dzień pod znakiem biletów lotniczych

Już od wielu dni mieliśmy zaplanowaną wizytę w lokalnym biurze Lufthansy, ale ciągle coś nam wypadało. W końcu doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie to załatwić w czwartek (pierwszy dzień weekendu). Już wczoraj wieczorem poinformowaliśmy naszego taksówkarza, że około 11:00 będziemy jechać do centrum. Rano Piotr z nim ustalił, że jak tylko Pyza się zbudzi, zadzwonimy po niego. I wtedy się zaczęło. Po 11-tej Piotr zadzwonił, niestety nasz taksówkarz poinformował nas, że ma właśnie samochód w warsztacie i będzie do dyspozycji najszybciej o 12-tej. Powiedziałam, że o 12-tej to nas nie interesuje, bo jest "prayer time" (modlitwa) i biuro będzie zamknięte. W takim razie przed południem pójdziemy z dziećmi na basen, a do biura pojedziemy wieczorem. Na to taksówkarza natychmiast zareagował, że będzie za 15 minut. Trochę nas to zdziwiło, ale niech mu będzie. O 11:15 wyszliśmy posłusznie przed dom, wszyscy gotowi, torba z przekąskami i wodą spakowana, wózek złożony i czekamy, czekam, czekamy... Doszłam do wniosku, że żeby dzieciaki się nie  nudziły, przejdziemy się spacerkiem do pierwszej wewnętrznej bramy. Doszliśmy tam, a taksówkarza nie ma, doszliśmy do drugiej bramy, a jego nadal nie ma. Słońce prażyło niemiłosiernie, dzieciaki zaczęły marudzić, ja jeszcze bardziej, więc zdecydowaliśmy wyjść przed compound, żeby nie marnować czasu na sprawdzanie samochodu na każdej bramie. Doszliśmy do ostatniej, zewnętrznej bramy i patrzymy, a ten wjeżdża, pomachaliśmy mu ręką, żeby nie wjeżdżał, bo szkoda czasu, żeby zawrócił i zabrał nas z zewnętrznego parkingu, ale ten pojechał dalej. Byliśmy  w szoku, ale zrozumieliśmy, że "auto w warsztacie" to po prostu wymówka, bo w umówionym przez nas czasie, złapał dodatkowego klienta i pech chciał, że ten klient wracał do naszego compoundu, więc musiał go odwieźć pod same drzwi, dlatego nie reagował na nasze machanie. O 12:00 wrócił po nas. Gdyby mi nie zależało tak bardzo na zmianie daty biletów powrotnych, to bym po prostu zrezygnowała z tego kursu. Wsiedliśmy do taksówki i pytam o której dokładnie będzie teraz modlitwa. No i wyszło,  że jak tylko nas dowiezie na miejsce, zacznie się "prayer time". Na co on od razu zaczął tłumaczyć, że zamykane są tylko instytucje rządowe, a nie biura. Na co odpowiedziałam, że biura też są zamykane, bo ostatnim razem nas wyprosili z biura na ten czas. Na co on bezczelnie odpowiedział, że to tylko 10 minut i możemy sobie poczekać w klimatyzowanym budynku. Myślałam, że mnie szlag trafi jak usłyszałam taką bezczelność. Do końca kursu nikt już się nie odezwał, a wysiadając nawet nie podziękowałam, tylko zabrałam dzieci i poszłam w kierunku budynku, w którym mieści się biuro Lufthansy. Doszliśmy do drzwi biura, a tam oczywiście zamknięte, a przed drzwiami kolejka... Otworzyli dopiero koło 12:40. Odczekaliśmy swoje i jak przyszła kolej na nas, podałam panu nazwisko , a pan stwierdził, że nie ma naszej rezerwacji. Piotr podał numer naszych rezerwacji i wtedy okazało się, że system nie działa bo dopiero się skończył "prayer time". Większej głupoty dawno nie słyszałam, nie wiedziałam czy śmiać się czy go ochrzanić, w końcu ustaliliśmy, że zostawimy numer telefonu a jak tylko system zacznie działać, on do nas zadzwoni. Poszliśmy sobie na lunch i czekaliśmy na telefon... Po posiłku doszliśmy do wniosku, że dłużej czekać nie będziemy i że wracamy do biura. Dzieciaki już wyraźnie znudzone zaczęły dokazywać, a mnie powoli zaczęły puszczać nerwy. Dotarliśmy do biura, tam już siedział inny pan (pan nr 2) i zapytaliśmy czy system działa, oczywiście system działał, ale po co dzwonić do klientów, jeszcze nie daj Boże będą chcieli coś w biletach zmieniać. Przedstawiliśmy całą sprawę od początku, więc pan (nr 2) coś usilnie sprawdzał, liczył, już prawie dym nad klawiatura widziałam, aż w końcu po 15 minutach pan powiedział, że możliwa jest zmiana, tylko trzeba poczekać aż pan nr 3 będzie wolny, on nam wtedy poda dokładną kwotę. Wszystko jasne pomyślałam, oni nie potrafią dokonywać zmian w biletach. Niestety przed panem nr 3 siedział wiekowy biznesmen, który siedział w tym biurze nawet podczas modlitwy, bo jak weszliśmy zaraz po otwarciu, on już tam był. W końcu staruszek wszystko zrozumiał, wszystko zapisał i poszedł. Podeszliśmy do pana nr 3 i znowu wytłumaczyliśmy co chcemy z biletami zrobić, pan zbladł, stuknął kilka razy w klawiaturę i poprosił z zaplecza pana nr 4. W ten oto sposób zostaliśmy przekazani kolejnemu tutejszemu "fachowcowi". Pan nr 4 stukał, szukał, myślał, znowu stukał w klawiaturę, znowu myślał i stwierdził, że z naszymi biletami nie można nic zrobić. Tego już było za dużo, co jak co ale w temacie biletów lotniczych nie dam się zagiąć i wyłożyłam temu panu bardzo grzecznie, że warunki taryfy nie mogą się zmienić w ciągu kilku tygodni i że pan z którym rozmawialiśmy kilka tygodni wcześniej dał nam dokładne wyliczenia i potwierdził, że mamy taką możliwość. Pan nr 4 bardzo się moją przemową zmartwił i zaczął dalej szukać, nagle obok niego pojawił się "specjalista" nr 5 (pech chciał, że był to ten sam, który kilka tygodni wcześniej nas obsługiwał). Podyskutowali coś po arabsku i pan nr 4 znowu zaczął myśleć i liczyć, w końcu mu wyszło że jednak można zmienić nasze bilety tylko trzeba trochę pokombinować (zrobić upgrade do wyższej taryfy, znaleźć miejsca w odpowiedniej klasie, obliczyć, nakleić stickerki i gotowe). Po kolejnych 15 minutach wszystko było obliczone i wyszło, że za samą zmianę musielibyśmy zapłacić ponad 1700 CAD (około 7000 PLN). To mnie już dobiło. Podziękowałam za włożony trud i poprosiłam już tylko o potwierdzenie naszej starej daty powrotu i zamówiłam miejsca w pierwszym rzędzie. Żebyście widzieli jaki ten facet był szczęśliwy, że nie musiał robić tej zmiany, on w tym szczęściu nawet zaproponował mi specjalne łóżeczko dla Pyzy, specjalny posiłek dla dzieci. Podziękowaliśmy za jakże miłą obsługę i z potwierdzeniem w ręku wyszliśmy. Piotr zadzwonił po naszego pyskatego taksówkarza, a ja czekając zaczęłam przeglądać wydruki i co się okazało, że pan "specjalista" nr 4 w całej swojej wdzięczności zarezerwował posiłek niemowlęcy ... ale dla mnie. Już nie miałam sił, żeby jechać na drugie piętro i prosić o zmianę. Podejrzewam, że jakby facet mnie tam znowu zobaczył, to by padł na zawał (a może się babsku jednak zachciało tych zmian ?). Odpuściłam sobie i pojechaliśmy do domu.

Na zdjęciu widać wszystkich tutejszych "specjalistów" z Lufthansy i Swiss'a, aż strach pomyśleć że mielibyśmy przejść prze obsługę ich wszystkich.

herbata czyli szaj

Było już o kawie, to teraz o najważniejszym chyba napoju tutaj - herbacie. Piszę "najważniejszym" bo wszędzie w porze modlitwy widzę mężczyzn biegających z kubeczkami właśnie z herbatą. Herbatę powinno się podawać w srebrnym albo miedzianym dzbanku z małymi przeźroczystymi szklaneczkami u góry zdobionymi wzorami, a to wszystko ustawione na małych srebrnych tacach. Na zdjęciu tacy nie ma, bo się jeszcze nie dorobiliśmy ;)

A o to przepis na herbatę (tym razem znaleziony na internecie):

- 30/40 g zielonej herbaty liściastej (niektórzy piją czarną),

- kilka listków świeżej mięty (lub szałwi),

- cukier,

- woda,

1) liście herbaty delikatnie umyć

2) do garnuszka nalać około 1 litra wody i doprowadzić do wrzenia,

3) wsypujemy herbatę i parzymy na małym ogniu około 5 minut

4) wywar odlewamy (żeby pozbyć się goryczki), uważając żeby nie stracić liści herbaty, które zalewamy ponownie zimna wodą i doprowadzamy do wrzenia,

5) znowu zmniejszamy ogień, dodajemy dużo cukru i trzymamy pod przykryciem na małym ogniu około 30 minut,

6) pod koniec parzenia wrzucamy liście mięty lub szałwi i podajemy herbatę w dzbanku.

7)  z dzbanka herbatę nalewać należy z takiej wysokości, żeby w szklaneczce na powierzchni wytworzyła się pianka.

Oczywiście przepisów na herbatę po arabsku jest dość dużo, tak jak i na kawę. Wybrałam akurat taki przepis, który moim zdaniem jest najrozsądniejszy ze względu na zdrowie, niektóre przepisy zalecają parzyć herbatę nawet kilka godzin, co jednak powoduje przedostanie się do napoju zbyt dużej ilości garbników, które nie dość, że powodują gorycz, są również substancjami rakotwórczymi. Do herbaty można dodać kardamon, miód, anyż czy nawet rumianek.


Update z dnia 09.03.2010
Dzisiaj zapytałam naszego kierowcę jak on pije herbatę i powiedział, że on akurat pija Liptona z mlekiem (czyli tak jak Brytyjczycy) ale Saudyjczycy piją przeważnie czarną. Do garnka wlewają zimnej wody, wsypują kardamon i cukier i to zagotowują. Jak woda się zagotuje, wsypują herbatę do takiego specjalnego koszyczka i trzymają ją tak około 5 minut. Po czym wyciągają i podają napój w specjalnym dzbanku. Aha i jeszcze ciekawostka, oni tutaj na każdą herbatę w torebkach mówią "Lipton" , a na kawę rozpuszczalną "Neskaf". Tak jak np. my na buty sportowe mówimy "adidasy".

kawa po arabsku

Przepis na porcję dla jednej osoby (oczywiście proporcje można zmieniać w zależności od upodobań, warunek jest jeden - kawa po arabsku musi być mocna i słodka):

1. Na dno tygielka wsypać cukier (np. 1 łyżkę) i postawić na ogniu.

2. Jak cukier zacznie się karmelizować, dolać wody (około 100-150 ml)

3. Doprowadzić wodę z cukrem do wrzenia i wsypać około 2 łyżeczek mocno zmielonej kawy.

4. Znowu doprowadzić do wrzenia (nie wolno jej zagotować) i gdy płyn zacznie się powoli podnosić (efekt taki jak przy gotowaniu mleka), zdjąć z ognia lub dodać kilka kropel zimnej wody, tak, żeby płyn opadł.

5. Znowu doprowadzić do wrzenia i znowu gdy zacznie się podnosić - lekko ostudzić zdejmując z ognia lub dolewając parę kropel zimnej wody.

6. Ostatni raz doprowadzić do stanu przed wrzeniem i wyłączyć.

Kawę po arabsku serwuje się w malutkich filiżankach, najlepiej bez uchwytów.

polski akcent

A tu niespodzianka. Ktoś mnie na tutaj ostatnio zapytał o polskie produkty a Arabii Saudyjskiej - więc proszę bardzo. Polskich produktów ci tutaj dostatek. Nawet cały polski sklep z polskimi kosmetykami. Zresztą firma Inglot (ta spod Przemyśla) ma swoje sklepy i w Nowym Yorku i w Montrealu i nie wiem czy nie na innych kontynentach.

dziwny wygląd niektórych samochodów

Dość często na tutejszych ulicach widzieliśmy samochody śmiesznie pomalowane. Ostatnio Piotr zapytał kolegę z pracy i okazał się, że są to zabezpieczenia lakieru w samochodach, które były lub będą jechały po pustyni.

skąd oni to wiedzą ?

Zawsze się zastanawiałam skąd muzułmanie wiedzą w którą stronę powinni się modlić. O ile na zewnątrz nie ma z tym problemu, zwłaszcza tutaj, gdzie zachmurzone niebo jest czymś rzadkim, to w pomieszczeniach zamkniętych takich jak np. centra handlowe, gdzie nie ma okien byłoby to już dla mnie kłopotliwe. I niedawno przez przypadek udało mi się rozwiązać tą zagadkę.
ZNACZKI ;) Oni tu wszędzie mają malutkie, nie rzucające się w oczy blaszki z wizerunkiem świątyni Kaaba w Mekce. 

prowadzenie samochodu w Królestwie

Dzisiaj napiszę na temat, który za mną chodzi od samego przyjazdu tutaj. Od dawna się za niego zabierałam, a wczorajsza przygoda zmobilizowała mnie, żeby w końcu ten temat ugryźć. Od razu zaznaczę, że moja wiedza opiera się na tym co sama zauważyłam na drogach i na tym, czego dowiedzieliśmy się od naszego kierowcy i znajomych z Piotra pracy. Jeśli ktoś miałby coś do dorzucenia na ten temat, bardzo proszę o komentarze.

Jak się prowadzi samochód w Arabii Saudyjskiej ? Tragicznie.
A dlaczego ? Otóż:
1) bardzo łatwo jest zdobyć prawo jazdy.
a) egzamin teoretyczny - przed egzaminem dostaje się 20 pytań z pośród których trzeba będzie odpowiedzieć na 10.
b) egzamin praktyczny - trzeba przejechać odcinek 100 metrów (słownie: stu) mało uczęszczaną drogą (bez żadnych zakrętów)
I oto jest się posiadaczem prawa jazdy - proste prawda ?
2) Tutaj prowadzić mogą już 12 letni chłopcy (z innego źródła słyszałam, że granica wieku jest 14 lat), pod warunkiem, że opiekun napisze im oświadczenie, że pozwala im prowadzić swój samochód. Przerażające ?
A teraz jak jazda wygląda w praktyce (i zrozumiecie, dlaczego Ambasada Kanadyjska zaleca, żeby nie wynajmować, nie kupować i nie mieć nic wspólnego z prowadzeniem samochodów tutaj):
3) ulice są dość szerokie, więc normą jest, że na 2 pasach jadących w tym samym kierunku obok siebie znajduje się na raz 4-5 samochodów. Wyobraźcie sobie jak wygląda "start" spod świateł gdy włączą "zielone" ;)
c.d.n....

Update z godziny 15:40 - drugiej części tego posta nie będzie, bo wszystko co chciałam napisać, opisała w swoim komentarzu osoba podpisująca się jako "Anonimowy", za co bardzo dziękuję.

przerywnik ;)

A teraz coś zupełnie nie związanego z Arabią Saudyjską i naszym życiem tutaj. Wybaczcie ale nie mogłam się powstrzymać. Co prawda jeszcze nie oglądałam filmy Avatar, ale oglądałam z Ptysiem zwiastun i mojemu synkowi tak bardzo się zapowiedź tego filmu spodobała, że specjalnie dla niego stworzyłam jego AVATARA. Jeśli ktoś chciałby też coś takiego sobie zrobić, wystarczy wejść na stronę:
http://www.avatarizeyourself.com


Miłej zabawy ;)

chip twister

Ja się chyba załamię - Ptysiek od wczoraj znowu zakatarzony, w nocy nawet miał kłopoty z oddychaniem. Już nie wiem czy to wirus czy wina suchego powietrza, czy wina piachu, kurzu i innych świństw unoszących się tutaj dookoła. Teraz czekam już tylko, żeby Pyza zaczęła pociągać nosem....

Ale miało być o czymś na co skusiliśmy się wczoraj. Chip Twister albo Potato spiral, różnie to tutaj nazywają. Jest to ziemniak nabity na długi, ostry patyczek, specjalnie okrojony i zanurzony na kilka minut we wrzącym oleju. Później posypuje się coś takiego jakąś chemią (tutaj do wyboru jest kilkanaście smaków) i gotowe. My jedliśmy takiego ziemniaka z posypką serową i maślaną. Z masłem to nie miało nic wspólnego, ale ta serowa smakiem przypominała chipsy serowe. Jeśli je się to od razu na ciepło - jest nawet dość smaczne, im robi się zimniejsze tym mniej pochodzi. Podejrzewam, że kto jak kto ale moja mama, znana fanka ziemniaków i frytek, mogłaby się tym zajadać. Na zdjęciu po prawej widać specjalne urządzenie do okrojenia ziemniaka. Osobiście z tak przygotowanym ziemniakiem spotkałam się po raz pierwszy właśnie tutaj, ale jestem pewna, że można coś takiego kupić w innych krajach.

pierwszy "szlaban"

No to Ptysiek zalicza właśnie pierwszy w życiu "szlaban". Jakieś dwa dni temu wracając ze mną z osiedlowego sklepiku wpadliśmy na Murzynki (jak zwykle) i Ptysiek tak mnie błagał, żebym pozwoliła mu się z nimi bawić, że w końcu skapitulowałam. Pozwoliłam mu zostać "na podwórku" przez następne 30 minut pod warunkiem, że będą się bawić w zasięgu mojego wzroku. No dobra przyznaje się - jestem wyrodną matką i ta zabawa Ptysia z murzynkami była mi bardzo na rękę, mogłam się wtedy na spokojnie napić kawy w domu. Ptysiek został, a ja po wejściu do domu usiadłam z Pyzą (i kawą) w fotelu przy oknie i ich pilnowałam. Co jakiś czas mi znikał z pola widzenia, ale tylko dlatego, że ulica jest dłuższa niż obszar, który widzę z okna - jednak po chwili zawsze się pojawiał, aż nagle ... zniknął na dłużej. Nie chciałam robić afery i zaczekałam jedną minutę, drugą minutę... Po pięciu zaczęłam się zastanawiać gdzie oni są, po siedmiu zaczęłam się lekko niepokoić. Po dziesięciu zabrałam Pyzę i wyleciałam z domu w takim tempie, że nie zdążyłam ani nosidła dla Pyzy zabrać ani nawet sandałów zapiąć i zaczęłam go wołać. Cisza, nawet nie było słychać odgłosów dziecięcej zabawy, jakby się wszystkie dzieciaki rozpłynęły w powietrzu. Podświadomie czułam, że wszystko będzie dobrze, ale jednak wyobraźnia pracowała i ciągle mi do głowy jakieś głupie myśli przychodziły, że to nie jest Kanada (gdzie jak tylko sąsiad widzi dziecko bez opieki na ulicy, to od razu po policję dzwoni, żeby temu dziecku się nic nie stało), że na tym osiedlu mieszka jednak za dużo "piżamowców" (jak to ładnie ich nazywa Sz. - mąż Mai) itd... Obleciałam wszystkie uliczki w pobliżu, a po dzieciach ani śladu... Nagle z zza rogu wychodzą Murzynki z Ptysiem cali uśmiechnięci, myślałam że uderzę i Ptyśka i te smarkule. Krzyknęłam na Ptyśka tak, że wszyscy od razu przestali się uśmiechać i zabrałam go do domu. Od razu po zamknięciu drzwi synek został poinformowany co to jest "szlaban" i że właśnie od dzisiaj jest szczęśliwym uczestnikiem takiej kary. Później uświadomiłam go co mogło się stać, gdyby go ktoś np. porwał. To chyba najbardziej zadziałało na jego wyobraźnię - od czasu gdy Ptyś był mały i Piotr pracował w innej części Kanady, a z nami widywał się tylko w weekendy, Ptysiek ma jakąś "schizę" na punkcie bycia samemu i to tak silną, że babcia Ula gdy zaczęła mu na dobranoc opowiadać bajkę o "Sierotce Marysi" nie mogła jej dokończyć (ba ! zdążyła tylko powiedzieć, że sierotka Marysia nie miała rodziców), bo Ptysiek ze łzami w oczach dopytywał się DLACZEGO ona nie miała ani mamy ani taty.

Mam nadzieję, że ta "przygoda" i kara czegoś go nauczą... A poza tym przez najbliższe kilka dni mam pretekst, żeby omijać murzynki z daleka :)