pyzy. Doszłam do wniosku, że w takich warunkach nie ma mowy o spaniu w ciepłym pomieszczeniu. Niestety jak widać w najbliższym czasie czeka nas kolejny rajd po rijadzkich centrach handlowych, tym razem w poszukiwaniu grzejnika olejowego (oczywiście z odpowiednia wtyczką).


Ach - jak sobie przypomnę nasz kominek w domu... aż mi się cieplej robi na samą myśl.

dlaczego mężczyźni w Arabi Saudyjskiej są tacy grubi

To będzie nawiązanie do ostatniego posta :)
Dzisiaj natknęłam się na taki oto blog http://canadianinriyadh.blogspot.com/ a w nim na bardzo ciekawą notkę, spróbuję ją przetłumaczyć, ale z góry przepraszam za ewentualne niedociągnięcia językowe (wersja skrócona).


"Więc tak to się dzieje. Mężczyzna X przyjeżdża do Arabii Saudyjskiej na rok na kontrakt. Po wielu przejściach w końcu się osiedla na miejscu. Nie może przekonać swojej ukochanej, żeby z nim przyjechała albo tej ukochanej po prostu nie ma. Pod koniec roku jego spodnie zmniejszyły się o kilka rozmiarów, a pasek od spodni zapina na ostatnia dziurkę. W końcu Pan X staje na wadze i zauważa, że przytył 15 funtów. Dlaczego ? Dlaczego on teraz jest taki gruby ?


1. Miasto nie jest przystosowane do spacerów. Nie ma transportu publicznego, nie ma miejsc zielonych dostosowanych do spacerowania. Ogólnie nie ma miejsca, żeby spacerować gdziekolwiek o jakiejkolwiek porze.
2. Dostaje frytki do każdego posiłku.
3. Mężczyzna pracuje cały dzień i ciągle je. Problematyczne, z powodu punktu #2, a poza tym nie ma kobiety, która mówiłaby mu, żeby pamiętał o przeżuwaniu posiłku i o oddychaniu między kęsami ;) Jest jeszcze gorzej, jeśli mężczyzna wychodzi jeść z innymi mężczyznami, którzy oceniają jakim jest facetem po wielkości posiłku
4. Różnice kulturowe wzmagają stres. Stres się "zajada". Problematyczne tym bardziej, że - patrzcie punkt 2.
5. Mało rozrywek innych niż zakupy i jedzenie.
6. Mężczyzna czuje się samotny i pracuje ciężko, więc czemu nie ma pocieszyć się kawałkiem ciastka, albo całym ciastem, albo trzema ciastami ? kto go powstrzyma ?
7. Majonez.
8. Lody.
9. Nie ma tu nikogo, komu mógłby zaimponować (swoim wyglądem).
10. Nie ma motywacji, żeby być szczupłym. Kolega A, B i C są grubsi niż on, więc przy tych nowych standardach, on nie wypada aż tak źle.
Więc cóż... chodźmy na hot-dog'a :)

mamool zwany "pychotką"

 Mamool to arabskie ciasteczka, którymi tym razem ja się opycham (jak później będę płakać, że znowu przytyłam, to mi pokażcie tego maila). Ciasteczka te są nadziewane zmielonymi pistacjami, orzechami włoskimi albo daktylami. Powinno się używać specjalnych, drewnianych foremek, których kształt  będzie mówił, jakie nadzienie jest w środku. A oto przepis (Maju, jak zwykle specjalnie dla Ciebie):

Ciasto:

6 filiżanek kaszy manny

1 filiżanka maki pszennej

3 filiżanki rozpuszczonego masła (ajć !)

1 filiżanka wody różanej albo woda z kwiatu pomorańczy

Nadzienie:

2 filiżanki zmielonych orzechów włoskich

2 filiżanki zmielonych orzechów pistacjowych

2 filiżanki zmielonych daktyli (bez pestek ;) )

3 filiżanki cukru

3 łyżki wody różanej

1,5 łyżki wody z kwiatów pomarańczy

3 filiżanki cukru pudru

Wykonanie:

1. wymieszać mannę z mąką w głębokiej misce

2. dodać roztopione masło i mieszać aż dobrze się połączą

3. dodać wodę różaną i z kwiatu pomarańczy i mieszać tak długo, aż ciasto będzie jednolite

4. odstawić ciasto na godzinę

5. zrobić nadzienie dodając 1 filiżankę cukru do każdego z rodzajów orzechów lub daktyli i po 1/3 części wody różanej i z kwiatów pomarańczy

6. nabierać na dłoń ciasto wielkości 1 łyżeczki i zanieść w dłoni, a następnie wyłożyć dokładnie drewnianą foremkę obsypaną mąką, zostawiając miejsce na nadzienie

7. włożyć nadzienie do ciasta i "zakryć" wszystko kawałkiem ciasta, tak żeby nadzienie nie wychodziło

8. przygotowane i wyjęte z foremek ciasteczka ułożyć na blasze i piec w piekarniku (200F) aż zbrązowieją

9. wyjąć z piekarnika, wystudzić i obsypać cukrem pudrem

teraz rozumiem dlaczego ludzie potrafią pokochać życie tutaj

Dzisiaj byliśmy z wizytą u John'a i Alice w compoundzie Arabian Homes. To bardzo sympatyczni Brytyjczycy, którzy w Arabii Saudyjskiej mieszkają od 3 lat, a na bliskim wschodzie ponad 30. Dzięki tej wizycie mieliśmy możliwość obejrzenia innego compoundu i jesteśmy w szoku. Cena za wynajem willi jest dokładnie taka sama jak w naszym compoundzie, ale Arabian Homes jest dużo ładniejszy, ma dużo więcej atrakcji dla mieszkańców, ma restaurację, a same mieszkania w są dużo ładniej wyposażone. 

Samych zajęć dla dzieci jest organizowanych kilka w ciągu tygodnia, od taekwondo dla 4-latków po zajęcia z baletu dla 3-letnich księżniczek w dużej sali fitness z lustrami. Jest przedszkole, jest możliwość zamówienia opiekunki do dziecka. W willach są kontakty dostosowane do różnych wtyczek i te kontakty są rozmieszczone w całym domu. W pokojach na dole nie ma dywanów, tylko kafelki. 

W każdy poniedziałek organizowane są dla kobiet "coffee morning", na które przychodzą kobiety z małymi dziećmi. Jest też osoba, coś jak animator czasu wolnego, która jest odpowiedzialna za organizowanie wycieczek po Rijadzie i okolicach dla rodzin z dziećmi. Podobno Amanda (tak chyba ma na imię) potrafi załatwić wejście do miejsc, do których zwykłych mieszkańców się nie wpuszcza.

Naprawdę oboje z Piotrem jesteśmy zauroczeni tym osiedlem i jego możliwościami. Gdybyśmy mogli mieszkać tam... Wyobrażacie sobie, że nawet Ptysiek czuł się tam tak swobodnie, że w końcu puścił moją rękę i biegał jak oszalały po wszystkich zakamarkach.

przychodzi baba do lekarza

Czyli teraz będzie o mnie :) Moje biedne zatoki dały mi w ostatnich dniach tak popalić, że dzisiaj popołudniu zdecydowaliśmy się pojechać do lekarza. Oczywiście dzisiaj jest czwartek, pierwszy dzień weekendu, więc wybraliśmy szpital. Poprosiliśmy Hamzę, żeby zawiózł nas do najbliższego szpitala. Hamza podwiózł nas do Dr Ahmed Abanamy Hospital. Weszliśmy do środka i pierwszy szok: olbrzymie przestrzenie, wszystko wykładane marmurami, skórzane sofy. Podeszliśmy do recepcji i drugi szok: chudzielec w białej koszuli do ziemi z arafatka na głowie sam zaprowadził nas na oddział laryngologii. Podchodzimy do rejestracji na laryngologii, a tam trzeci szok: pan nas informuje, że nasza ubezpieczalnia nie działa w ich szpitalu i musimy zapłacić, a obok stoi informacja, że szpital akceptuje wszystkie ubezpieczalnie z listy, a na liście jak byk jest wymieniona nasza ubezpieczalnia. Pokazałam to Piotrowi i on się pyta kobiety (facet w sukience się zdematerializował) dlaczego nasza karta nie działa skoro tu jest wymieniona, że jest akceptowana. Jedyna odpowiedź była: yes, yes. No to stwierdziliśmy, że wolimy dać zarobić Hamzie więcej i niech nas zawiezie do "naszego" Dr Suleiman Habib Hospital.

Pojechaliśmy. Weszliśmy na E.N.T. (laryngologie), a tam pustki przy recepcji. Zarejestrowaliśmy się i od razu od rejestracji zabrały mnie dwie Filipinki na badania. Po badaniach ogólnych musiałam czekać aż 10 minut (skandal ! ;) ) w poczekalni dla kobiet, aż poproszono mnie do gabinetu. Tam starsza pani dr Ahmed coś tam, zbadała dokładanie moje zatoki i dała skierowanie na CT (skan głowy). Zeszliśmy na dół do radiologii, a tam znowu pustki. Ledwo posadziłam moje cztery litery na krześle, a przyszedł bardzo miły pan i kazał wejść do sali, gdzie wykonuje się skany. Po 5 minutach wyszłam i nawet nie zdążyłam podejść do rejestracji, a ten sam miły pan poinformował nas, żebyśmy poszli do pani doktor, bo tam już czekają na nas wyniki. No dobra - pomyślałam, to nie jest możliwe, żeby wszystko szło tak szybko. Na pewno coś skopali. Przecież w Kanadzie na skan głowy dla Ptysia czekaliśmy około 1 roku !! a na wizytę u logopedy czekamy już ponad rok i mamy szanse dostać się do niego za następne 1,5 roku. Ok - z radiologii poszliśmy z powrotem na laryngologię, a tam już uśmiechnięte Filipinki zapraszają nas do ... gabinetu pani doktor. Weszliśmy, a tam pani doktor już w komputerze oglądała sobie moje "zdjęcia". Wszystko nam pokazała na komputerze i wytłumaczyła, że zainfekowane są kompletnie wszystkie zatoki po kolei, stąd zwroty i bóle głowy. I teraz kolejny szok dzisiaj: pani doktor zaproponowała antybiotyk, który będzie bezpieczny dla Pyzy (w Kanadzie jak musiałam brać antybiotyk, to powiedziano krótko: albo antybiotyk albo karmienie).

Jeszcze nie otrząsnęłam się po wizycie w szpitalu, a tu w aptece kolejna niespodzianka: wszystkie leki mam za darmo (pokrywa ubezpieczalnia, tak jak i badania i skan głowy) i na dodatek znalazłam MÓJ ULUBIONY DEZODORANT, który sprowadzała specjalnie z Polski do Kanady. Tego było już za dużo.

wypad do centrum

Dzisiaj w okolicach południa, zaraz po pierwszej drzemce Pyzy wyskoczyliśmy na krótki spacerek po centrum. Na pierwszy ogień poszedł budynek Al-Mamlaka czyli Kingdom Centre ze SkyBridge na samej górze (większości ludziom z zachodu kojarzy się ze zwykłym otwieraczem do butelek). Na dole jest ogromne Centrum Handlowe: http://www.kingdomcentre.com.sa/ (jakże mogłoby być inaczej ;) z kilkoma wielkimi szklanymi windami. Samo centrum handlowe rozmieszczone jest na 4 poziomach, z czego najwyższy poziom jest przeznaczony tylko dla kobiet. W budynku prócz centrum handlowego znajduje się centrum finansowe, luksusowy hotel (chyba sieci Four Season) i cała masa innych drobniejszych instytucji. Budynek w sumie ma 99 pięter i właśnie na 99-tym piętrze znajduje się SkyBridge jako taras widokowy.

SkyBridge od środka. I tu ciekawostka, wszędzie oczywiście stały tabliczki z "zakazem fotografowania".

Dalej pojechaliśmy do Al-Faisaliyah Center, drugiego co wysokości budynku w Rijadzie (267 metrów). Tam również znajduje się centrum handlowe w dolnych kondygnacjach, hotel, a na 44-tym piętrze jest taras widokowy.

Sam budynek zaprojektowany został przez jedną z brytyjskich firm architektonicznych.

Niestety czas leciał nieubłaganie i nadeszła pora popołudniowej drzemki Pyzy i Ptysia, więc zamiast zwiedzać dalej, musieliśmy wrócić do domu :(

o robieniu zdjęć

Niestety nie jest to tak łatwe jak myślałam. Robienie zdjęć w Arabii Saudyjskiej jest dość kłopotliwe. W większości miejsc jest ono zabronione (informują o tym tabliczki - nawet w centrach handlowych), jest również zabronione robienie zdjęć ludziom. Gdzieś nawet czytałam, że można za to trafić na 3 lata do więzienia (chociaż mam nadzieję, że to już jakieś odosobnione przypadki). Możliwe, że wynika to z przekonań religijnych, w islamie zakazane jest robienie podobizn żywych stworzeń, więc prawdopodobnie fotografowanie jest pod ten zakaz podciągnięte. Podobno jeszcze kilka lat temu nie można było kupić tutaj telefonu komórkowego z wbudowanym aparatem, właśnie dlatego, żeby nie robić zdjęć "z ukrycia". Dlatego wybaczcie mi, jeśli na blogu zdjęć mieszkańców KAS i ciekawych miejsc będzie niewiele.

pierwsza wizyta w przedszkolu

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego przedszkola. Myślałam, że jest to zwykłe przedszkole "domowe" z kilkoma maluchami, a tu okazało się, że jest to duża instytucja działająca w oparciu o program Montessori z trzema grupami nauczania podzielonymi według wieku. Ptysiek będzie chodził do najstarszej grupy 3,5-5,5 lat. Będzie miał zajęcia podobne do tych, które mają dzieci w zerówce, czyli matematyka, nauka języków (4 razy w tygodniu będzie miał kontakt z francuskim !!!!), muzyka itp. Na razie mamy problem z transportem Ptysia, ciągle zastanawiamy się jak go tam zawozić i przywozić.
W każdym bądź razie zajęcia zaczyna w tą sobotę i już nie może się doczekać. 

o tutejszym jedzeniu

Jedzenie w Arabii Saudyjskiej jest bardzo tanie i niesamowicie dobre, z wyjątkiem "wędlin". Ostatnio przestaliśmy "wędliny" kupować, bo strasznie śmierdzą i nie da się tego jeść. Pisząc "wędliny" mam na myśli kurczaka albo indyka przerobione na coś w rodzaju konserwy albo parówki/kiełbaski, które można kupić tylko mrożone. Innych rzeczy nie tykaliśmy, bo już nawet w sklepie wyglądały dość podejrzanie.
Za to sery tutaj to poezja, co prawda nie dostanę tutaj ukochanego sera OKA, ale samej fety mają kilka (jeśli nie kilkanaście) rodzajów. Do tego ogromny wybór serów twardych (wiele holenderskich i francuskich - pychotka) i cała masa arabskich jak syryjski shalal (na zdjęciu).
Jeśli chodzi o jedzenie w restauracjach, to za równowartość 25 CAD można kupić posiłek dla 4-ch dorosłych osób, który starczy na 2-3 dni. Niestety nie dotarliśmy jeszcze do typowej kuchni arabskiej, bo za każdym razem wcześniej zwiedzie nas albo kuchnia włoska z pysznym stromboli, albo typowo angielska z niesamowitymi pieczonymi ziemniakami faszerowanymi różnego rodzaju sałatkami i konserwowanymi warzywami, albo kantońska albo hinduska... Do tej pory wszystko co tutaj próbowaliśmy było fenomenalnie dobre i świeże.
No właśnie, zastanawiam się jak to jest, że każdy produkt, który tutaj kupiliśmy w zwykłym hipermarkecie jest tak świeży (data produkcji to zazwyczaj 2-4 tygodnie wcześniej niż my to kupujemy). I nie ma znaczenia czy jest to produkowane tutaj na miejscu czy w Holandii czy w Stanach. W Montrealu w polskich sklepach (i nie tylko) ciężko znaleźć produkt, który jest nie przeterminowany, jak ta sławna herbata, której data spożycia upłynęła 3 lata wcześniej.
Ale wracając do tematu tutejszego jedzenia, przynajmniej tego, które można kupić w normalnych sklepach. Nie mogę nie wspomnieć o sokach. To jest po prostu mistrzostwo świata. Nasza lodówka do połowy zapełniona jest butelkami z sokami, które zaczęły zastępować nam część posiłków. Piotr bez opamiętania pije sok z truskawek, ja z kolei ciągle sięgam po mój ulubiony sok z jabłek guavy (w smaku podobny do jabłka, gruszki i pigwy). Bardzo smaczne są też soki z mango w różnych odmianach. Wszystkie te soki smakują jakby były świeżo wyciskane i mają duże kawałki owoców. W życiu czegoś tak dobrego nie piłam.