pytanie odnośnie nosa

Od chwili zabiegu ciągle coś mnie łaskocze w nosie i jak niedawno odkryłam, są tam nadal... szwy, których końcówka jest tak długa, że lekko wystaje z nosa. Czy to jest normalne ? Czy one nie powinny albo się rozpuścić albo zostać usunięte przez lekarza ? Po zabiegu byłam jeszcze chyba 3 razy na kontrolach i żaden lekarz nic nie wspominał, żebym przyszła to usunąć. Co robić ? Już mam dosyć chodzenia po szpitalach, zwłaszcza że dzieciaki teraz są na antybiotykach: Pyza ma jakieś bakterie w pęcherzu, a Ptysiek załapał się na szkarlatynę podczas ostatniej burzy piaskowej. To w sumie już dwa miesiące od zabiegu i boję się, żeby te szwy tam nie wrosły na dobre.

nie ma, nie ma wody na pustyni....

tak mi się skojarzyło z dzisiejszą awarią. Mąż miał to szczęście, że po raz pierwszy posłuchał swoje mądrej żony i wykąpał się zanim dzieci wstały, jeszcze przede mną. No i okazało się, że wykorzystał całą wodę, która była w bojlerze. Jak sama chciałam się wykąpać, z prysznica poleciało kilka kropli wody, a w rurach usłyszałam znajome bulgotanie. Zaryzykowałam i szybko wskoczyłam pod prysznic. Ledwo zdążyłam włosy umyć i opłukać ciało. Jak się teraz okazuje, postąpiłam ryzykownie ale słusznie, bo w tej chwili w kranie nie ma już ani kropli. Jak dobrze, że do picia i gotowania używamy wody z baniaków.

W pierwszych dniach naszego pobytu tutaj musieliśmy się zaopatrzyć w dystrybutor wody i trzy 20 litrowe baniaki z wodą zdatną do picia. Ta co jest w kranach nie nadaje się do celów spożywczych dla normalnego "człowieka z zachodu". Nawet do mycia zębów używamy tej z butli. Woda w kranach jest wodą morską, odsalaną i nie jest zbyt dobra jakościowo z tego co słyszałam. Słyszałam też opinię, w którą trudno mi uwierzyć, no ale może... że woda w kranach jest wodą z odzysku z oczyszczalni, specjalnie oczyszczoną i bezpieczną. Jest też możliwość kupienia całego beczkowozu (nie mówię o kupnie auta, ale tego co ono przewozi) i to kosztuje około 100 SAR (około 100 PLN ), woda ta jest podobno zdatna do picia i przechowuje się ją w dużych zbiornikach na dachach domów. Poza tym jeśli z jakiś powodów w domu jest dostęp do wody, która płynie rurami, to zawsze ta woda jest bardzo ciepła bez ogrzewania w bojlerze. Po prostu na dworze jest tak gorąco, że rury są cały czas nagrzane. Tak więc, jeśli ktoś oparzy rękę np podczas gotowania, to nie ma sensu wkładać jej pod "zimną" wodę z kranu, bo tylko sobie pogorszy ;)

londyńskie taksówki w Rijadzie

Nareszcie ! W końcu udało nam się przejechać londyńską taksówką. Już od prawie dwóch miesięcy (może trochę krócej), widzieliśmy pod niektórymi centrami handlowymi samochody marki LTI. Za każdym razem jak nasz pyskaty i wścibski taksówkarz miał innego klienta zamiast na nas czekać, próbowaliśmy złapać taką taksówkę, ale zawsze trafialiśmy na takie kolejki "batmanów", że rezygnowaliśmy z czekania i braliśmy zwykła taksówkę. Kilka dni temu jednak nam się poszczęściło i po raz pierwszy się przejechaliśmy. Dzieciakom tak się spodobało, że teraz jest płacz, gdy wsiadają do normalnej taksówki. 

Przede wszystkim w londyńskiej taksówce z tyłu jest dużo więcej miejsca niż w normalnej (kosztem bagażnika, którego londyńska taksówka nie ma), a dzieciaki siedzą na przeciwko nas, tyłem do kierunku jazdy na dodatkowych, rozkładanych siedzeniach. (Zdjęcia wnętrza, ściągnęłam ze strony http://www.auto-motor-i-sport.pl).  Mnie jednak najbardziej się spodobało:

- cena, u "pyskatego" za kurs z Granada Mall do naszego compoundu płacimy około 25 SAR, w londyńskiej 15 SAR !!!! plus ewentualny napiwek dla kierowcy.

- sposób płacenia - zanim taksówka ruszy podchodzi "kierownik zmiany" i ustala z nami trasę przejazdu i na jej podstawie wylicza cenę, czyli płacimy przed kursem i nie ma żadnych niespodzianek,

- tutejsze taksówki są wyposażone w GPS - za pierwszym razem jak jechaliśmy , facet pomylił drogę i musiał zrobić spore kółko, żeby nas dowieźć do celu, a w połowie zawracania miał telefon, gdzie "szef" go zaczął ochrzaniać, gdzie on jeździ, bo powinien jechać do compoundu Granada a nie gdzieś dalej. Biedak musiał się nieźle tłumaczyć, że pomylił drogę.

- kierowca jest od pasażerów oddzielony szybą (pancerną ?) i nie ma szans na pogaduszki z pasażerami. Nie ma żadnych docinków, komentarzy, uwag ze strony kierowcy - taką szybę wstawiłabym "pyskatemu" do samochodu.

- kierowcy są ubrani w firmowe koszule, krawaty i spodnie, co dodaje elegancji i uprzyjemnia podróż - mam już dość pakistańskich "piżam"  "pyskatego".

Jest tylko jeden minus tych taksówek - wszyscy chcą nimi jeździć. Żebyście widzieli rozpacz naszych smyków, jak widzą że podjeżdża "pyskaty" a nie londyńska taksówka.

czarne mydło

Jakiś czas temu natknęliśmy się w sklepie z kosmetykami naturalnymi na dość dziwnie wyglądającą czarną kostkę do mycia ciała. Ponieważ Piotr jest pierwszy do tego typu eksperymentów, zaczął mnie namawiać, żeby spróbować tego specyfiku. W końcu kupiliśmy... . Od razu zaznaczę, że nie jest to produkt saudyjski, tylko marokański. Trochę  pobuszowałam po internecie i znalazłam takie oto wiadomości:

- zrobione jest z popiołów liści i kory takich drzew jak palma, platan, kakaowiec i shea. Popioły te zmieszane są z wodą, olejem kokosowym, masłem shea i kakao.

Właściwości: 

- polecane do każdego rodzaju cery/skóry od młodzieńczej przetłuszczającej się, po bardzo wrażliwą, suchą, odwodnioną a nawet z problemami naczynkowymi,

- działa jak piling enzymatyczny,

- nawilża, nie wysusza,

- polecane jest do kąpieli niemowląt i dzieci,

- ze względu na dużą zawartość witaminy E, działa przeciwzmarszczkowo,

- używane jest w hammannach (łaźniach tureckich) i ośrodkach spa,

- bogate w naturalne filtry przeciwsłoneczne,

- leczy: - trądzik, wszelkiego rodzaju wysypki, rozstępy, egzemy, poparzenia słoneczne, odparzenia, drobne ranki, suchą i popękaną skórę stóp, odmrożenia, otarcia, swędzące miejsca po ukąszeniach owadów, alergie skórne po kontakcie roślinami typu pokrzywa czy trujący bluszcz itd. Leczy nawet zmęczone mięśnie i ścięgna.

To, które można kupić w krajach arabskich nie zawiera żadnych konserwantów dlatego używając go (mówię akurat o tym w paście, nie w kostce) należy pobierać go z pojemnika suchą ręką, albo wcześniej przełożyć potrzebną ilość do osobnego pojemnika, tak żeby nawet odrobina wody nie dostała się do pasty w pudełku oryginalnym.

Ja po pierwszej kąpieli byłam zachwycona tym mydłem. Skóra po zwykłym umyciu była jak po dobrym pilingu i porządnym nakremowaniu, miękka, świeża i super czysta.

Tokyo - japońska restauracja

Mam cichą nadzieję, że pod tym postem pojawi się jakiś większy komentarz od Robin, która dla mnie jest najlepszym źródłem wiedzy o Japonii i wszystkim co z tym krajem jest związane. Kilka dni temu wybraliśmy się do japońskiej restauracji, która w różnych poradnikach internetowych była oceniana bardzo wysoko i jak wynikało z komentarzy ma grono stałych klientów. Ponieważ od ponad 5 miesięcy nie jadłam, nie wąchałam, na oczy nie widziałam sushi, które wprost uwielbiam, zdecydowaliśmy, że koniec cierpień - idziemy do japońskiej knajpki. Oczyma wyobraźni widziałam naszą szczęśliwą rodzinkę siedzącą na ziemi, w jasnych pomieszczeniach i zajadającą się różnego rodzaju sushi, rybami, warzywami, aż do bólu.

Niestety cała wyprawa od początku źle przebiegała. Jeszcze przed wyjazdem z compoundu, gdy czekaliśmy na taksówkę, Ptysiek zauważył przez okno swoje koleżanki-murzynki Lorne i Loreen. Oczywiście koniecznie chciał się z nimi pobawić. Pozwoliłam mu jednocześnie ostrzegając, że jak tylko przyjedzie kierowca, wychodzimy do restauracji na lunch. Ptysiek trochę się pobawił, ale ponieważ było gorąco przyszedł z dziewczynkami pod drzwi i zapytał czy może iść pobawić się z nimi do ich domu. Powiedziałam, że nie, bo zaraz wychodzimy. No to zaczęły się pytania: a dlaczego nie może przyjść, a gdzie idziemy, a co będziemy jedli, a dlaczego tak wcześnie itd. Jednocześnie dziewczyny przesuwały się tak bardzo w kierunku wejścia, że szybko znalazły się na progu domu i Piotr nie mógł zamknąć drzwi (Lorna stanęła na progu pokoju). Piotr jest mało asertywny i nie potrafił po prostu wyprosić dziewczyn za drzwi, ani zmusić Ptyśka żeby wszedł do domu. Po 10 minutach "odbijania piłeczki" i odpowiadania na głupie pytania murzynek, poprosiłam Piotra, żeby po prostu powiedział żeby dziewczyny poszły już do domu i zamknął drzwi. Piotr stał akurat przy drzwiach, a ja składałam pranie wyjęte wcześniej z suszarki. W końcu nie wytrzymałam, wrzasnęłam na Ptyśka tak, że murzynki odruchowo cofnęły się za drzwi, wciągnęłam syna siłą do domu, a dziewczynom trzasnęłam drzwiami przed nosem. Wiem, że to nie było zbyt kulturalne ale i Piotr (swoim brakiem zdecydowania) i Ptysiek ciągłymi prośbami i murzynki ciągłymi pytaniami doprowadzili mnie do szewskiej pasji. W końcu udało się i pierwszy krok w stronę wyjścia na lunch został zrobiony - rodzina w komplecie czekała na taksówkę. Po chwili przyjechał nasz pyskaty kierowca i wszyscy mogliśmy na reszcie wyjść.   

 Około 12:30 zajechaliśmy pod restaurację. Na pierwszy rzut oka wyglądała nie źle. Po 10 minutach oczekiwania restaurację otworzyli i mogliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia i tutaj przeżyłam pierwszy szok. Japonia kojarzyła mi się zawsze z nieskazitelną czystością i porządkiem, a tutaj cały wystrój sprawiał wrażenie starego i zużytego, jak w domach wypoczynkowych FWP z lat 70-tych w Polsce. Pomyślałam, że na razie nie ma co szaleć zobaczymy dalej. Miły Hindus zaprowadził nas do osobnego pokoiku gdzie na środku stał stół do pokazów gotowania, a stoliki stały dookoła. Szok drugi - dlaczego nie siedzimy na ziemi ???? Piotr zapytał o pokój japoński, ale okazał się że ten pokój otwierają tylko jak jest mały ruch... dziwne wytłumaczenie. Trudno - lecimy dalej, dostaliśmy karty i pan kulturalnie się zmył. Pojawił się drugi pan - Filipińczyk (od razu mi się skojarzyło z wizytą w Lufthansie ;)) przyniósł ciepłą, mokrą szmatkę do rąk i odebrał zamówienie na napoje. Po chwili przyszedł i tu trzecie niemiłe zaskoczenie - nie mieli zwykłego soku jabłkowego, tylko jakąś farbowaną wodę z bąbelkami. Zamówiłam więc dla dzieci zwykłą wodę do picia. Ponownie przyszedł Hindus i przyjął w końcu zamówienie na jedzenie.Jako przystawkę podali nam japońską zupkę (na prawdę nie wiem co to było), coś jakby cienki rosołek z zieleniną i dwiema kostkami białego sera, który Ptysiowi smakował jak masło, do tego surowe warzywa w sosie sojowym. Pyza była zachwycona, bo od wszystkich mogła wyżebrać kukurydzę.

Po chwili pojawiły się zamówione dania. Piotr jak zwykle puścił wodze fantazji i zamówił chyba połowę dań z menu:

sushi special, crab kani, eel, saa,, special crab temaki, squid/ika

(wybaczcie mi ewentualne błędy ale na prawdę nie byłam w stanie zapamiętać wszystkiego ca zamówił, choć bardzo się starałam.

Ptysiowi zamówiłam kurczaka w tempurze (chicken caraque), który na zdjęciu w karcie nie wyglądał jakoś specjalnie, ale w rzeczywistości był to chyba jeden z najlepiej zrobionych kurczaków jakie tutaj jadłam. Ptysiek oczywiście nie zjadł wszystkiego, z czego skorzystał Tatuś i "pomógł" Ptysiowi w dokończeniu lunchu.

Moje danie wyglądało najskromniej, ale nie było takie złe. Zamówiłam po prostu sushi z łososiem (salmon maki). Niestety nie mogę powiedzieć (a jednocześnie podzielić opinii którą znalazłam na internecie), że było to jakieś nadzwyczajne sushi. Ot zwykłe, takie samo, jakie można kupić w każdym prawie Metro (sieć sklepów spożywczych w Kanadzie) z równie twardymi nori jak tam.

Z restauracji wyszliśmy po około godzinie. Podsumowując nie jest to nasza ulubiona restauracja, na pewno nie zastąpi miejsca Mirage. Jedzenie jak dla mnie serwowane zbyt szybko, żeby było przygotowywane na życzenie klienta, chociaż miły był fakt, że nie musieliśmy czekać na posiłek. To bardziej taki japoński fast food jak dla mnie. Jedzenie w miarę dobre i za bardzo przyzwoite pieniądze. Wystrój i atmosfera restauracji kiepska. Brudno, chociaż nie tak brudno jak w innych tego typu miejscach. Przez przypadek na końcu korytarza trafiłam na toaletę i byłam lekko zdegustowana, oba "pokoje dla pań" były bardzo stare i zniszczone, drzwi wyglądały na takie, które trudno domknąć, może dlatego dodatkowo wisiała tam brudna kotara.Wróciliśmy do domu. Nikt nie umarł, nikt się nie pochorował - więc jedzenie musiało być w miarę świeże. Jedną osobą która cierpiała po powrocie do domu, był mój mąż, ale to wina ilość zjedzonych potraw niż ich jakości. Dokładnie to samo było po powrocie z restauracji Mirage. Następnym razem będę musiała zrobić kontrolę jego zamówienia przed przyjściem kelnera ;)

ciekawe budynki Rijadu cz. 2

Tak jak obiecałam kilka tygodni temu, dzisiaj nowa seria zdjęć wybranych budynków w Rijadzie. Na zdjęciu po lewej jeden z uniwersytetów dla panów. Price Sultan University - uczelnia prywatna.

i Uniwersytet dla Pań - Pricess Nura University

"zwykły" sklep z zabawkami "ToysRUs"

mój ulubiony budynek - Al Oula

i kilka innych biurowców:

a kilka następnych jeszcze się buduje:

Ministerstwo Wody i Elaktruczności






















Są też budynki, które mają bardziej tradycyjny wygląd:


jak na przykład lodowisko Al-Bajaron

za kilka dni się odezwę

Niestety przydarzył mi się drobny wypadek jak byłam z dziećmi na placu zabaw. Nie zauważyłam "mostu" między zamkami i tak gruchnęłam głową, że teraz mam wstrząśnienie mózgu. Na razie muszę odpocząć. Dziękuję za wszystkie maile i komentarze z pytaniami o bloga. Za kilka dni napiszę coś bardziej na czasie - opiszę wizytę w japońskiej restauracji, a dzisiaj opublikuję jeden z zaległych postów.

i znowu...

Brak mi już sił i słów. Po dwóch tygodniach zwykłego przeziębienia, bez jakiś poważniejszych dolegliwości, dzisiejszej nocy Pyza znowu uraczyła na temperaturą 39,5. Piotr właśnie odwiózł Ptysia do przedszkola, a ja zaraz zabieram Pyzę do lekarza...

chińska restauracja MIRAGE

Po raz kolejny muszę podziękować Znajomej na tym blogu. Podała mi namiary na restaurację w której po raz pierwszy, od kiedy na świecie pojawiły się moje dzieci, mogłam spokojnie i BEZ PODNOSZENIA GŁOSU, zjeść obiad. Piotr nawet stwierdził, że nie ma mowy, żebyśmy mieli w najbliższym czasie opuścić Arabię Saudyjską ;) po tym jak trafiliśmy do takiego miejsca. Ale zacznę od początku. Po długiej, rodzinnej wycieczce udaliśmy się do polecanej restauracji. Z zewnątrz miejsce to nie robiło jakiegoś specjalnego wrażenia, ot jedna z wielu lokalnych restauracji. Weszliśmy przez bramę i w holu znaleźliśmy windę (mieliśmy ze sobą wózek). I pierwsza miła niespodzianka (hihihi - zwłaszcza dla mojego męża, który usilnie na ścianie szukał przycisków, żeby tą windę "sprowadzić" na dół), przyciski znajdowały się na specjalnym lustrzanym postumencie. A to czym dzieciaki w tej chwili się zachwyciły było to, że po wciśnięciu przycisku wszystko podświetlało się na różowo. 

Przyjechała winda, dość mała ale w środku wyłożona jakby lustrami z arabskimi nadrukami i jak tylko zamknęły się za nami drzwi, nastąpiła ciemności i znowu zapaliły się napisy na różowo, tym razem na suficie. Bardzo fajny efekt, a dzieciaki tylko westchnęły: WOW !!!! Po chwili otworzyły się drzwi i znaleźliśmy się jakby w innym świecie.

Wszędzie panował półmrok, cały wystrój był oczywiście chiński, stoliki dla rodzin były w małych jakby altankach chińskich, w których na ściankach oddzielających stoliki wbudowane były duże akwaria wypełnione rybkami !!! Na samym środku restauracji te stoliki były bardziej odsłonięte i one były umieszczone na palach na jeziorku z rybkami i miały szklaną podłogę, żeby można było te rybki sobie oglądać. Coś fenomenalnego !!!!

Podczas zamawiania Pyza absolutnie nie interesowała się tym co w karcie, tylko stała na sofie i gadała do siebie obserwując rybki w akwarium na ścianie. Była tym tak oczarowana, że nie zauważyła nawet jak kelner przyjął zamówienie i zaczął przynosić pierwsze przekąski !!! Moja córka, która za kęs sera camembert sprzedałaby własną rodzinę ;) !!! Nic jej nie interesowało poza rybkami i tylko słyszeliśmy: aaaa, wow, uuuuu, ooooo, wow itd.

Po uporaniu się z przekąskami, skorzystałam z okazji i wyrwałam się żeby porobić kilka zdjęć. Dzieciaki oczywiście musiały iść ze mną, żeby pozwiedzać. Ponieważ wózek nie jest już ich obiektem westchnień, smyki znalazły nowy, interesujący ich środek transportu - wysokie krzesełko na kółkach do karmienia dla dzieci. I tak ja z aparatem i Pyza w krzesełku pchana przez swojego idola zwiedzaliśmy przez kilka minut restaurację.

W końcu przyszedł Piotr i zakomunikował nam, że możemy kontynuować ucztę. Oczywiście ponieważ to chińska restauracja, dostaliśmy prócz zwykłych sztućców, pałeczki. I tu zaskoczył mnie mój syn, który w życiu pałeczek w rękach nie trzymał - dzisiaj wymiatał nimi cały obiad. 

A co zamówiliśmy ? Między innymi:

Jako przekąskę:

to się chyba w Polsce nazywa sajgonki - a u nas spring rolls, z krewetkami

moja przekąska to chrupiące naleśniki z kaczką i do tego fantastyczny sosik

Piotra danie główne, prócz zupy z krewetek (piekielnie ostrej), kurczak z avocado i do tego ryż po hawajsku.

Na koniec dostaliśmy po kawałku pysznego ciasta biszkoptowego przekładanego kremem i do tego bardzo smaczna zielona herbata.

Tak więc po raz setny chyba, na tym blogu wychwalam tutejszą gastronomię, gdzie wszystko jest świeże, pyszne, szybko i bardzo elegancko podane. A restauracja Mirage jest od dzisiaj naszym numerem jeden i na pewno będziemy w niej częstymi gośćmi.

ciężkie życie kobiety lubiącej kawę

Jestem w szoku, że dopiero dzisiaj mnie to spotkało, a jednak... Zrobiliśmy sobie dzisiaj małą, rodzinną wycieczkę do ciekawych miejsc w Rijadzie (zdjęcia będę umieszczać stopniowo na blogu), a zakończeniem tak miłego dnia miał być obiad w poleconej nam przez Znajomą restauracji nieopodal Dzielnicy Dyplomatycznej. Pobyt w tej restauracji również będzie opisany w osobnym poście. Po wspaniałej uczcie chcieliśmy wracać do domu, ale jak się okazało nasz pyskaty taksówkarz mógł nas odebrać dopiero za pół godziny. Więc cóż można robić po obiedzie, gdy na dworze słońce niemiłosiernie praży ? Oczywiście iść na dobrą kawę. Weszliśmy do jednej kafejki, mąż oczywiście jako gentelmen puścił mnie przodem, a tu niespodzianka, wózka nawet dobrze nie wepchnęłam do środka, a facet za barem krzyczy, że nie mają sekcji dla rodzin i normalnie mnie wyprosił. Byłam w takim szoku, że po prostu wyszłam. Poszliśmy do kafejki obok - to samo. Po krótkich poszukiwaniach znaleźliśmy trzecią kafejkę. Przez wielkie oszklone drzwi widziałam, że siedzą sami mężczyźni i już czułam, że nic z mojej poobiedniej kawy nie będzie, ale na wszelki wypadek wolałam się upewnić. Otworzyłam drzwi i poczułam cudowny chłód klimatyzacji, myślałam że choćby mi placem "czop-czop" grozili, to nie ruszę się stamtąd. Pytam faceta za barem czy mają sekcję dla rodzin, a ten z uśmiechem na ustach powiedział, że nie - ale mogę sobie kawę u nich kupić, więc wstąpiła w mój umysł na głodzie kofeinowym nadzieja. Zamówiłam, zapłaciłam, a facet mówi, że kupić mogę ale jeśli chcę wypić muszę wyjść na zewnątrz. Myślałam, że trupem padnę jak to usłyszałam. W kawiarni było wielu mężczyzn, którzy rozwaleni na sofach, w przyjemnym chłodzie palili papierosy, pili kawę, czytali gazety, dyskutowali, a ja ubrana w czarny płaszcz musiałam wyjść na skwar i pić na stojąco gorącą kawę. Co prawda miałam do wyboru usiąść na zewnątrz w części gdzie akurat nie było mężczyzn (ale te stoliki stały w pełnym słońcu i metalowe krzesła były tak nagrzane, że nie było można ich nawet dotknąć), albo pić kawę na stojąco poza obszarem kafejki. Przez chwilę siedziałam razem z Piotrem na zewnątrz w części zacienionej, ale tam również siedzieli mężczyźni i widać było, że nie bardzo im to odpowiada. Tak jak napisałam na początku, od chwili przyjazdu tutaj było to pierwszy raz kiedy faktycznie mnie wyproszono z kawiarni tylko dlatego że nie jestem mężczyzną.