miswak - szczoteczka do zębów

Nazywają go różnie miswak, siwak, sewak ale zawsze chodzi o to samo - mały patyczek do czyszczenia zębów. Najczęściej jest produkowany z drzewa arakowego, rzadziej z oliwnego czy z orzechowca. Ma dość nieprzyjemny (jak dla mnie) korzenny zapach. Moczy się go w gorącej wodzie i następnie rozgryza końcówkę, z czego tworzy się coś w rodzaju pędzelka do czyszczenia zębów. Jest używany w krajach arabskich od ponad 2000 lat, a ostatnie badania dowiodły, że jest najlepszym środkiem zapobiegającym chorobom dziąseł. Poza tym żucie miswaka pomaga:

- zwalczyć osad nazębny,

- zwalczyć próchnicę,

- zwalczyć nieświeży oddech,

- likwiduje suchość w jamie ustnej (xerostomię).

- czyści przestrzenie międzyzębowe,

Ten niepozorny patyczek jest tak popularny, że w tutejszych aptekach jest dużo past do zębów właśnie z dodatkiem miswaku. Nawet firma Wrigley Company (ta m.in. od gum do żucia) przeprowadziła badania, których wyniki opublikowała w jednym z medycznych czasopism. Dowiodła między innymi, że wyciąg mięty połączonej z wyciągiem z miswaku był ponad 20-to krotnie bardziej skuteczny w zabijaniu bakterii niż sam wyciąg z mięty. Po pół godzinie od umycia zębów zginęło 60% bakterii, gdy w tym samym czasie po umyciu zębów pastą z ekstraktem z samej mięty tylko 3,6%. Poza tym w trakcie żucia tego patyczka uwalniają się gazy, w których zawarty jest antybiotyk, chroniący jamę ustną przed wieloma chorobami właśnie bakteryjnymi.

Wygląda na to,  że w krajach arabskich już od starożytności mieli szczoteczkę, pastę i nitkę dentystyczną w jednym ;)

lato w Rijadzie

Od kilku dni jest dość ciepło w okolicach 29-32 stopni. Całkiem przyjemna temperatura, pod warunkiem, że nie chodzi się ubranym od stóp do głów w czarnych zwojach - czyli na dobrą sprawę w grę wchodzą tylko spacery wzdłuż murów "więziennych" ;) Dzisiaj skorzystałam z rad Znajomej i wybrałam się z dzieciakami na dwór. Pyzy zapalenie oskrzeli powoli się kończy, więc niedługo będziemy mogli korzystać do woli z jedynej atrakcji compoundu Granada - basenów. A tak przy okazji tematu pogody, pozwalam sobie przytoczyć wypowiedź jednej osoby na temat rijadzkiego lata:

"Jeśli planujecie tu zostać na wakacje z dziećmi to zauważysz jak Rijad się wyludnia i zostają tylko Ci, którzy kompletnie nie mogą wyjechać. Zdecydowana wiekszość kobiet z Zachodu z dziećmi stąd ucieka, już w czerwcu robi się pusto, Saudyjczycy też zwiewają aż się kurzy, tylko mniej zamożni

zostają, których jest tu sporo. Poza tym w wakacje wypada Ramadan, dokładnie między 11.08 a 10.09, w tym czasie nie można nic jeść ani pić publicznie..tylko dzieci mogą. Restauracje są pozamykane do zachodu Słońca, a potem jest w nich taki 

tłok, że szpilki nie można wcisnąć, więc 

najlepiej udać się bezpośrednio po ostatniej modlitwie, jak jeszcze 

siedzą w 

domach i dosłownie pochłaniają pierwszy posiłek dnia, bo potem jest szturm 

na wszelkie jadłodajnie. Wieczorami nie warto też wybierać się do 

sklepów, chyba że ktoś lubi przeciskać się między czarną-białą masą. 

Zakupy najlepiej robić w ciągu dnia, w godzinach otwarcia sklepów. 

Wszystko wolniej się toczy, trudniej cokolwiek 

załatwić, bo Saudyjczycy i inni wyznania islamskiego mdleją z pragnienia i

głodu (a latem pragnienie dokucza jeszcze bardziej i łatwo chociażby o g

rzech przełknięcia śliny:):), godziny pracy urzędów są skrócone, 

zaczynają 

od 9-10 rano, a kończą o 14, sklepy w ciągu dnia są praktycznie 

pozamykane (inne i skrócone godziny otwarcia), a wieczorem na drogach 

jest straszny tłok i łatwo o stłuczki. Wyżej opisane zamieszanie wynika 

z faktu, że głodujący muzułmanie śpią głównie w ciągu dnia (o ile mogą), 

żeby zagłuszyć pragnienie i nie myśleć o tym, że w żołądku burczy, a 

życie rozkwita dopiero po zmierzchu. Paradoksalnie ta głodówka wcale nie 

powoduje, że chudną, wręcz przeciwnie..objadanie się do upadłego nocą, a 

potem sen w ciągu dnia i do tego należy dorzucić jeszcze mniej 

aktywności fizycznej niż zwykle. 

Może to jest metoda na przespanie/przeczekanie/przezimowanie tych 

piekielnych upałów :):):)"

miła niespodzianka

Dzisiaj Pyza zrobiła nam ogromną niespodziankę. Postawiła swoje pierwsze samodzielne kroczki !!! Wieczorem, gdy Piotruś siedział na jednej sofie, ja piłam kawę na drugiej, Ptysiek wariował po całym pokoju, Pyza dokazując obok Piotra nagle się odwróciła i bardzo rozbawiona podeszła do mnie. Nie myślałam, że tak szybko jej to pójdzie, patrząc jak nie lubi za bardzo ryzykować. Już od dawna ładnie chodziła, ale zawsze za rękę a jeszcze lepiej za dwie, a tu nagle taka niespodzianka. Jestem taka dumna z mojej córci !!!

a gdzie marmury ?

Tak sobie przypomniałam dzisiaj... Kiedy Ptysiek w noc sylwestrową zachorował i musiał pojechać z Piotrem do szpitala, zdecydowaliśmy że powinni wybrać szpital najbliżej naszego compoundu, żeby dziecka nie męczyć podróżą do centrum miasta. Wybraliśmy szpital Sultan Abdul Aziz  Humanitarian City Hospital. Piotr przyzwyczajony do wyglądu naszego "starego" szpitala, gdy wszedł do normalnej kliniki pierwsze pytanie jakie zadał:

- a gdzie marmury ?

Cały czas się z tego śmieję. A na dowód, jak tutaj wyglądają niektóre szpitale i ich okolice, zamieszczam kilka zdjęć:

Boczna klatka schodowa z wyjściem ewakuacyjnym:

chodnik przed jednym z budynków (okulistyka i dermatologia) naszego szpitala:

korytarz przed salami operacyjnymi:

Old-Dir'aiyah - czyli ruiny pod Rijadem

Po ponad tygodniowym, przymusowym zamknięciu w czterech ścianach, gdy dzieciakom gorączka spadła, wybraliśmy się dzisiaj do Old-Dir'ayah zwanej też Al-Dariyah. To miejsce położone jest około 9 kilometrów od Rijadu na oby zboczach Hanifa Valley. Jest to jedno z najważniejszych pod względem archeologicznym miejsc Królestwa. Powstała około 1460 roku i była pierwszą stolicą rodziny Al-Saud do momentu zniszczenia jej przez wojska Otomańskie w 1818 roku. W chwili obecnej trwa odbudowywanie całego kompleksu. A to kilka zdjęć z naszej krótkiej wycieczki:

A za Al-Dirijah znajduje się jedno z najpopularniejszych miejsc piknikowych:

Al-Hammadi Hospital - inny szpital, nowe doświadczenia

Dzięki osobie, którą tutaj nazwę powiedzmy... Nieznajoma, dowiedziałam się o istnieniu innego szpitala, zaraz obok naszego Dr Suleiman Al-Habib w centrum Rijadu. Szpital ten ma dość duży oddział pediatryczny i jest rekomendowany przez Kanadyjskie Ministerstwo Zdrowia, ponieważ spełnia ich normy. Jak wcześniej pisałam, stan zdrowia dzieci bardzo się pogorszył i nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy znowu zawitać do lekarza. Doszłam do wniosku, że lepiej pójść do nowego, może nowy lekarz wymyśli coś innego, a nawet jeśli nie, to  przynajmniej z innego źródła dowiemy się, że jednak antybiotyk jest konieczny. Tak więc w czwartek rano, pojechaliśmy do szpitala Al-Hammadi. Sam szpital przy wejściu bardziej przypomina luksusowy hotel, z 3 dużymi recepcjami/informacjami. Niestety nie dostaliśmy się do polecanego nam doktora Haddada. Pan z rejestracji bardzo nas przepraszał, ale jedyny lekarz, który nie ma jeszcze kompletu pacjentów to dr Hala i niestety są przed nam AŻ dwie osoby. Straszne ;) Usiadłam z Pyzą na krzesełkach przed gabinetem, a Piotr z Ptysiem poszli zwiedzać szpital. Nagle otworzyły się drzwi i filipińska pielęgniarka wyczytała nasze nazwisko. Weszłam sama z Pyzą i przeprosiłam panią doktor, że będzie musiała trochę zaczekać, bo mąż jak zwykle się zgubił :) Pani zaczęła od badania Pyzy. Byłam pozytywnie zaskoczona, bo w tym szpitalu (albo może u tej lekarki) wyjątkowo była tylko jedna pielęgniarka i nie wyrywała mi dziecka z rąk do ważenia i mierzenia. Pozwoliła mi samej na spokojnie posadzić Pyzę na wadze i delikatnie pobrała wszystkie potrzebne dane. W między czasie odnalazła się zguba razem z moim synem. Pani doktor dokładnie osłuchała i Pyzę i Ptysia, bardzo dokładnie oglądała ich gardła, uszy i nosy i potwierdziła, że Pyza ma zapalenie górnych dróg oddechowych i oboje mają astmę w tym najcięższym stadium. Jednocześnie podawała pielęgniarce jakieś kody, która ta wpisywała do komputera. I tak przy wyjściu dostaliśmy recepty w dwóch egzemplarzach (dla nas i dla aptekarza) wypisane czytelnie na komputerze, łącznie z wydrukowaną informacją, jakie jest rozpoznanie i jak stosować leki. Bosko ! Z gabinetu od razu poszliśmy do apteki, gdzie kupiliśmy antybiotyk, syropy na kaszel i nebulizator razem z lekami do wdychania. Jeszcze tylko zahaczyliśmy o miejsce, gdzie można kupić coś do zjedzenia (Ptysiek nagle ozdrowiał jak zobaczył kebab-twister i nie było mowy, żeby wyjść stamtąd nie kupując mu tego !!!! Tak, tak ten Ptysiek który je jak wróbelek). I pojechaliśmy do domu. 

W domu troszkę mi mina zrzedła jak zobaczyłam ile mamy tych inhalacji - wychodzi w sumie około 5 godzin na dobę pod aparatem. Ale na szczęście to tylko 4 dni, w tym dwa weekndowe więc Piotr mi trochę pomoże z dziećmi.

Update z piątku:

Wygląda na to, że inhalacje troszkę pomagają - Pyza nadal ma świszczący oddech, ale nie jest on już tak donośny jak dwa dni temu, a u Ptyśka z kolei prawie wcale nie słychać już tych "organów" na oskrzelach. Ufffff... tylko dlaczego mnie tak ucho, gardło i ślinianki bolą ?

przepraszam, że nie piszę

Wybaczcie, że nie piszę nic na blogu ale od czwartku Ptysiek ma gorączkę powyżej 40 stopni i pomimo podawania leków, ona ciągle powraca. To już 5 dzień ! A od wczoraj Pyza zaczęła bardzo mocno gorączkować. Na dodatek dzisiaj w nocy syn zaczął się dusić, nie wiem czym to było spowodowane - podejrzewam bardzo powiększony trzeci migdałek, który u niego jest już powiększony na stałe od tych licznych infekcji. Dzisiaj jedziemy znowu do lekarza, chcę żeby osłuchał dzieciaki, czy choroba nie przerzuciła się na oskrzela albo płuca. Może uda mi się wyprosić jakieś skierowanie na badania krwi i moczu. Ptysiek skarży się również na ból brzucha i nie wiem czy to od tych przeklętych antybiotyków czy może ma coś z pęcherzem.
Jeśli tego bloga czyta ktoś, kto zna lekarza będącego zwolennikiem bardziej naturalnych metod leczenia (zioła, herbatki itd) i który nie podaje antybiotyków pod byle pretekstem, to bardzo proszę o maila: tantulei@wp.pl

dzieci znowu chore

Rozumiem, że to taki okres jak dziecko ma 3-4 latka i zaczyna chodzić do przedszkola, to zaczynają się choróbska. Ale Ptysiek już to przechodził w przedszkolu u Nathalie, myślałam że się już uodpornił, bo od jakiegoś czasu był spokój... dopóki nie przyjechaliśmy tutaj. Trzy dni temu skończył dwutygodniową kurację antybiotykami i od przedwczoraj znowu gorączka 40,5, nie był w stanie nawet siedzieć. To znowu zabraliśmy go do pediatry. Jeszcze jak niosłam go na rękach do taksówki, to mi chyba coś się naruszyło w nosie, bo znowu krew zaczęła lecieć. Można oszaleć. Na szczęście przyjmował akurat nasz ulubiony dr Khaled. Bardzo dokładnie zbadał oba szkraby i przepisał Ptysiowi inny antybiotyk na zapalenie ucha i gardła - widocznie ten pierwszy mu nie służył (chociaż po pierwszych  dawkach czuł się dużo lepiej, więc może to po prostu nowe zakażenie). A Pyzie nie przepisał nic, chociaż ucho wygląda też jakby był tam stan zapalny, ale gorączki nie ma więc wolał na szczęście antybiotyku nie podawać. Zresztą w szpitalu na pediatrii było bardzo dużo dzieci z dużą gorączką, większość była trzymana tak jak Ptysiek na rękach i ledwo kontaktowała. Nawet jeden Arab zrobił przy rejestracji straszną awanturę, bo musiał czekać z chorym dzieckiem w kolejce, tak jak cała reszta. Jak ten facet się darł na tych mężczyzn w rejestracji - rety ! Chociaż nie bardzo wiem po co, bo zarejestrowali go razem z nami, a my od razu wchodziliśmy do gabinetu, więc jak widać lekarzy było na tyle dużo, że każdego obsługiwali bez czekania. Martwię się tylko, że musimy Ptysiowi zwiększyć dawkę leku na astmę z 2 do 4 dawek jednorazowo i podawać nie raz a 4 razy dziennie, bo lekarz od razu odkrył, że Ptyś ma bardzo zwężone oskrzela i z trudem oddycha, Pyza zresztą też. 

Musimy stąd uciekać, to nie jest kraj dla nas. Prawdopodobnie problemy z oddychaniem to wina ostatniej burzy piaskowej, która była kilka nocy temu i dała się we znaki większości dzieciom.

Boję się też czy Ptysiek nie zarazi mnie tymi bakteriami. Niby po operacji czuję się już troszkę lepiej, chociaż cała twarz boli mnie jakby mnie ktoś stłukł na kwaśne jabłko. Opuchlizna powoli schodzi. Dzisiaj jedziemy na wyjęcie tych plastikowych rurek i może mi szwy usuną. Środków przeciwbólowych nie biorę, bo nadal karmię Pyzę i nie chcę jej zaszkodzić, więc cierpię po cichu. Cieszę się też, że wytrzeszcz oka zniknął po usunięciu tej masy.
A przy okazji mam pytanie do osoby, która miała taki zabieg - czy to jest normalne, że masę którą wyciągnęli z zatok poddaje się badaniom histopatologicznym ? Mam nadzieje, że to jest standardowa procedura i nie mam powodów do obaw. Zastanawia mnie też co oni mi wycinali ze ściany gardła, że mam takie rany tam i kilka szwów za łukiem podniebiennym.

zabieg - czyli kolejna porcja zachwytów nad tutejszą służbą zdrowia

Jeśli możecie mnie teraz czytać, to znaczy że jestem już w domu i mam na tyle sił, żeby usiąść przed komputerem. Co prawda chciałam się położyć, ale wiem, że Mama bardzo się niepokoi, więc postanowiłam ją trochę uspokoić tym postem.

Do szpitala przyjechaliśmy o 8 rano całą czwórką. Piotruś mnie zarejestrował i poszliśmy na drugie piętro, gdzie wykonują wszystkie operacje. Tam od razu podeszła do mnie szefowa pielęgniarek i zapytała:

- Czy Madame Aniska (oni mają zawsze problem z moim imieniem) życzy sobie apartament dwu pokojowy czy wystarczy zwykły pokój prywatny. Tak mnie zaskoczyło to pytanie, że odpowiedziałam że apartament może być, ale na szczęście szybko się zorientowałam i uzgodniłam, że dwa pokoje nie są mi do szczęścia potrzebne i że "zwykły" pokój prywatny może być. Jak sobie przypomnę 7 lat temu mój pobyt w gdyńskim szpitalu miejskim, gdzie operowali mi kolano i gdzie musiałam na początku leżeć na sali 8-o osobowej, to po prostu mi wstyd, że tutaj w takich luksusach jestem.

Ponieważ zbliżała się pora pierwszej drzemki u Pyzy, wygoniłam moje trzy skarby do domu i sama usiadłam w poczekalni. Około 9 zaczął się ruch na korytarzu. Nawet zaczęłam się śmiać, bo pokoje w których czeka się na operację są po jednej stronie klatki schodowej, a sale operacyjne po drugiej i właśnie o godzinie 9 zrobił się mały korek na korytarzu. Trzy osoby na trzech łóżkach były wiezione do sal operacyjnych. Jedną z nich była kobieta i jak zobaczyła na pozostałych dwóch łóżkach mężczyzn, to spanikowana po czubek głowy zakryła się prześcieradłem (widocznie jej bardzo brakowało niquabu). Zaraz potem podszedł do mnie młodziutki, filipiński pielęgniarz i poinformował, że mój prywatny pokój już czeka i że "Madame Aniska" może się już przygotowywać do operacji. Przebrałam się w szpitalny fartuch (czegoś takiego w życiu nie widziałam, to taka zielona abaja z grubej bawełny sięgająca mniej więcej kostek jeśli jest się wysoką osobą. Grzecznie położyłam się na łóżku i korzystając z okazji, że nikt mnie nie woła, nie płacze, nie domaga się mojej uwagi, zaczęłam czytać książkę. Po pół godzinie przyszedł ten sam pielęgniarz ze swoją opiekunką - starszą pielęgniarką i zapytali czy on może mi założyć wenflon w ramach szkolenia zawodowego. Każdy pielęgniarz musi zacząć uczyć się swojego zawodu w praktyce, więc nie było to dla mnie problemem, że akurat ja będę jednym z królików doświadczalnych. Niestety moje żyły są bardzo słabo widoczne i dość cienkie, a facet robił to po raz pierwszy i ręce trzęsły mu się tak bardzo, że plastry którymi miał przymocować wenflon do mojej skóry na dłoni, posklejały mu jego jednorazowe rękawiczki. Po kilku minutach szarpania się z igłą, rękawiczkami i plastrami, pielęgniarka stwierdziła, że sama to dokończy. Po kolejnych 30 minutach przyszedł "mój" pielęgniarz i zabrał mnie na salę operacyjną. A tam trzech lekarzy złapało się za głowę jak zobaczyli ten nieszczęsny wenflon, który jak się okazało przeszedł przez żyłę z drugiej strony. Założyli więc drugi, na drugą rękę, przyłożyli mi maseczkę do twarzy i odpłynęłam.

Ledwo przymknęłam oczy, a już słyszałam "Madame Aniska, madame Aniska pobudka" - kurcze nawet się wyspać człowiekowi nie dadzą - zupełnie jak moje dzieci. Byłam tak nafaszerowana środkami usypiającymi, że czułam się jak ćpun na dworcu centralnym i nie byłam w stanie oczu otworzyć, nie wiedziałam gdzie jestem i dlaczego oni do mnie po angielsku mówią.

Jak tylko doszłam do siebie na tyle, żeby przypomnieć sobie jak obsługuje się komórkę, zadzwoniłam po mężusia. Moje Słońce przyjechało do szpitala razem z dziećmi 30 minut później. Pyza na początku bardzo się mnie bała, bo pod tymi tamponami i rurkami nie była w stanie mnie rozpoznać. Około 17:00 przyszedł ordynator, który mnie operował i poinformował nas, że mogę już iść do domu ale... podczas operacji natknęli się na bardzo dużą masę w zatokach i musieli oddać to do badania histopatologicznego. Niestety wyniki będą znane dopiero w sobotę, jak przyjdę na wyjęcie rurek z nosa. Tak więc mamy jeszcze 3 dni nerwówki, ale jestem dobrej myśli. Boże jak dobrze, że się zdecydowałam na ten zabieg, nie chcę myśleć co by to było gdybym z tym "czymś" w zatokach chodziła przez kolejne lata.

Co do samej operacji, to nic nie czułam bo spałam. Po zabiegu też nic mnie nie boli. Tampony z nosa wyjęli mi 4 godziny po zakończeniu operacji, zostawili tylko te plastikowe rurki. Więc dopóki krew nie zaczęła lecieć (poleciała jak wzięłam Pyzę na ręce) mogła swobodnie oddychać. Teraz co pół godziny muszę zmieniać sobie opatrunki, bo strasznie przeciekają.

Jestem bardzo zadowolona, cieszę  się że mam to już za sobą, że nic mnie nie boli.

sprawa Trevora

Dzisiaj było na prawdę gorąco i to nie tylko ze względu na pogodę. Na popołudnie miałam zaplanowane zakupy, ale okazało się, że skontaktował się z Piotrem Trevor (kiedyś tutaj już o nim wspominałam). I Trevor poprosił Piotra o "przysługę". Ten facet wynajmował niedaleko nas apartament, ale jakiś czas temu nagle zdecydował się wyjechać. Nikomu nic nie powiedział, tylko w naszej skrzynce zostawił dwie malutkie paczuszki, do przekazania komuś z biura. Jak się później okazało w tych paczuszkach  były kluczyki i dokumenty do jego samochodu, który zostawił na miejscu parkingowym przed apartamentem. Piotruś te paczuszki oddał odpowiedniej osobie, ale facet zapytał Piotra co on właściwie ma z tymi rzeczami zrobić ? Po jakimś czasie okazało się, że na dzikim parkingu przed naszym compoundem stoi właśnie ten samochód - czyli Trevor poprosił jakiegoś obcego faceta, żeby tylko mu ten samochód przestawił. Po co ? Nie wiem. Wynajem jego apartamentu kończył się wczoraj, więc teoretycznie do wczoraj to auto mogło tam spokojnie stać. Dzisiaj rano Piotr dostał maila z prośbą, żebyśmy wymienione w mailu rzeczy wzięli do siebie i przechowali przez kilka tygodni, bo Trevor nie zdążył jeszcze załatwić firmy, która mu te rzeczy przewiezie. Z kolei do jednej kobiety z biura administracji naszego "obozu" wysłał maila z listą rzeczy, które może sobie z jego apartamentu zabrać i tam wspomniał, że on sam osobiście przyjedzie odebrać pozostałe rzeczy. Ponieważ administracji bardzo się spieszyło z przygotowaniem mieszkania dla nowych mieszkańców, poprosili nas, żebyśmy te graty zabrali jeszcze dzisiaj. No więc musieliśmy zmienić nasze plany i iść do byłego mieszkania Trevora zrobić porządek. Powiem Wam szczerze, że to było dość żenujące. Filipińczycy z obsługi rzucali się na co wartościowsze rzeczy i pytali czy ja chcę to wziąść, a jak nie to oni to zabiorą dla tamtej kobiety z administracji. Ja nie miałam pojęcia co Trevor chciał u nas przechować i pytała ciągle Piotra, który chodził z jego mailem i ciągle od nowa odczytywał listę. Filipińczycy myśleli, że my to bierzemy dla siebie i czasami dość dziwnie się na to patrzyli. Oczywiście przy takim zamieszaniu przed domem pojawiła się grupka gapiów, wśród których były dwie sąsiadki Trevora (z obu stron) z dziećmi. Jak tylko mnie zobaczyły zaczęły się dopytywać czy dobrze znałam Jasminę (żonę Trevora) i gdzie oni teraz są, a co będziemy robić z ich rzeczami... Byłam kompletnie zagubiona, bo nas poproszono tylko o przechowanie tych gratów - nic więcej.  Jak już te wszystkie rzeczy przetransportowali do nas i wnieśli do naszego salonu - trochę się załamaliśmy. Gdzie my te kilka walizek i wiele kartonów upchniemy ? Zrobiliśmy przemeblowanie w drugiej sypialni i jakoś tam to rozmieściliśmy, ale cała akcja trwała w sumie kilka godzin i zaplanowane zakupy musieliśmy odłożyć do jutra. Trochę jestem zła, bo w środę idę na zabieg i chciałam wcześniej wszystko przygotować i pogotować jedzenie na te kilka dni po zabiegu, żeby nie stać przy garach z rurkami w nosie, ale jak widać moje plany zostały pokrzyżowane :(

A co do zabiegu - znowu się wystraszyłam. Dzisiaj jak odbierałam Ptysia z przedszkola miałam okazję porozmawiać z Polką, mamą 3,5 letniej dziewczynki, które też chodzi do przedszkola w compoundzie EID. Bardzo sympatyczna, normalna osoba. Rozmawiałyśmy o tutejszej służbie zdrowia i okazało się, że jej mąż miał tutaj właśnie operowaną przegrodę nosową i bardzo sobie ten zabieg chwalił, chociaż pierwsze dwa tygodnie były podobno koszmarne - facet ciągle na prochach przeciwbólowych jechał. Boże jak ja to przeżyję - przeciwbólowych brać nie będę mogła, bo karmię, a do tego wszystkiego on spędził w szpitalu całą dobę ! Jeśli mi potwierdzą, że też będę musiała tam tyle czasu spędzić, to poproszę o anulowanie zabiegu.

No tak Zosia płacze, Piotrek nie daje rady jej uśpić, muszę lecieć z odsieczą - jak ja mam ich zostawić, przecież on sobie nie poradzi z dziećmi ?????