Już wyobrażam sobie co pomyśli teraz moja mama gdy to przeczyta. Niestety każdy robi taką wigilię na jaką go stać i jakie ma możliwości. Przyznaję się bez bicia: nie było karpia, nie było makiełek ani sernika, piernika, ni makowca. Nie było barszczu, kapusty z grzybami ani żadnego innego polskiego przysmaku. Zrobiliśmy sobie wigilię taką, jaką mogliśmy zrobić, mając do dyspozycji produkty lokalne. Nie mieliśmy nawet 12 potraw, ale za to mieliśmy spokój, nie było nerwowej bieganiny, krzyków i kłótni, które często towarzyszą wigilii. Mój najwspanialszy mąż na świecie w trosce o moje serducho, wymyślił że zamiast stać przy garach 2 tygodnie wcześniej, zamiast zabijać się w bieganiu po sklepach i szukaniu czegoś co może przypominać polską kiszoną kapustę czy mak, zrobimy potrawy proste i z produktów łatwo dostępnych. W końcu nie o jedzenie i prezenty tu chodzi, a o samą atmosferę świąt. I tak na naszym stole pojawił się kurczak tandoori, kurczak po afgańsku, baranina, ryż biryani i hinduskie chlebki chapati. Nie było tego dużo, ale wszyscy się najedliśmy (Ptysiek jak zwykle zjadł 2 łyżeczki i zaczął jęczeć, że już nie może, a Pyza gdyby mogła pochłonęłaby wszystko co było w zasięgu jej wzroku). A na deser była pyszna, arabska chałwa z pistacjami.
W ten dzień wigilijny,
Sama w to uwierzyć nie mogę, ale udało mi się. Dzisiaj "spod lady" kupiłam w naszym osiedlowym sklepiku choinkę i coś co ma wyglądać jak bombki i nawet lampki. Lampki oczywiście są z wtyczką europejską i dostosowaną do 220V, ale co tam. Kilka przełączników, jakiś konwerter i choinka jest i nawet świeci. W życiu takiego brzydactwa nie widzieliście, ja zresztą też nie - do dzisiaj. Na pudełku od lampek było napisane, że mają migać w rytmie "Jingle Bells" ... hm... może i migają jak sobie sama zaśpiewam. Łańcuchy, które widzicie na zdjęciu, dostaliśmy od Allyson i John'a. A na drugim zdjęciu, moja ukochana choinka, która czeka na nas w naszym kochanym domu, daleko, daleko stąd (zdjęcie zrobiłam 2 lata temu i jakimś cudem się jeszcze uchowało).
madas - tradycyjne sandały wykonane ze skóry.
Dzisiaj mieliśmy dzień pod znakiem centrum handlowego. Piotruś musiał szybko kupić jakieś buty, w których mógłby iść do pracy, więc cały dzisiejszy dzień poświęciliśmy na szukanie dla niego odpowiedniego rozmiaru. Obeszliśmy wiele sklepów i wszędzie największy rozmiar jaki mieli to 45. Nasz nowy taksówkarz obwiózł nas po kilku sklepach, ale i tak na koniec zdecydowałam, żebyśmy poszli do pobliskiej Galerii Riyadh ( http://www.riyadhgallery.com/en/?p=album ), może tam w jednym miejscu będzie więcej sklepów i może akurat uda nam się trafić chociaż jedną parę w rozmiarze kajaka.
