nasza arabsko-hinduska wigilja

Już wyobrażam sobie co pomyśli teraz moja mama gdy to przeczyta. Niestety każdy robi taką wigilię na jaką go stać i jakie ma możliwości. Przyznaję się bez bicia: nie było karpia, nie było makiełek ani sernika, piernika, ni makowca. Nie było barszczu, kapusty z grzybami ani żadnego innego polskiego przysmaku. Zrobiliśmy sobie wigilię taką, jaką mogliśmy zrobić, mając do dyspozycji produkty lokalne. Nie mieliśmy nawet 12 potraw, ale za to mieliśmy spokój, nie było nerwowej bieganiny, krzyków i kłótni, które często towarzyszą wigilii. Mój najwspanialszy mąż na świecie w trosce o moje serducho, wymyślił że zamiast stać przy garach 2 tygodnie wcześniej, zamiast zabijać się w bieganiu po sklepach i szukaniu czegoś co może przypominać polską kiszoną kapustę czy mak, zrobimy potrawy proste i z produktów łatwo dostępnych. W końcu nie o jedzenie i prezenty tu chodzi, a o samą atmosferę świąt. I tak na naszym stole pojawił się kurczak tandoori, kurczak po afgańsku, baranina, ryż biryani i hinduskie chlebki chapati. Nie było tego dużo, ale wszyscy się najedliśmy (Ptysiek jak zwykle zjadł 2 łyżeczki i zaczął jęczeć, że już nie może, a Pyza gdyby mogła pochłonęłaby wszystko co było w zasięgu jej wzroku). A na deser była pyszna, arabska chałwa z pistacjami.