o śmietniku który mówi i przedszkolu

 Ptysiek zachowuje się coraz gorzej, jest z nim teraz dużo więcej kłopotów niż zazwyczaj, ale to wina tego, że się po prostu nudzi w domu. Staram się wymyślać maksymalnie dużo atrakcji i dla niego i dla Pyzy, ale nie zawsze starcza mi na wszystko sił. Jutro o 10 rano jesteśmy umówieni z przedszkolanką w compoundzie EID, 2-3 minuty jazdy samochodem od nas na wstępną rozmowę. Podobno ma 1 miejsce dla 4-latka, ale jakoś nie bardzo mogę sobie wyobrazić, jak to wszystko będzie wyglądać. Na dodatek dzisiaj Piotr powiedział, że poinformowano go w pracy, żebym sama z dziećmi nigdzie nie wychodziła poza compound, bo jest po prostu bardzo niebezpiecznie. Nawet do przedszkola trzeba jeździć taksówką. Załamka. Mam nadzieję, że to wszystko jest mówione na wyrost i jeśli dogadamy się z przedszkolanką, będę mogła chodzić pieszo po Ptyśka do przedszkola, które notabene otwarte jest w godzinach 8:30-12:30.

Dzisiaj popołudniu poszliśmy do Centrum Handlowego na obiad. No i Ptysiek zwariował na punkcie kosza na śmieci, na koniec chciał ojcu wyrwać jeszcze talerz z niedokończonym posiłkiem, żeby tylko jeszcze raz pójść wyrzucić śmieci. A co takiego niezwykłego jest w tutejszych koszach ? Wystarczy lekko popchnąć klapkę, a one się same otwierają i mówią "thank you". Coś pięknego.

No i oczywiście dzień zakończyliśmy na placu zabaw. Dzieciaki z Piotrkiem przejechały się olbrzymią karuzelą. To była pierwsza przejażdżka Pyzy, więc piszczała z zachwytu. Ptysiek zaliczył jeszcze pływanie łódką z silniczkiem po stawie, jazdę wozem straży pożarnej i można było wracać do domu.

arabskie słodkości

A to specjalnie dla Mai - arabskie słodycze. Nie wymienię tutaj dokładnie co się na tym talerzu znajduje ale kilka z nich mogę rozszyfrować:
- paluszki - to te wąskie, długie prostokąciki
- baklava z orzechami pistacjowymi
- baklava z orzechami włoskimi
- gniazdka z pistacjami
- burma (to te ciemne)
Większość to ciastka z ciasta półfrancuskiego z nadzieniem orzechowym, zalane miodem. Piotrek pomimo szczerych chęci, nie był w stanie wszystkiego zjeść, więc część schowałam do lodówki. Jeśli jest ktoś chętny, to zapraszam.

mój dylemat

Zaczynam się zastanawiać czy dla dzieci nie byłoby lepiej, gdybyśmy wrócili do Kanady. O życiu w compoundzie pisałam wcześniej, ale to nie tylko o to chodzi. Najbardziej martwi mnie ich zdrowie. Wszystko wskazuje na to, że również Pyza jest astmatykiem, a tutaj nie ma warunków do życia z tą chorobą. Wszystkiemu winne są wykładziny. To jest po prostu koszmar. 

Niedawno żona Trevora odkryła "tajemnice" - dlaczego przy pierwszym po wprowadzeniu się odkurzaniu, odkurzacz trzeba opróżniać kilkakrotnie. (okazało się, że ona również odkurzając sam salon musiała opróżniać kontener na kurz 2 razy, bo się zapychał). Otóż "Bangladesz" wogóle nie odkurza tych wykładzin ! Jeśli wprowadza się nowy lokator, oni tylko myją dywan, żeby wyglądał w pierwszej chwili na świeży. To jest po prostu masakra !

Zaczęłam nawet zastanawiać się nad zmianą apartamentu, ale tutaj wszędzie, w każdym mieszkaniu są wykładziny (zasyfione do granic możliwości). Jeśli okaże się, że Pyza i Ptysiek nie mogą tutaj funkcjonować bez baterii lekarstw na astmę, to nie ma sensu tutaj siedzieć. Zdrowie mojej rodziny jest dla mnie najważniejsze. Trzeba będzie jeszcze przekonać Piotra do powrotu, a to będzie najtrudniejsze.

o życiu w compoundzie Granada

Uffff... dzieci zasnęły, mąż padł jeszcze przed nimi, obok stoi kubek z aromatyczną herbatą, więc mogę spokojnie zasiąść do komputera i napisać co mi dzisiaj leży na sercu.
Mieszkamy tutaj już 4-ty tydzień, więc chyba mogę spróbować opisać życie w compoundzie. Jeszcze przed wyjazdem dużo czytałam o tym, jak żyje się "za murem". To była jedna z tych rzeczy, których najbardziej się obawiałam, a o której czytałam w samych superlatywach.
Może zacznę od tego, że compound compoundowi nie równy. Wszystko zależy od tego czego najbardziej oczekujemy po miejscu zamieszkania:
- czy mamy dzieci, sami się nimi zajmujemy i zależy nam na placach zabaw i zieleni ?
- czy mamy dzieci, ale chcemy, żeby chodziły do przedszkola i zależy nam na zorganizowanej opiece nad nimi ?
- czy zależy nam bardziej na restauracjach ?
- a może na rozrywce typu możliwość uprawiania sportu, zakupy ?
My od razu byliśmy zdecydowani, że dziećmi zajmuję się ja, więc zależało nam na placu zabaw. Pod tym względem nie możemy narzekać: w Granadzie jest 6 basenów (w tym 1 kryty i 1 ze sztuczną falą), 4 place zabaw, mały, arabski sklepik w którym można zrobić podstawowe zakupy spożywcze (dla niewybrednych). Czyli wszystko czego potrzebujemy ale... Granada jest jednym z tańszych compoundów. Najbardziej "zielonym", najbardziej przyjaznym rodzinom z dziećmi (olbrzymie apartamenty i place zabaw) ale bez jakiegokolwiek zaplecza typu przedszkole, opiekunki do dzieci na godziny, czy chociażby organizowane wycieczki dla rodzin. Dlatego mieszkańcami tutaj przeważnie są: Filipińczycy, Filipińczycy i jeszcze raz Filipińczycy, trochę Hindusów, Bangladesz, Pakistan i inne nacje arabskie. Jest kilka Czeszek, kilka rodzin z RPA i może jeszcze kilka rodzin europejskich i amerykańskich (ale to wszystko są "starzy" mieszkańcy jeszcze sprzed zamachów terrorystycznych, w których w tym compoundzie zginęło około 40 osób kilka lat temu).
Łatwo się domyślić, że w większości są to ludzie słabo wykształceni, wręcz prości, którzy głównie zajmują się podstawowymi pracami w pobliskim szpitalu.
Na dobrą sprawę prócz kilku osób, nie bardzo mamy tutaj do kogo się odezwać. Rozmawialiśmy ostatnio z Trevorem, jego żoną i ich znajomymi właśnie o życiu w Granadzie. Oni również nie są zachwyceni "sąsiedztwem", nie żeby byli jakimiś rasistami. Ani oni ani my nie mamy nic przeciwko znajomością z Filipińczykami czy Arabami, ale my nie mamy o czym z tamtymi ludźmi rozmawiać. Żona Trevora (podobnie jak ja) jest zdołowana życiem tutaj, ona również nie jest osobą która łatwo zawiera nowe znajomości, ale samotność tutaj jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Zastanawialiśmy się z Piotrem nawet nad zamianą compoundu, ale dostać jakiekolwiek miejsce w Rijadzie graniczy z cudem. Trevor i jego znajomi poszli zobaczyć leżący obok Granady compound EID. Niestety poza tym, że lista oczekujących tam jest kosmicznie długa, apartamenty są maleńkie (nam by to akurat nie przeszkadzało), to nie ma tam żadnej zieleni ani placu zabaw dla dzieci - więc jak dla nas to EID odpada. Jest też compound w dzielnicy dyplomatycznej, ale ten akurat jest bardziej narażony na ataki, poza tym tam prócz restauracji, nie ma nic i apartamenty podobno jeszcze mniejsze niż w EID.
Tak więc nie pozostaje nam nic innego, jak zostać tutaj, chociaż jest ciężko. Kilka dni temu do apartamentu na przeciwko nas wprowadziła się jakaś nowa rodzina - chyba Hindusi. Muszą mieć strasznie dużo dzieci ( tak na oko od 10 do 20 lat), bo za każdym razem jak gdziekolwiek wychodzą, to z apartamentu wysypuje się dziki tłum ludzi (ponad 15-cioro) i zachowują się jak zwyczajne bydło. Drą się na całą ulicę, jeden krzyczy przez drugiego, przepychają się - za pierwszym razem myślałam, że jest jakaś rozruba na ulicy i zabrałam dzieci z dala od okna, w razie jakby coś się działo.
Normalnie tragedia.


Tak więc wygląda życie w compoundzie Granada.

znowu u lekarza - odsłona trzecia

Zaczynam się chyba robić nudna pisząc, że saudyjska służba zdrowia jest najlepsza na świecie. byliśmy dzisiaj z Pyzą w szpitalu (tym samym co ostatnio Dr Suleimanna Al Habib'a) i już przy wejściu mieliśmy miłą niespodziankę, bo pani w recepcji przyjmując naszą kartę medyczną powiedziała, że strasznie przeprasza ale na zwrot wpłaconej za pierwszym razem kwoty musimy poczekać... kilka minut. My nawet nie myśleliśmy, żeby prosić o jakikolwiek zwrot ! Dalej było tak jak za pierwszym razem: kilka minut oczekiwania na mierzenie i warzenie (dzieci znowu musiałam siłą odrywać od placu zabaw, co skończyło się wielkim płaczem u Pyzy, która nagle ozdrowiała), później czekaliśmy aż około 20 minut na wizytę u lekarza, ale to tylko dlatego, że jest piątek czyli coś jak niedziela w Polsce i przyjmował tylko jeden lekarz. No i znowu trafiliśmy na świetnego specjalistę, facet przyleciał do Arabii 2 tygodnie przed nami chyba z Wielkiej Brytanii, mówił nawet że zna dużo polskich lekarzy pracujących w Anglii. Zbadał Pyzę i Ptysia i wyszło, że Pyza ma ściśnięte oskrzela (jak przy początkach astmy), zapalenie ucha i gardła. Ptysiek natomiast zapalenia gardła. Oboje dostali antybiotyk, a Pyza dodatkowo pompę z lekiem na rozszerzenie oskrzeli. Ptysiek natomiast musi znowu zacząć brać leki na astmę (pompę i tabletki). Później poszliśmy do sali gdzie Niunię podłączyli pod maseczkę tlenową z lekarstwem i po 10 minutach widać było znaczną poprawę. Jestem w szoku, bo dopóki nie przyjechaliśmy tutaj, nigdy nie widziałam, żeby lekarstwo tak szybko działało (to samo było przy zastrzyku antyalergicznym dla Pyzy w tym samym szpitalu).
Po wyjściu ze szpitala poszliśmy do apteki i tam kolejna niespodzianka, leki dla dzieci są w pełni opłacane przez państwo.
Jestem strasznie szczęśliwa, że to co tak groźnie wyglądało w nocy i nad ranem, po pierwszym podaniu leków prawie zniknęło - dzieciaki szaleją jakby zapomniały, że są chore, a ja mam chwilę, żeby po raz kolejny zachwycać się tutejszym systemem opieki zdrowotnej.

dzisiaj będzie krótki post

Zaraz jedziemy z Pyzą do szpitala. Niestety musimy czekać aż skończy się czas modlitwy i dopiero wtedy będziemy mogli jechać. Pyza nadal gorączkuje, ma płytki, krótki, świszczący oddech, widać że bidulka źle się czuje. Dlatego możliwe jest, że najbliższy post napiszę dopiero za kilka dni, jak opanujemy sytuację.
Możliwe, że zaszkodziło jej zbyt szybkie odstawienie antybiotyku (ale musieliśmy to zrobić, bo z godziny na godzinę alergia była coraz mocniejsza), może osłabiony organizm zaatakował inny wirus albo co gorsza jakaś bakteria ?
Jedziemy....

dzień w centrum handlowym

Wczoraj zrobiliśmy sobie "dzień w centrum handlowym", chcieliśmy po prostu przejść się i zobaczyć jak wygląda inny mall. Pojechaliśmy taksówką do Sahara Mall ( http://www.saharamall.com.sa/ins.htm ) rano, gdy jeszcze nie było dużego ruchu na ulicach. I powiem Wam szczerze, że byliśmy zachwyceni. W centrum handlowym byliśmy prawie sami, wypiliśmy spokojnie kawę, zjedliśmy cynamonowe zwijańce i odkryliśmy... olbrzymi plac zabaw, a raczej park rozrywki z olbrzymimi karuzelami, rollercoaster'em, placem z samochodami typu go-cart, a to wszystko otoczone niezliczonymi zatoczkami z miejscami do jedzenia i oczywiście całą masą punktów gastronomicznych. Chyba nie muszę pisać, że Ptysiek oszalał ? Ponieważ najpierw zaplanowaliśmy zjeść lunch, a dopiero później oglądać park rozrywki, Piotruś kupił jedzenie. Niestety musiał wszystko zjeść sam,  bo i Ptysiek i Pyza nie byli w stanie usiedzieć spokojnie na miejscu, więc zabrałam ich na krótki spacer po parku rozrywki, żeby przynajmniej Piotr zjadł w spokoju. Jak Piotruś skończył posiłek - wtedy się zaczęło. Kupił Ptyśkowi kartę, dzięki której nasz Duży Chłopiec sam mógł sobie wybierać atrakcje i płacić za nie. To było szaleństwo. Ptysiek dostał oczopląsu, nie wiedział z której atrakcji ma w danej chwili korzystać. Szczerze się przyznam, że Piotrek też dostał lekkiego świra i w chwili gdy zaproponował Ptyśkowi przejażdżkę rollercoaster'em powiedziałam: STOP ! Tu już trochę trzeba było obu panom wyznaczyć granice. Czasami się zastanawiam, który z nich jest większym dzieckiem. W końcu nadeszła godzina drzemki maluchów i trzeba było zbierać się do domu. Jednak i Ptysiek i Pyza byli tak podekscytowani wczorajszym porankiem, że musiałam z nimi długo walczyć, żeby choć chwilę pospali i co ? Spali łacznie może 20 minut i pierwsze co usłyszałam, jak się zbudzili było: Mama, na plac zabaw. Piotrowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać, sam zadzwonił po taksówkę i w ten oto sposób całe późne popołudnie i wieczór znowu spędziliśmy w centrum handlowym. Pod koniec byłam tak otumaniona tym hałasem i migającymi światłami, że marzyłam tylko o powrocie do apartamentu.
Na koniec napisze jeszcze tylko jak ciężko jest kobiecie znaleźć miejsce w takim centrum, żeby nakarmić małe dziecko. Tutaj nie ma czegoś takiego jak "pokoje dla matki z dzieckiem". Jeśli chce się nakarmić niemowlaka (mówię o karmieniu naturalnym), trzeba pójść:
- do łazienki - co może przyprawić o mdłości, bo większość toalet, to zwykła dziura w podłodze, która przeważnie jest strasznie zasikana, więc samo wejście grozi zmoczeniem butów, abaii i skarpetek
- do "tailor's room" czyli czegoś w rodzaju przymierzalni dla kobiet (tutaj nie wolno mierzyć ubrań w sklepach, trzeba strój kupić, pójść do "przymierzalni", przymierzyć i jeśli nie pasuje to oddać). Ale w tailor's room przeważnie jest tłum osób mierzących albo... modlących się na tych ich dywanikach, więc wcisnąć się tam, graniczy z cudem.
Wczoraj miałam szczęście bo za drugim podejściem udało mi się wcisnąć do przymierzalni, usiąść w kąciku na ziemi i po prostu nakarmić Pyzę. Oczywiście od razu pojawiły się inne kobiety, jedna zaczęła się modlić, inna przymierzała jakąś kieckę, a trzecia ciągle mi zaglądała przez ramię, żeby zobaczyć blond Pyzę. Myślałam, że dostanę rozstroju nerwowego przez te 3 minuty. Ktoś może powiedzieć, że łatwiej byłoby wziąść dla Pyzy gotowy słoiczek z jedzeniem i nakarmić (w tej wyjątkowej sytuacji) gotowym obiadkiem. Otóż problem polega na tym, że w tym dzikim kraju nie ma czegoś takiego jak obiadki w słoiczkach dla niemowląt. Jest kilka słoiczków z przetartymi owocami (do kupienia tylko w aptekach) i to jest wszystko ! W Kanadzie narzekałam, że jest mały wybór słoiczków dla dzieci w porównaniu z bogactwem tego typu produktów w Polsce, ale teraz z perspektywy czasu Kanada wydaje mi się rajem pod tym względem. Rety ile bym dała za kilka słoiczków obiadowych HEINZ'a. 

Historia Trevor'a

Trevor jest czterdziestoparoletnim białym mężczyzną pochodzącym z Republiki Południowej Afryki. Jest mężem i ojcem pięciorga chłopców. Mieszka niedaleko nas w compoundzie Granada i pracuje razem z Piotrem w jednej firmie. Jest to bardzo pogodny, miły i uczynny człowiek, na którego patrząc, nie domyślilibyście się przez co przeszedł.
Do Arabii Saudyjskiej trafił z Kataru, dokąd uciekł ze swojego kraju po tym jak banda czarnoskórych mieszkańców RPA próbowała zabić jego i jego rodzinę. A było to tak:
Pewnego dnia, kiedy nikogo z jego rodziny nie było w domu, a spośród osób pracujących u niego była tylko niania, zostali wpuszczeniu 4 mężczyźni, którzy ukryli się pod materacami łóżek. Czekali tam kilka godzin, aż wszyscy wrócą do domu i zajmą się swoimi sprawami. Po wieczornej modlitwie (Trevor jest muzułmaninem) nagle spod materacy wyszła cała czwórka i zaczęli do wszystkich strzelać. Doszło do szamotaniny w wyniku której Trevor z raną postrzałową i kłutą trafił do szpitala i gdzie spędził następne 6 miesięcy. Na szczęście nic poważniejszego nie stało się ani jego żonie, ani dzieciom.
Przez następny rok nie mógł spać, bo bał się, że w każdej chwili sytuacja może się  powtórzyć. Dopiero po ucieczce (w rodzinnym RPA zostawili wszystko co mieli) do Kataru, zaczęli wracać do normalności.
Najprawdopodobniej bandytów do ich domu wpuściła niania, której od dnia napadu nie można było znaleźć. 
Zresztą tutaj w compoundzie jest wiele rodzin z tego kraju, nawet z jednymi rozmawialiśmy ostatnio i oni też byli "uciekinierami", mówili że tam co kilka minut jest gwałcona kobieta, a 60%  kobiet w tym kraju przeżyła gwałt albo go w przyszłości przeżyje. Nawet prezydent był o ten czyn oskarżony i nadal jest prezydentem.

odkurzacz

Już pierwszego dnia jak przyjechaliśmy, jak zobaczyłam wykładzinę w naszym apartamencie, zemdliło mnie. Ale pomyślałam, że to może dlatego, że sama jestem wrogiem dywanów, wykładzin itd. Wykładzina nie była zaplamiona, ani podarta... ona poprostu ... była. Cały czas jak widziałam maluchy bawiące sie na ziemi dostawałam podświadomie wysypki ze wstrętu. Dlatego szybko z Piotrusiem położyliśmy w salonie na ziemi duży koc, żeby tam się dzieci bawiły. Ale każdy kto ma dzieciaki, wie że to jest nie do upilnowania, żeby maluchy bawiły się tylko w jednym miejscu. Więc i Pyza i Ptyś zasuwały po cały apartamencie na czworaka, a my po pierwszych dniach odpuściliśmy sobie mycie ich rączek co 3 minuty.

Wczoraj po wielu dniach poszukiwań udało się Piotrusiowi kupić odkurzacz z odpowiednią końcówką. Nie jest to jakieś super urządzenie, zwykły (chyba amerykański) odkurzacz. Szczęśliwa zaczęłam odkurzać okruszki z dywanu w części jadalnej i po chwili oniemiałam. Po odkurzeniu tylko połowy nie zasłoniętej meblami części salonu (salon wielkości „na oko” 60-70 m2) w odkurzaczu miałam 2 litry piachu i kurzu ! Jak znajdę trochę czasu, zrobię zdjęcie pojemnika na kurz w tym odkurzaczu, żebyście mieli obraz ile tego było.

Wiedziałam, że w krajach arabskich jest syf – ale czegoś takiego się nie spodziewałam. Byłam w takim szoku, że zapomniałam zrobić zdjęcia.

Odkurzacz kupiliśmy tylko, żeby od czasu do czasu odkurzyć okruszki z dywanu, ale teraz wiem, że to urządzenie będzie czymś więcej. 

elektryczny absurd

A teraz będzie hardcore ;)
Oto jakie mamy gniazdka w apartamencie:




takie (nasze amerykańskie 110 V)

 

i takie - 220 V

a nawet takie (nie pytajcie mnie co to jest):










A wtyczki w urządzeniach elektrycznych, które kupuje się w normalnych sklepach są:

takie (to chyba brytyjskie 220 V)

albo takie (tak jak w Polsce 220V):














Wtyczki, które pasowałyby do naszych kontaktów są w urządzeniach, które można kupić tylko w kilku sklepach w Rijadzie i są one oczywiście odpowienio (około 2 razy) droższe niż w normalnym sklepie, a wybór prawie żaden.

Komentarz pozostawiam Wam.